https://wiki.czarnobyl.pl/api.php?action=feedcontributions&feedformat=atom&user=162.158.202.179Czarnobyl Wiki - Wkład użytkownika [pl]2026-04-30T01:17:40ZWkład użytkownikaMediaWiki 1.28.3https://wiki.czarnobyl.pl/index.php?title=Leonid_Toptunow&diff=1723Leonid Toptunow2017-04-19T01:38:14Z<p>162.158.202.179: </p>
<hr />
<div>[[Plik:1212132.jpg|mały]]<br />
'''Leonid Fiodorowicz Toptunow''' (ros. Леонид Федорович ТОПТУНОВ; ur. 16 sierpnia 1960 w Mykołajiwka, zm. 14 maja 1986 w Moskwie) - starszy inżynier kontroli sterowania reaktorem nr IV. Pełnił służbę w nocy 26 kwietnia 1986 roku. <br />
<br />
== Życiorys ==<br />
Urodził się 16 sierpnia 1960 roku we wsi Mykołajiwka w USRR. W 1983 roku ukończył studia na Moskiewskim Instytucie Inżynierii i Fizyki. Pracę w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej rozpoczął 31 marca 1983 roku jako stażysta. Pracował jako starszy inżynier sterowania reaktorem nr IV. Mieszkał w Prypeci przy ul. Sportowej 17a, na ósmym (najwyższym) piętrze<ref>{{Cytuj stronę|url=http://strefazero.org/forum/viewtopic.php?f=7&t=1073&start=40|tytuł=Prypeć i okolice - kilka pytań|autor=|data dostępu=2016-12-16|opublikowany=strefazero.org|język=}}</ref>.<br />
<br />
== 26 kwietnia 1986 roku ==<br />
Tragicznej nocy 26 kwietnia 1986 roku przebywał w głównej sterowni bloku nr IV. <br />
<br />
== Śmierć ==<br />
Pomimo przeszczepu szpiku mostnego od ojca Toptunow zmarł 14 maja 1986 roku w wieku 26 lat w wyniku ostrej choroby popromiennej w szpitalu nr 6 w Moskwie. Został pochowany na [[Cmentarz Mitino|cmentarzu Mitino]] w Moskwie.<br />
<br />
== Przypisy ==<br />
<references /></div>162.158.202.179https://wiki.czarnobyl.pl/index.php?title=Aleksandr_Akimow&diff=1722Aleksandr Akimow2017-04-19T01:37:23Z<p>162.158.202.179: </p>
<hr />
<div>[[Plik:42334.jpg|mały|Aleksandr Fiodorowicz Akimow]]<br />
'''Aleksandr Fiodorowicz Akimow''' (ros. Александр Федорович Акимов; ur. 6 maja 1953 w Bratysławie, zm. 11 maja 1986 w Moskwie) - kierownik zmiany bloku nr IV w [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa|Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]]. Podczas jego zmiany doszło do awarii reaktora 26 kwietnia 1986 roku. <br />
<br />
== Życiorys ==<br />
Urodził się 6 maja 1953 roku w Bratysławie w Czechosłowacji. W 1976 roku ukończył studia na Moskiewskim Instytucie Energetyki o specjalizacji automatyzacja procesów cieplnoenergetycznych. Pracę w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej rozpoczął we wrześniu 1979 roku. Objął stanowisko starszego inżyniera ds. kontroli turbin. 10 lipca 1984 roku został mianowany na stanowisko kierownika zmiany bloku.<br />
<br />
== 26 kwietnia 1986 roku ==<br />
Tragicznej nocy 26 kwietnia 1986 roku pełnił obowiązki kierownika nocnej zmiany w bloku nr IV<ref group="uwaga">Nocna zmiana pod kierownictwem Aleksandra Akimowa około północy z dnia 25 na 26 kwietnia zastąpiła dzienną zmianę którą kierował Jurij Tregub.</ref>. Do dnia dzisiejszego trwają spory dotyczące roli jaką odegrał Akimow 26 kwietnia 1986 roku. Niektóre źródła podają, że przez cały czas trwania eksperymentu zdawał on sobie sprawę z konsekwencji poleceń wydawanych przez obecnego podczas eksperymentu zastępcy naczelnego inżyniera [[Anatolij Diatłow|Anatolija Diatłowa]]<ref>Film: Zero Hour: Disaster at Chernobyl, reż. Renny Bartlett, 2004.</ref> . Pisemne zeznania personelu obecnego w sterowni bloku IV podczas feralnej nocy, wskazują jednoznacznie na w pełni samodzielne podejmowane decyzje przez Akimowa. To on wydał decyzję o nie zwiększaniu mocy reaktora do 700 MW, po spadku mocy jak napisano w Programie, lecz do 200 MW, aby zaoszczędzić stracony czas<ref group="uwaga">Według zeznań Anatolija Diatłowa w czasie spadku mocy do 50 MW nie był obecny w sterowni z powodu rutynowego obchodu bloku, jak to zawsze miał w zwyczaju rutynowo czynić</ref>. Tą decyzję miał zaakceptować sam Diatłow. Bezspornym i oczywistym zdaje się fakt że według ówczesnego regulaminu, kierownik zmiany bloku miał całkowitą autonomię i nie podlegał bezpośrednio zastępcy naczelnego inżyniera jakim był Diatłow.<br />
<br />
Występują także różnice dotyczące sytuacji tuż przed wybuchem. Diatłow twierdzi, że uruchomienie procedury AZ nastąpiło spokojnie i miało na celu nie zatrzymanie już rozwijającej się awarii, lecz wygaszenie reaktora do remontu. Akimow wydał rozkaz uruchomienia AZ-5 Leonidowi Toptunowowi. Przed podjęciem tej decyzji, obydwóch inżynierów rozmawiało ze sobą. Treść tej rozmowy, zapewne cenna, nie jest znana, albowiem oni sami nigdy o niej nikomu nie opowiadali, a słyszeć ją mogli jedynie Grigorij Mietlienko oraz Borys Stolarczuk. Wersja zaś druga, opowiada o sytuacji paniki, na sali panuje popłoch. Oprócz Godziny Zero podobną wersje przedstawia Grigorij Miedwiediew – pisarz:<br />
<br />
Starszy inżynier kierowania reaktorem Leonid Toptunow pierwszy wpadł w popłoch: „Należy włączyć awaryjne procedury obronne, Aleksandrze Fiodorowiczu, rozpędzamy się!” – powiedział on Akimowowi. Akimow szybko spojrzał na wydrukowane wykresy. Wykres drukował się powoli, bardzo powoli… Akimow wahał się.<br />
<br />
W centralce nie było żadnego urządzenia do drukowania wykresów dotyczących stanu reaktora.<br />
<br />
Po wybuchu, zdezorientowany personel, nie wiedział co robić. Akimowa automatycznie nakazał włączenie pomp działających na silnikach Diesla. Po chwili Diatłow kazał Akimowowi wezwać straż pożarną. Aleksandr tak i uczynił. Później Akimow zawiadomił także Borysa Rogożkina, który poinformował o wypadku Kijów i Moskwę. Po rozeznaniu się przez personel sytuacji, Akimow zatrzymał wcześniej uruchomione pompy, albowiem rurociągi były uszkodzone. Później Aleksandr rozkazał rozejść się poszczególnym członkom zespołu w inne miejsca (np. na trzeci blok). Na centrali czwartego bloku został tylko on i Stolarczuk. Następnie, we trójkę, tj. Diatłow, Akimow i kierownik zmiany elektrycznej Aleksandr Leleczenko, starali się odłączyć jak najwięcej mechanizmów, by zniszczenia elektrowni nie rozprzestrzeniały się przez wodę i spięcia elektryczności. Aleksandr został na stanowisku ratując co się da. Brak spisanych zeznań dotyczących jego działań, od czasu przybycia Nikołaja Fomina do elektrowni, do czasu przywiezienia go do szpitala w Moskwie.<br />
<br />
We wczesnych godzinach po wypadku próbował udrożnić przepływ wody chłodzącej do reaktora, w wyniku czego otrzymał wysoką dawkę promieniowania wynoszącą 16 grejów. <br />
<br />
== Śmierć ==<br />
Pomimo przeszczepu szpiku mostnego od brata – bliźniaka Akimow zmarł 11 maja 1986 roku w wieku 33 lat w wyniku ostrej choroby popromiennej w szpitalu nr 6 w Moskwie. Został pochowany na [[Cmentarz Mitinskoe|cmentarzu Mitino]] w Moskwie.<br />
<br />
== Proces ==<br />
Jako kierownik zmiany został oskarżony w procesie o niedopełnienie obowiązków i nieprzestrzeganie wytycznych bezpieczeństwa. 28 listopada 1986 roku uchwałą prokuratury na mocy artykułu 6 paragrafu 8, kryminalno-procesowego kodeksu ZSRR proces w sprawie jego odpowiedzialności został umorzony.<br />
<br />
== Odznaczenia ==<br />
Został pośmiertnie odznaczony orderem "Za Odwagę" III klasy (Ukraina) (dekret Prezydencki nr 1156/2008 z dnia 12 grudnia 2008 r.).<br />
<br />
== Uwagi ==<br />
<references group="uwaga" /><!-- Prosimy nie zamieszczać linków zewnętrznych bez ich wcześniejszej weryfikacji. Czarnobyl Wiki nie jest zbiorem linków. Jeżeli sądzisz, że link który masz zamiar zamieścić jako łącze zewnętrzne nadaje się do tego zamiast bezpośrednio w treści artykułu zamieść go najpierw na stronie dyskusji tego artykułu. Linki umieszczone bez wcześniej przeprowadzonej weryfikacji zostaną automatycznie usunięte. --><br />
<references /></div>162.158.202.179https://wiki.czarnobyl.pl/index.php?title=Anatolij_Diat%C5%82ow&diff=1721Anatolij Diatłow2017-04-19T01:35:15Z<p>162.158.202.179: </p>
<hr />
<div>[[Plik:Дятлов Анатолий Степанович.jpg|mały|Anatolij Diatłow na ławie oskarżonych podczas procesu]]<br />
'''Anatolij Stiepanowicz Diatłow''' (ros. Анатолий Степанович Дятлов; ur. 3 marca 1931 roku w Atamanowie, zm. 13 grudnia 1995 roku w Kijowie) – zastępca naczelnego inżyniera w [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa|Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]]. Jedna z kluczowych postaci Awarii Czarnobylskiej.<br />
<br />
== Życiorys ==<br />
Urodził się 3 marca 1931 roku we wsi Atamanowo w Kraju Krasnojarskim, 50 km na północny wschód od Krasnojarska. Jego ojciec był inwalidą wojennym, weteranem pierwszej wojny światowej. Pracował jako spławiacz drewna rzece Jenisej<ref group="uwagi">W filmie dokumentalnym ''Godzina Zero. Katastrofa w Czarnobylu'' podano że ojciec A. Diatłowa był rybakiem.</ref>. Matka nie pracowała, zajmowała się domem. Po ukończeniu szkoły podstawowej w 1945 roku rozpoczął naukę w technikum górniczo-metalurgicznym o specjalności automatyka i elektronika, które ukończył z wyróżnieniem pięć lat później. W 1950 roku rozpoczął pracę w jednym z zakładów w Norylsku. Trzy lata później zakład został podporządkowany Ministerstwu Średniego Przemysłu Maszynowego ZSRR<ref group="uwagi">Ministerstwo Średniego Przemysłu Maszynowego ZSRR nadzorowało m.in. przemysł atomowy w ZSRR, w tym produkcję głowic jądrowych.</ref>. W latach 1953-1959 studiował na Moskiewskim Instytucie Inżynieryjno-Fizycznym, który również ukończył z wyróżnieniem, uzyskując dyplom inżyniera fizyka ze specjalnością w dziedzinie automatyki i elektroniki. Po ukończeniu studiów otrzymał nakaz pracy w stoczni im. Leninowskiego Komsomołu w Komsomolsku nad Amurem, gdzie objął stanowisko starszego inżyniera, naczelnika fizycznego laboratorium i głównego mechanika instalacji napędów jądrowych w okrętach podwodnych. W latach 60-tych doszło tam do wypadku jądrowego w wyniku którego otrzymał dawkę 200 remów promieniowania<ref group="uwagi">Zwykle po pochłonięciu przez organizm takiej dawki w krótkim czasie zaczynają pojawiać objawy lekkiej choroby popromiennej. Jest to dawka trzy razy wyższa niż statystyczna dawka życiowa.</ref><ref>Nolan, Dennis P. ''Loss Prevention and Safety Control: Terms and Definitions'', CRC Press,LLC (2016); Boca Raton, Florida; p. 225.</ref>. Późniejsze dochodzenia wykazało że do wypadku doszło w wyniku błędnych decyzji Diatłowa, mimo to w oficjalnym raporcie uznano że do wypadku nie doszło bezpośrednio z jego winy<ref>''Czarnobyl. Godzina Zero;'' film dokumentalny; reż. Renny Bartlett; 2004, </ref>. Wkrótce po wypadku jego syn zmarł na białaczkę. W 1973 roku ze względów rodzinnych został przeniesiony do pracy przy nowo budowanej [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa|Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]], gdzie początkowo objął stanowisko zastępcy kierownika działu reaktorów. Wraz z rozbudową elektrowni awansował obejmując w początku lat 80-tych stanowisko zastępcy naczelnego inżyniera ds. eksploatacji elektrowni<ref name=":0">{{Cytuj książkę|nazwisko=Diatłow|imię=Anatolij S.|tytuł=Czarnobyl. Jak to było|rok=1995|wydawca=|miejsce=Kijów|strony=|isbn=}}</ref>. <br />
<br />
== 26 kwietnia 1986 roku ==<br />
W dniu awarii pełnił służbę w sterowni reaktora nr IV na stanowisku zastępcy naczelnego inżyniera ds. eksploatacji elektrowni. W czasie awarii otrzymał dawkę promieniowania, wynoszącą co najmniej 550 remów (5,5 Sv)<ref group="uwagi">Niektóre źródła podają dawkę 390 remów (3,9 Sv).</ref>. Następnie został przewieziony do [[Szpital Kliniczny nr 6|Szpitala Klinicznego nr 6]] w Moskwie, z którego został wypisany pół roku później 4 listopada 1986 roku<ref name=":0" />.<br />
<br />
== Zwolnienie ==<br />
15 czerwca 1986 roku niemal cały zespół zarządzający blokiem VI został dyscyplinarnie zwolniony za "Nieodpowiedzialność oraz brak należytej kontroli". Wśród zwolnionych oprócz naczelnego inżyniera oraz dyrektora elektrowni znalazł się Anatolij Diatłow.<br />
<br />
== Proces ==<br />
5 listopada przyjechał razem z żoną Izabelą Iwanowną do Kijowa. Niedługo po tym 4 grudnia 1986 roku został aresztowany<ref name=":0" />. Według orzeczenia Sądu Najwyższego ZSRR został uznany winnym z artykułu 220 KK ZSRR za nieprawidłową eksploatacje urządzeń wysokiego ryzyka i skazany na karę 10 lat kolonii karnej. Początkowo został osadzony w więzieniu Łukianiwka w Kijowie a następnie został przeniesiony do kolonii karnej niedaleko miejscowości Kriukowo, w Obwodzie Połtawskim. Kiedy bliscy odwiedzali w więzieniu Diatłowa, ten był już tylko wrakiem człowieka: łysa głowa, sine plamy na całym ciele, chude ciało, na którym wisiało wytarte ubranie, na nogach ciężkie, więzienne buty. 1 października 1990 roku wskutek wielu apeli rożnych organizacji, przyjaciół a nawet osobistego wstawiennictwa Andrieja Sacharowa oraz jego żony Jeleny Bonner, ze względu na zły stan zdrowia został przedterminowo zwolniony z odbywania kary.<br />
<br />
== Pogląd na temat przyczyn awarii == <br />
Przez cały czas był przekonany o swojej niewinności, a za główną przyczynę katastrofę winił wadliwą konstrukcję reaktora. W 1995 roku napisał książkę ''Czarnobyl. Ja to było'' w której wykłada swój pogląd na temat przyczyn awarii.<br />
{{CytatD|<br />
(...) Lecz kwestia wątpliwości nie wywołuje. Ogólne stany bezpieczeństwa i reguły pokrywają reaktory AES. Projekt reaktora jest wykonany z naruszeniami, więc reaktora nie nadaje się do eksploatacji. Nasze działania 26 kwietnia były zgodne z zasadami PBJa i OPB, w żaden sposób nie doprowadziliśmy do awarii, a tym bardziej do eksplozji. Jest to niepodważalne. Więc, wydaje się, oskarżenie personelu przydałoby się wreszcie zdjąć. Ale gdzie tam. (...) Na koniec chcę powiedzieć rzecz następującą. Katastrofa Czarnobylska w całej swej mierze jest wynikiem brutalnych błędów fizyków i konstruktorów reaktora. Od dawna należało to stwierdzić: właściwości reaktora były nie główną, nie rozstrzygającą, ale jedyną przyczyną Katastrofy Czarnobylskiej.<br />
|autor|Anatolij S. Diatłow<ref name=":0" /><br />
|width=x%<br />
|align=left/center/right<br />
|text=left/center/right<br />
}}<br />
<br />
== Śmierć ==<br />
Postęp choroby popromiennej był jednak tak szybki, że mimo pomocy niemieckich lekarzy (od 1991 roku dwukrotnie w ciągu roku przebywał na oddziale oparzeń Klinice Uniwersyteckiej w Monachium) Zmarł 13 grudnia 1995 w wieku 64 lat w wyniku ataku serca. Miejsce pochówku nie jest znane. <br />
<br />
== Prywatnie ==<br />
Od 1973 roku mieszkał w Prypeci przy Alei Lenina 7/39<ref>{{Cytuj stronę|url=http://pripyat-city.ru/photo_new/110-kvartiry-as-dyatlova-i-vp-bryuhanova.html|tytuł=Квартиры А.С. Дятлова и В.П. Брюханова|autor=|data dostępu=2017-03-06|opublikowany=pripyat-city.ru|język=}}</ref><ref>{{Cytuj stronę|url=https://www.youtube.com/watch?v=zWlUas8YkEQ|tytuł=Mieszkanie Anatolija Diatłowa w Prypeci (Wideo)|autor=|data dostępu=2017-03-06|opublikowany=youtube.com|język=}}</ref>. Miał żonę Izabelę Iwanownę oraz córkę która również przez pewien czas pracowała w CEJ<ref name=":0" />.<br />
<br />
== Odznaczenia ==<br />
Został odznaczony "Orderem Honoru" oraz "Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy".<br />
<br />
== Uwagi ==<br />
<references group="uwagi" /><br />
<br />
== Przypisy ==<br />
<references /><br />
<br />
== Bibliografia ==<br />
* Anatolij S. Diatłow: ''Czarnobyl. Jak to było'', Kijów: 1995. (ros. Дятлов А.С., "Чернобыль. Как это было.")</div>162.158.202.179