Czarnobyl Wiki - Wkład użytkownika [pl]

Jurij Wierszinin

2024-04-26T16:41:55Z

Penne22: Kategoria

[[Plik:Vershinin.jpg|mały]]
'''Jurij Anatoljewicz Wierszinin''' (ros. Юрий Анатолевич Вершинин; ur. 25 maja 1959 na Ukrainie, zm. 21 lipca 1986 w Moskwie) - operator turbin w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej. Podczas jego zmiany doszło do awarii reaktora nr 4, 26 kwietnia 1986 roku.

== Życiorys ==
Urodził się 25 maja 1959 na Ukrainie w obwodzie kijowskim. W 1978 roku ukończył technikum elektryczne. Pracę w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej rozpoczął w lipcu 1983 roku. Pracował jako mechanik 5 grupy turbin.

== 26 kwietnia 1986 roku ==
Wraz z pozostałymi próbował ograniczyć rozprzestrzenianie się ognia w hali turbin.

Zmarł 21 lipca 1986 roku w wieku 27 lat w wyniku choroby popromiennej w szpitalu nr 6 w Moskwie. Został pochowany na [[Cmentarz Mitinskoe|cmentarzu Mitinskoe]] w Moskwie. 28. ofiara katastrofy w kolejności chronologicznej.

Został pośmiertnie odznaczony orderem "Znak Honoru" oraz orderem "Za Odwagę" III klasy. (dekret Prezydencki nr 1156/2008 z dnia 12 grudnia 2008 r.)

{{Ofiary śmiertelne Katastrofy w Czarnobylu}}
[[Kategoria:Ofiary śmiertelne]]

Władimir Sawienkow

2024-04-26T16:41:41Z

Penne22: Kategoria

'''Władimir Iwanowicz Sawienkow''' (ros. Владимир Иванович Савенков; ur. 15 lutego 1958, zm. 21 maja 1986 w Moskwie) – pracownik Charkowskiej Fabryki Turbin „Turboatom”.

== W Prypeci ==
W Prypeci w czasie delacji wraz z pozostałymi trzema pracownikami charkowskiej fabryki turbin mieszkał w [[Hotel Polesie|hotelu "Polesie"]]<ref name=":0" />.

== 26 kwietnia 1986 roku ==
W nocy z 25 na 26 kwietnia 1986 roku Sawienkow wraz z pozostałymi dwoma pracownikami z Charkowskiej Fabryki Turbin ([[Gieorgij Popow|G. Popowem]] oraz A. Kabnanowem) przy pomocy mobilnego laboratorium pomiarowego na bazie ciężarówki Mercedes-Benz przeprowadzało pomiary drgań turbiny prądotwórczej TG-8 w maszynowni bloku energetycznego nr IV. Według jego własnej relacji początkowo usłyszał niewielki, głuchy, wytłumiony huk który zignorował. Chwilę później nastąpił kolejny odgłos (jak mu się wydawało) wybuchu, który jak początkowo sądził miał związek z pojemnikami z tlenem. Kiedy usłyszał kolejną trzecią eksplozję, która była potężniejsza od dwóch poprzednich, wybiegł z laboratorium, gdyż zaczęło się one całe trząść. Kiedy powrócił, koledzy powiedzieli mu, że jego twarz pokryta jest czarnym pyłem który następnie próbował zmyć. Następnie postanowił przyjrzeć się bliżej co sie stało widząc zrujnowane ściany i coś unoszącego się w powietrzu. Poszedł obejrzeć centralną halę i przedział reaktora i zobaczył, że zostały one zniszczone. Po kwadransie pojawiły się u niego pierwsze symptomy ostrej choroby popromiennej (intensywne wymioty) dlatego został zaprowadzony do punktu medycznego następnie przetransportowany do szpitala w Prypeci. Kolejno do Instytutu Biofizyki Szpitala Klinicznego nr VI w Moskwie. Otrzymał dawkę szacowaną na 6,6 Gy. Mimo podejmowanych prób leczenia w postaacji przeszczepu szpiku kostnego zmarł 21 maja 1986 w wieku 28 lat. 27. ofiara katastrofy w kolejności chronologicznej.

== Pochówek ==
Na życzenie swoich rodziców został pochowany w Charkowie<ref name=":0">{{Cytuj stronę|url=https://www.liveinternet.ru/tags/В.Савенков/|tytuł=Чернобыльская быль харьковских турбинщиков|autor=|data dostępu=2018-03-17|opublikowany=liveinternet.ru|język=}}</ref>.

== Przypisy ==
<references />

{{Ofiary śmiertelne Katastrofy w Czarnobylu}}
[[Kategoria:Ofiary śmiertelne]]

Gieorgij Popow

2024-04-26T16:41:27Z

Penne22: Kategoria

'''Gieorgij Iłłarionowicz Popow''' (ros. Георгий Илларионович Попов; ur. 10 stycznia 1945, zm. 13 maja 1986 w Moskwie) – pracownik fabryki turbin "Turboatom" w Charkowie. 25 ofiara śmiertelna [[Wypadek w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej|wypadku w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]]. Został wymieniony na [[Pomnik w Sławutyczu|Pomniku w Sławutyczu]].
[[Kategoria:Ofiary śmiertelne]]

Jurij Konował

2024-04-26T16:40:53Z

Penne22: Kategoria

[[Plik:{{#setmainimage:Konoval.jpg}}|mały|alt=Jurij Iwanowicz Konował|Jurij Iwanowicz Konował]]
'''Jurij Iwanowicz Konował''' (ros. Юрий Иванович Коновал; ur. 1 stycznia 1942 w Ust-Pier, zm. 28 maja 1986 w Moskwie) - dyżurny elektryk trzeciego bloku energetycznego w [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa|Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]].

== Życiorys ==
Urodził się 1 stycznia 1942 w Ust-Pier w Kraju Ałtańskim w ZSRR. W 1969 roku ukończył technikum mechanizacji i elektryfikacji rolnictwa. Pracę w [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa|Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]] rozpoczął w maju 1981 roku na stanowisku starszego dyżurnego elektryka trzeciego bloku energetycznego<ref name=":0">{{Cytuj stronę|url=http://chnpp.gov.ua/uk/?option=com_content&view=article&id=82&lang=ru|tytuł=Герои-ликвидаторы|autor=|data dostępu=2016-12-19|opublikowany=chnpp.gov.ua|język=}}</ref>.

== 26 kwietnia 1986 roku ==
Jako jeden z pierwszych udał się na miejsce zdarzenia i pomagał wydostać się innym, nie zważając na niebezpieczeństwo utraty życia i zdrowia, próbował ugasić ogień<ref name=":0" />.

== Śmierć ==
Zmarł 28 maja 1986 roku w wieku 44 lat w wyniku ostrej choroby popromiennej w [[Szpital nr 6 w Moskwie|Szpitalu nr 6 w Moskwie]]. Został pochowany na [[Cmentarz Mitiński|cmentarzu Mitino]] w Moskwie<ref name=":0" />. 23. ofiara katastrofy w kolejności chronologicznej.

== Odznaczenia ==
Został pośmiertnie odznaczony orderem "Znak Honoru" (ZSRR) oraz orderem "Za Odwagę" III klasy (Ukraina) (dekret Prezydencki nr 1156/2008 z dnia 12 grudnia 2008 r.)<ref name=":0" />

== Przypisy ==
<references />

{{Ofiary śmiertelne Katastrofy w Czarnobylu}}
[[Kategoria:Ofiary śmiertelne]]

Jekaterina Iwanienko

2024-04-26T16:40:40Z

Penne22: Kategoria

[[Plik:Ivanenko.jpg|mały]]
'''Jekaterina Aleksandrowna Iwanienko''' (ros. Екатерина Александровна Иваненко; ur. 11 listopada 1932, zm. 26 maja 1986 w Moskwie) - pracownik ochrony elektrowni.

== Życiorys ==
Urodziła się 11 listopada 1932 roku w Białoruskiej SRR. Pracę w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej rozpoczęła w 1983 roku jako pracownik Ochrony Wewnętrznej (WOChR)<ref>{{Cytuj stronę|url=https://chnpp.gov.ua/ru/default-en/151-kniga-pamyati/kniga-pamyati-i/2801-ivanenko-ekaterina-aleksandrovna|tytuł=Иваненко Екатерина Александровна|autor=|data dostępu=2019-02-07|opublikowany=chnpp.gov.ua|język=}}</ref>.

== 26 kwietnia 1986 roku ==
W noc wypadku pełniła służbę w posterunku strażniczym przy głównej bramie naprzeciwko budynku reaktora bloku energetycznego nr IV. Około godziny 5 nad ranem pojawiły się u niej pierwsze oznaki choroby popromiennej. Wkrótce straciła przytomność i przetransportowano ją do [[Szpital Miejski nr 126 w Prypeci|szpitala w Prypeci]]. 27 kwietnia wraz z innymi poszkodowanymi została przewieziona drogą lotniczą do Moskwy.

== Śmierć ==
Zmarła 26 maja 1986 roku w wieku 54 lat w wyniku ostrej choroby popromiennej w [[Szpital Kliniczny nr 6 w Moskwie|Szpitalu Klinicznym nr VI]] w Moskwie. Została pochowana na tamtejszym [[Cmentarz Mitiński|Cmentarzu Mitińskim]]. 22. ofiara katastrofy w kolejności chronologicznej.

== Odznaczenia ==
Order Czerwonego Sztandaru Pracy (pośmiertnie)

== Przypisy ==
<references />
{{Ofiary śmiertelne Katastrofy w Czarnobylu}}
[[Kategoria:Ofiary śmiertelne]]

Konstantin Pierczuk

2024-04-26T16:40:24Z

Penne22: Kategoria

[[Plik:Perchuk.jpg|mały]]
'''Konstantin Grigoriewicz Pierczuk''' (ros. Константин Григорьевич Перчук; ur. 23 listopada 1952 w Magadan, zm. 20 maja 1986 w Moskwie) - starszy operator turbin.

== Życiorys ==
Urodził się 23 listopada 1952 w Magadanie. W 1975 roku ukończył technikum pojazdów przemysłowych. Pracę w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej rozpoczął 13 maja 1980 roku jako dyżurny ślusarz<ref>[http://pripyat-city.ru/engine/download.php?id=3 Lista pierwszych 30 osób, które zmarły w wyniku awarii Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej w okresie od 26.04.1986 do 31.07.1986.]</ref>. W czerwcu 1983 roku został przeniesiony na stanowisko operatora turbin.

== 26 kwietnia 1986 roku ==
Odznaczył się wielką odwagą i poświęceniem próbując ugasić pożar w maszynowni.

== Śmierć ==
Zmarł 20 maja 1986 roku w wieku 33 lat w wyniku ostrej choroby popromiennej w szpitalu nr 6 w Moskwie. Został pochowany na [[Cmentarz Mitinskoe|cmentarzu Mitino]] w Moskwie. 21. ofiara katastrofy w kolejności chronologicznej.

== Odznaczenia ==
Został pośmiertnie odznaczony orderem "Za Odwagę" III klasy (Ukraina). (dekret Prezydencki nr 1156/2008 z dnia 12 grudnia 2008 r.)

== Przypisy ==
<references />

{{Ofiary śmiertelne Katastrofy w Czarnobylu}}
[[Kategoria:Ofiary śmiertelne]]

Wiktor Diegtiarienko

2024-04-26T16:39:37Z

Penne22: Kategoria

{{Infobox
|name = Wiktor Diegtiarienko
|bodystyle =

|titlestyle =
|abovestyle = background:#cfe3ff
|subheaderstyle =
|above = Wiktor Diegtiarienko
|subheader = Wiktor Michajłowicz Diegtiarienko
|imagestyle =
|captionstyle =
| image = [[Plik:Wiktor Diegtiarienko.jpg]]
|caption =

|headerstyle = background:#cfe3ff;
|labelstyle = background:#eeeeee;
|datastyle =

|header1 = Stanowisko
| data3 = Operator GCN
|header4 = Informacje biograficzne
| label5 = Imię i nazwisko
| data5 = Wiktor Diegtiarienko
| label6 = Data i miejsce urodzenia
| data6 = 10 sierpnia 1954 Riazań
| label7 = Data i miejsce śmierci
| data7 = 19 maja 1986 († 31 l.) Moskwa
| label8 = Przyczyna śmierci
| data8 = Zespół Ostrej Choroby Popromiennej IV. stopnia
| label9 = Miejsce spoczynku
| data9 =
| label10 = Tytuł zawodowy
| data10 = Inżynier
| label11 = Edukacja
| data11 =
|header13 = Kariera zawodowa
| label14 = Pracodawca
| data14 = [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa]]
| label15 = Okres
| data15 = 13.08.1982 – 19.05.1986
| label16 = Wydział
| data16 = II. wydział reaktorów (RC-2)
| label17 = W momencie awarii
| data17 = Południowa hala GCN
}}'''Wiktor Michajłowicz Diegtiarienko''' (ros. Виктор Михайлович Дегтяренко; ur. 10 sierpnia 1954 w Riazaniu, zm. 19 maja 1986 w Moskwie) – inżynier-mechanik<ref name=":0">{{Cytuj stronę|url=https://chnpp.gov.ua/ru/kniga-pamyati/147-05-kniga-pamyati-d|tytuł=Wiktor Michajłowicz Diegtiarienko|autor=|data dostępu=2021-01-17|opublikowany=chnpp.gov.ua|język=ru}}</ref>, operator głównych pomp cyrkulacyjnych ([[Skrótowce|GCN]]) II. wydziału reaktorów ([[Skrótowce|RC-2]]) [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa|Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]].

== Życiorys ==
Urodził się 10 sierpnia 1954 w Riazaniu. Pracę w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej rozpoczął w 13 sierpnia 1982<ref name=":0" /> na stanowisku elektromontera na wydziale ochrony pracy. W październiku 1984 objął stanowisko operatora głównych pomp cyrkulacyjnych na II. wydziale reaktorów<ref name=":1">{{Cytuj stronę|url=https://chnpp.gov.ua/ru/about/labour-glory-ru/geroi-likvidatory|tytuł=Gieroi-likwidatory|autor=|data dostępu=2022-01-16|opublikowany=chnpp.gov.ua|język=ru}}</ref>.

=== 26 kwietnia 1986 ===
W momencie wypadku znajdował się na terenie południowej hali pomp cyrkulacyjnych ([[Skrótowce|GCN]]). W konsekwencji wybuchu doznał szeregu oparzeń termicznych i popromiennych. Krótko po eksplozji odnaleziony przez [[Aleksandr Juwczenko|Aleksandra Juwczenkę]] który tak relacjonuje to zdarzenie: <blockquote>''(...) To był mój operator, Wiktor Diegtiarenko, poznałem go tylko po głosie, bo miał spaloną twarz. Cały był we krwi. (...) Wiktor był nadal w szoku ale powiedział mi że w chwili eksplozji był blisko pomp razem z [[Gienadij Rusanowski|Rusanowskim]] drugim operatorem pomp i że on tam pozostał i trzeba mu pomóc''<ref>Relacja [[Aleksandr Juwczenko|Aleksandra Juwczenki]] dla filmu [[Godzina Zero: Katastrofa w Czarnobylu|''Zero Hour: Disaster at Chernobyl'']] (reż. Renny Bartlett, 2004)
</ref>.</blockquote>

=== Śmierć ===
Od 26 kwietnia hospitalizowany na oddziale klinicznym Instytutu Biofizyki w Moskwie. Przyjął dawkę szacowaną na 600 rem<ref>{{Cytuj stronę|url=http://memory.chornobylmuseum.kiev.ua/|tytuł=Wiktor Michajłowicz Diegtiarienko w rejestrze Muzeum Czarnobylskiego w Kijowie|autor=|data dostępu=2021-01-17|opublikowany=memory.chornobylmuseum.kiev.ua|język=uk}}</ref>. Zmarł 19 maja 1986 w wieku 31 lat w wyniku Zespołu Ostrej Choroby Popromiennej IV. stopnia. Został pochowany na [[Cmentarz Mitiński|cmentarzu Mitińskim]] w Moskwie. 18. ofiara katastrofy w kolejności chronologicznej.

== Prywatnie ==
Pozostawił żonę Tatianę Dmitrijewnę oraz dwoje dzieci: Węrę (ur. 1982) oraz Ilję (ur. 1985)<ref>[https://pripyat-city.ru/wp-content/uploads/2010/11/spiski.pdf Spis] ofiar śmiertelnych awarii w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej sporządzonych przez KGB.</ref>.

== Odznaczenia<ref name=":1" /> ==
* Order „Znak Honoru” (ZSRR, 1986)
* Order „Za Odwagę” III klasy (Ukraina, 2008)<ref>[https://zakon.rada.gov.ua/laws/show/1156/2008#Text Dekret] Prezydenta Ukrainy nr 1156/2008 z 12 grudnia 2008 r.</ref>

== Przypisy ==
<references />

{{Ofiary śmiertelne Katastrofy w Czarnobylu}}
[[Kategoria:Ofiary śmiertelne]]

Wiktor Proskuriakow

2024-04-26T16:39:07Z

Penne22: Kategoria

[[Plik:Proskuryakov.jpg|mały]]
'''Wiktor Wasiljewicz Proskuriakow''' (ros. Виктор Васильевич Проскуряков; ur. 9 kwietnia 1955 w Swobodny, zm. 17 maja 1986 w Moskwie) - starszy inżynier reaktora.

== Życiorys ==
Urodził się 9 kwietnia 1955 roku w Swobodny w obwodzie amurskim w ZSRR. Pracę w [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa|Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]] rozpoczął w 1982 roku tuż po ukończeniu Politechniki w Tomsku.<ref name=":0">{{Cytuj stronę|url=http://chnpp.gov.ua/uk/?option=com_content&view=article&id=82&lang=ru|tytuł=Герои-ликвидаторы|autor=|data dostępu=2016-12-20|opublikowany=chnpp.gov.ua|język=}}</ref>.

== 26 kwietnia 1986 roku ==
We wczesnych godzinach po awarii brał udział w lokalizowaniu ognisk pożaru.

== Śmierć ==
Zmarł 17 maja 1986 roku w wieku 31 lat w wyniku ostrej choroby popromiennej w [[Szpital nr 6 w Moskwie|Szpitalu nr 6 w Moskwie]]. Został pochowany na [[Cmentarz Mitiński|cmentarzu Mitińskim]] w Moskwie<ref name=":0" />. 17. ofiara katastrofy w kolejności chronologicznej.

== Odznaczenia ==
Został pośmiertnie odznaczony orderem "Za Odwagę" III klasy (Ukraina) (dekret Prezydencki nr 1156/2008 z dnia 12 grudnia 2008 r.)<ref name=":0" />

== Przypisy ==
<references />

{{Ofiary śmiertelne Katastrofy w Czarnobylu}}
[[Kategoria:Ofiary śmiertelne]]

Wiktor Łopatiuk

2024-04-26T16:38:47Z

Penne22: Kategoria

[[Plik:Lopatyuk.jpg|mały]]
'''Wiktor Iwanowicz Łopatiuk''' (ros. Виктор Иванович Лопатюк; ur. 22 sierpnia 1960 w Czarnobylu, zm. 12 maja 1986 w Moskwie) - dyżurny elektryk

== Życiorys ==
Urodził się 22 sierpnia 1960 w Czarnobylu. W 1983 roku ukończył Politechnikę Kijowską. Pracę w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej rozpoczął w czerwcu 1983 roku.

Zmarł 12 maja 1986 roku w wieku 26 lat w wyniku ostrej choroby popromiennej w szpitalu nr 6 w Moskwie. Został pochowany na [[Cmentarz Mitiński|cmentarzu Mitińskim]] w Moskwie. 16. ofiara katastrofy w kolejności chronologicznej.

Został pośmiertnie odznaczony orderem Lenina oraz Krzyżem "Za odwagę" (dekret Prezydencki nr 298/1996 z dnia 26 kwietnia 1996 r).

{{Ofiary śmiertelne Katastrofy w Czarnobylu}}
[[Kategoria:Ofiary śmiertelne]]

Nikołaj Titienok

2024-04-26T16:38:28Z

Penne22: Kategoria

[[Plik:Titenok.jpg|mały]]
'''Nikołaj Iwanowicz Titienok''' (ros. Николай Иванович Титенок; ur. 5 grudnia 1962 w Nikołajewka, zm. 16 maja 1986 w Moskwie) – starszy sierżant wojsk wewnętrznych MWD, strażak [[SWPCz-6]], uczestnik [[Wypadek w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej#Akcja ga.C5.9Bnicza|akcji gaśniczej 26 kwietnia 1986 czwartego bloku energetycznego Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]], jedna z ofiar śmiertelnych wypadku.

== Życiorys ==
Urodził się 5 grudnia 1962 we wsi Nikołajewka (rejon polesski w obwodzie kijowskim) w Ukraińskiej SRR. W 1980 po ukończeniu szkoły średniej rozpoczął naukę w szkole morskiej nr 42 w Kronsztadzie. Od czerwca 1981 do października 1984 służył w marynarce wojennej jako mechanik pierwszej klasy. Od 20 grudnia 1984 w organach Ministerstwa Spraw Wewnętrznych<ref>{{Cytuj stronę|url=https://chnpp.gov.ua/ru/about/labour-glory-ru/geroi-likvidatory|tytuł=Gieroi-likwidatory|autor=|data dostępu=2021-11-06|opublikowany=chnpp.gov.ua|język=}}</ref>.

=== Hospitalizacja ===
Nad ranem 26 kwietnia został przetransportowany do [[MSCz-126|Jednostki Medycznej nr 126]] w Prypeci, gdzie udzielono mu podstawowej opieki medycznej. Około południa został przetransportowany z pierwszą grupą poszkodowanych do Moskwy, gdzie znajdował się oddział kliniczny Instytutu Biofizyki Szpitala Klinicznego nr VI zajmujący się leczeniem chorób popromiennych.

=== Śmierć ===
Zmarł 16 maja 1986 w wieku 23 lat. Został pochowany w Moskwie na [[Cmentarz Mitiński|cmentarzu Mitińskim]]. 15. ofiara katastrofy w kolejności chronologicznej.

== Prywatnie ==
Pozostawił żonę Tatianę i syna Siergieja.

== Odznaczenia ==
* Order Czerwonego Sztandaru (1986, ZSRR)
* Tytuł Bohatera Ukrainy z nagrodą Orderu Złotej Gwiazdy (21 kwietnia 2006, Ukraina) za bohaterski czyn w imię życia obecnych i przyszłych pokoleń, osobistą odwagę i poświęcenie okazaną podczas usuwanie skutków wypadku w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej (pośmiertnie).
* Insygnia Prezydenta Ukrainy – „Krzyż Za Odwagę” (8 maja 1996, Ukraina) za osobistą odwagę okazaną podczas usuwanie skutków wypadku w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej (pośmiertnie). '

== Przypisy ==
<references />{{Ofiary śmiertelne Katastrofy w Czarnobylu}}
[[Kategoria:Ofiary śmiertelne]]

Nikołaj Waszczuk

2024-04-26T16:37:54Z

Penne22: Kategoria

[[Plik:Vaschuk.jpg|mały]]
'''Nikołaj Wasiljewicz Waszczuk''' (ros. Николай Васильевич Ващук; ur. 5 czerwca 1959 w Wielka Hajcza., zm. 14 maja 1986 w Moskwie) - sierżant WW MWD ZSRR<ref>''WW MWD ZSRR - Wojska Wewnętrzne Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ZSRR'' </ref>, dowódca zastępu Samodzielnej Zmilitaryzowanej Jednostki Straży Pożarnej nr 6 w Prypeci.

== Życiorys ==
Urodził się 5 czerwca 1959 w obwodzi we wsi Wielka Hajcza w obwodzie żytomierskim w Ukraińskiej SRR. Ukończył ośmioklasową szkołę podstawową w Owruczu. Był absolwentem szkoły ochrony przeciwpożarowej w Winnicy<ref>{{Cytuj stronę|url=http://komariv.livejournal.com/47483.html|tytuł=Герой Украины Николай Ващук|autor=|data dostępu=2017-06-27|opublikowany=komariv.livejournal.com|język=}}</ref>. W marcu 1983 roku awansował na stopień starszego strażaka. W lutym 1985 awansował na dowódce zastępu samodzielnej zmilitaryzowanej jednostki pożarniczej nr 6 w Prypeci<ref>{{Cytuj stronę|url=https://fireman.club/statyi-polzovateley/vashhuk-nikolaj-vasilevich/|tytuł=Ващук Николай Васильевич|autor=|data dostępu=2017-06-27|opublikowany=fireman.club|język=}}</ref>.

== 26 kwietnia 1986 roku ==
26 kwietnia 1986 roku o około godziny 1:35 w nocy jego jednostka przybyła na miejsce zdarzenia. Po wstępnej ocenie sytuacji i po przydzieleniu zadań oddziałom gaśniczym podjął decyzję o skierowaniu części strażaków na dach bloku IV oraz III.

== Śmierć ==
Zmarł 14 maja 1986 roku w wieku 27 lat w wyniku ostrej choroby popromiennej w szpitalu nr 6 w Moskwie. Został pochowany na [[Cmentarz Mitinskoe|cmentarzu Mitino]] w Moskwie. 13. ofiara katastrofy w kolejności chronologicznej.

== Odznaczenia ==
Pośmiertnie uhonorowany tytułem Bohatera Ukrainy oraz odznaczony medalem "Złota Gwiazda". (dekret Prezydencki nr 326/2006 z dnia 21 kwietnia 2006 r.)

== Prywatnie ==
Miał żonę Innę i syna Anatolija

== Przypisy ==
<references />

{{Ofiary śmiertelne Katastrofy w Czarnobylu}}
[[Kategoria:Ofiary śmiertelne]]

Władimir Tiszura

2024-04-26T16:35:23Z

Penne22: Kategoria

{{Infobox
|name = Władimir Tiszura
|bodystyle =

|titlestyle =
|abovestyle = background:#cfe3ff;
|subheaderstyle =
|above = Władimir Tiszura
|subheader = Władimir Iwanowicz Tiszura
|imagestyle =
|captionstyle =
| image = [[Plik:Tiszura.jpg|200px]]
|caption = Władimir Tiszura

|headerstyle = background:#cfe3ff;
|labelstyle = background:#eeeeee;
|datastyle =

|header1 = Stanowisko
| data2 = Sierż. wojsk wewnętrznych MSW ZSRR Strażak [[SWPCz-6]]
|header3 = Informacje biograficzne
| label4 = Imię i nazwisko
| data4 = Władimir Iwanowicz Tiszura
| label5 = Data i miejsce urodzenia
| data5 = 15 grudnia 1959 Siwierskij
| label6 = Data i miejsce śmierci
| data6 = 10 maja 1986 († 26 l.) Moskwa
| label7 = Miejsce spoczynku
| data7 = [[Cmentarz Mitiński]] Moskwa
| label8 = Przyczyna śmierci
| data8 = Zespół ostrej choroby popromiennej
| label9 =
| data9 =
| header10 = Przebieg służby
| label11 = Lata służby
| data11 = 1978–1980; 1982–1986
| label12 = Formacja
| data12 = MSW ZSRR
| label13 = Jednostka
| data13 = 6. Samodzielna Zmilitaryzowana Jednostka Pożarnicza Kijowskiego Obwodowego Zarządu Spraw Wewnętrznych
| label14 =
| data14 =
|header15 = Odznaczenia
| data16 = [[Plik:Order of the Gold Star of Ukraine.png|70px|link=Kategoria:Bohaterowie Ukrainy]] [[Plik:Order of Red Banner ribbon bar.png|50px|link=Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru]] [[Plik:Order for Bravery of Ukraine.png|70px|link=Kategoria:Odznaczeni Orderem Za Odwagę]]
}}'''Władimir Iwanowicz Tiszura''' (ros. Владимир Иванович Тишура; ur. 15 grudnia 1959 w Siwierskij, zm. 10 maja 1986 w Moskwie) – strażak, sierżant wojsk wewnętrznych MSW ZSRR, uczestnik [[Wypadek w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej#Akcja ga.C5.9Bnicza|akcji gaśniczej 26 kwietnia 1986 czwartego bloku energetycznego Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]], jedna z ofiar śmiertelnych wypadku.
==Życiorys==
Urodził się 15 grudnia 1959 w Siwierskij w w obwodzie leningradzkim. W 1974 ukończył szkołę budownictwa okrętowego. W 1977 został absolwentem MPTU-30 w Chabarowsku. Od lipca 1977 do kwietnia 1978 pracował przy budowie rurociągów w jednostce wojskowej w Pietropawłowsku. Od 1978 do maja 1980 służył w Armii Radzieckiej jako dowódca drużyny. Po przeniesieniu do rezerwy od czerwca 1980 do czerwca 1981 roku pracował w czarnobylskim międzyrejonowym zarządem produkcji jako mechanik. W grudniu 1982 roku zostaje przyjęty<ref name=":02">{{Cytuj stronę|url=http://chnpp.gov.ua/uk/?option=com_content&view=article&id=82&lang=ru|tytuł=Герои-ликвидаторы|autor=|data dostępu=2016-12-20|opublikowany=chnpp.gov.ua|język=}}</ref> do straży pożarnej. W Prypeci mieszkał przy ul. I. Kurczatowa 9 m.56<ref>{{Cytuj stronę|url=https://zen.yandex.ru/media/chernobyl/nashli-v-pripiati-kvartiru-pojarnogo-vladimira-tishury-chernobylskie-geroi-5e2998f12b616959fd64212b|tytuł=Нашли в Припяти квартиру пожарного Владимира Тишуры. Чернобыльские Герои|autor=|data dostępu=2020-01-28|opublikowany=zen.yandex.ru|język=}}</ref>
==26. kwietnia 1986 roku==
26. kwietnia 1986 roku brał udział<ref name=":02" /> w akcji gaszenia reaktora nr IV.
==Śmierć==
Zmarł 10. maja 1986 roku w wieku 26 lat w [[Szpital nr 6 w Moskwie|Szpitalu nr 6 w Moskwie]], w wyniku niewydolności krążeniowo-oddechowej, która została wywołana przez ostrą chorobę popromienną. Jest czwartą osobą z pierwszych trzydziestu ofiar Wypadku w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej. Został pochowany<ref name=":02" /> na [[Cmentarz Mitiński|cmentarzu Mitińskim]] w Moskwie. Upamiętniono go na [[Pomnik w Sławutyczu|Pomniku w Sławutyczu]].
==Odznaczenia==
Został pośmiertnie odznaczony Orderem Czerwonego Sztandaru.
==Przypisy==
<references />{{Ofiary śmiertelne Katastrofy w Czarnobylu}}
[[Kategoria:Ofiary śmiertelne]]

Władimir Szaszenok

2024-04-26T16:33:48Z

Penne22: Kategoria

[[Plik:Szaszenok.jpg|mały]]
'''Władimir Nikołajewicz Szaszenok''' (ros. Владимир Николаевич Шашенок; ur. 21 kwietnia 1951 w Szczucza Hrebla, zm. 26 kwietnia 1986 w Prypeci) - Inżynier systemów automatyzacji, pracownik Smolenskatomieniergo<ref>{{Cytuj pismo|nazwisko=|imię=|tytuł=|czasopismo=Odgłosy|wolumin=Numer 34 (1482)|wydanie=|strony=|data=1986-08-23|wydawca=|miejsce=Łódź|issn=0472-5042}}</ref>. Był podwykonawcą konstruktora turbogeneratora, z Charkowa firmy Donergo. Realizował pomiary drgań turbiny w trakcie badania wybiegu generatora.

== Życiorys ==
Urodzony 21 kwietnia 1951 roku we wsi Szczucza Hrebla w rejonie czernihowskim w Ukraińskiej SRR. W 1970 roku ukończył Technikum Przemysłu w Konotopie. Pracę w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej rozpoczął w sierpniu 1980 roku.

== 26 kwietnia 1986 roku ==
W momencie awarii przebywał w pomieszczeniu nr 604. Znaleziony nieprzytomny, przygnieciony belką ze złamanym kręgosłupem. połamanymi żebrami z ciężkimi oparzeniami termicznymi i popromiennymi. Od jego ciała napromieniowany został Petro Pałamarczuk, oraz kierowca karetki – Gumarow (który o 5:00 rano sam został pacjentem szpitala w Prypeci). Petro wynosił Szaszenoka z budynku elektrowni, zaś Gumarow transportował z karetki do szpitala.

== Śmierć ==
Po przywiezieniu go do szpitala w Prypeci i udzielenia mu natychmiastowej pomocy medycznej zmarł 26 kwietnia 1986 roku w wieku 35 lat o godzinie 5:00 lub 6:00 w wyniku przerwania rdzenia kręgowego, licznych oparzeń i obrażeń wielonarządowych jako 2 ofiara wypadku w [[Wypadek w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej|Wypadku w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]], został wymieniony na [[Pomnik w Sławutyczu|Pomniku w Sławutyczu]]. Według lekarzy po odzyskaniu świadomości kazał odsunąć się od niego lekarzom krzycząc "''Odejdźcie precz! Ja z reaktora!''"<ref name=":0">{{Cytuj stronę|url=https://vlast.kz/obsshestvo/16926-perezit-cernobyl.html|tytuł=Пережить Чернобыль|autor=|data dostępu=2017-06-19|opublikowany=vlast.kz|język=}}</ref>. Tuż przed śmiercią przy łóżku czuwała jego żona. Został pochowany 29 kwietnia na cmentarzu we wsi [[Czystogłówka]]. 19 listopada 1988 roku jego ciało zostało ekshumowane i pochowane na [[Cmentarz Mitiński|cmentarzu Mitińskim]] w Moskwie<ref>{{Cytuj książkę|nazwisko=Siwiński|imię=Waldemar|tytuł=Czernobyl. Od katastrofy do procesu|rok=1989|wydawca=Iskry|miejsce=Warszawa|strony=9|isbn=83-207-1179-7}}</ref><ref>{{Cytuj książkę|nazwisko=Medwedew|imię=Grigori|tytuł=Chernobyl Notebook|rok=1987|wydawca=Nowy Mir|miejsce=Moskwa|strony=|isbn=9781622800032}}</ref><ref>{{Cytuj stronę|url=http://memory.chornobylmuseum.kiev.ua/print.php?id=10397|tytuł=ШАШЕНОК Володимир Миколайович|autor=|data dostępu=2018-10-09|opublikowany=memory.chornobylmuseum.kiev.ua|język=}}</ref>.

== Odznaczenia ==
* Orderem Czerwonego Sztandaru (pośmiertnie)
* Order „Znak Honoru” (pośmiertnie)

== Prywatnie ==
Miał żonę Natalię<ref>{{Cytuj stronę|url=https://www.bbc.com/ukrainian/ukraine_in_russian/2015/04/150426_ru_s_chornobyl_first_victims|tytuł=Как хоронили первых жертв аварии на ЧАЭС|autor=|data dostępu=2018-10-09|opublikowany=bbc.com|język=}}</ref> która pracowała jako pielęgniarka w szpitalu w Prypeci oraz syna<ref name=":0" />.

== Przypisy ==
<references />

{{Ofiary śmiertelne Katastrofy w Czarnobylu}}
[[Kategoria:Ofiary śmiertelne]]

Anatolij Raskazow

2024-04-22T18:08:00Z

Penne22: Kategoria

[[Plik:Anatolij Raskazow.jpg|mały|300x300px]]
[[Plik:Zniszczony budynek reaktora bloku energetycznego nr IV - 26.04.1986.jpg|mały|342x342px|Zdjęcie wykonane około godziny 15, w dniu wypadku przez Anatolija Raskazowa z pokładu śmigłowca Mi-8.]]
'''Anatolij Iwanowicz Raskazow''' (ros. Анатолий Иванович Рассказов; ur. 16 stycznia 1941 w Nowoekonomiczne, zm. 17 lutego 2010) – fotograf i ilustrator [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa|Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]]. 26 kwietnia 1986 wykonał pierwsze zdjęcia zniszczonego budynku reaktora bloku energetycznego nr IV<ref name=":0">{{Cytuj stronę|url=http://memory.chornobylmuseum.kiev.ua/print.php?id=10410|tytuł=Анатолий Иванович Рассказов|autor=|data dostępu=2019-08-24|opublikowany=memory.chornobylmuseum.kiev.ua|język=}}</ref>.

== Życiorys ==
Urodził się 16 stycznia 1941 we wsi Nowoekonomiczne, w obwodzie donieckim<ref name=":0" />.

=== 26 kwietnia 1986<ref name=":1">{{Cytuj stronę|url=http://news.bbc.co.uk/2/hi/europe/6177927.stm|tytuł=Chernobyl voices: Anatoly Rasskazov|autor=|data dostępu=2019-08-24|opublikowany=news.bbc.co.uk|język=}}</ref> ===
W momencie [[Wypadek w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej|wypadku]] przebywał w swoim mieszkaniu w [[Prypeć (miasto)|Prypeci]]. Około 9 rano został w trybie pilnym wezwany do elektrowni. Został przyjęty w schronie zakładowej Obrony Cywilnej, gdzie otrzymał polecenie wykonania zdjęć zniszczonego bloku z powietrza. Dostarczone zdjęcia miały potwierdzić wizualnie czy strefa aktywna reaktora została naruszona, oraz jaka jest jego skala zniszczeń. W tym celu oddano mu do dyspozycji śmigłowiec Ka-26 należący do GAI (milicji drogowej), gdzie wraz z dwoma żołnierzami i dwoma osobami cywilnymi z [[Atomenergo]].<blockquote>''W powietrzu znajdowało się tyle pyłu, że nie było możliwości wykonania zdjęć przez szybę. Powiedziałem "Towarzysze, musimy otworzyć szybę". Zaprotestowali, mówiąc, że wtedy do wnętrza wraz z powietrzem dostaną się cząsteczki promieniotwórcze. Już wtedy zdawali sobie sprawę z czym mają do czynienia. Mimo wszystko szyba została otwarta, wychyliłem się na zewnątrz, wyciągnąłem aparat Kijów-6 a jeden z żołnierzy asekurował trzymając mnie za nogi. Gdy rolka taśmy się skończyła, zacząłem robić zdjęcia Zenitem.''</blockquote>Po powrocie do schronu gdzie mieścił się sztab kryzysowy, dyrektor elektrowni oświadczył że ma wykonać zdjęcia z poziomu ziemi. W tym celu otrzymał asystę pracownika wydziału bezpieczeństwa radiologicznego oraz dozymetrystę. <blockquote>''Wyruszyłem pieszo z pracownikiem wydziału bezpieczeństwa radiologicznego i dozymetrystą. W trakcie drogi jeden z nich potrząsnął głową i powiedział „Ojojoj otrzymamy sporą dawkę”. Wsiedliśmy do jednego z wozów strażackich pozostawionych na terenie elektrowni i uruchomiliśmy go. Na drodze nie było miejsca, więc jechaliśmy wzdłuż linii kolejowej, wjeżdżając co chwila na podkłady. Na ziemi w pobliżu trzeciego reaktora leżały bloki grafitowe. Wyskoczyłem i sfotografowałem je Zenitem, pozostawiając drugi aparat w kabinie. Następnie podjechaliśmy w odległości około 50 metrów od ruin czwartego reaktora. Zrobiłem 12 zdjęć każdym z aparatów i następnie wróciliśmy tą samą drogą. W drodze powrotnej jechaliśmy, modląc się do Boga, aby silnik nadal pracował.''</blockquote>Podczas wywoływania zdjęć okazało się że film z ziemi wykonany aparatem Zenit został całkowite prześwietlony uniemożliwiając wywołanie jakiegokolwiek zdjęcia. Jednak zdjęcia wykonywane aparatem Kijów-6 w większości udało się wywołać; na niektórych z nich widoczne były lekkie prześwietlenia wywołanie wysokim promieniowaniem. <blockquote>''Pierwszy film wywołuję z Zenita i jest on czarny, całkowicie wypalony przez promieniowanie, prawdopodobnie z bloku grafitowego. Myślę: „To wszystko. To koniec”. Ale drugi film, z drugiej kamery, był udany, tylko lekko prześwietlony. Kiedy dotarłem na do elektrowni, Pierwszy wydział [ochrona] odebrał odemnie fotografie jak i negatywy, ponumerował je. „Wszystko, co widziałeś i słyszałeś - zapomnij!” tylko tyle powiedzieli. Ze zdjęć jasno wynikało, że strefa aktywna została poważnie uszkodzona. Do maja nikt inny nie mógł wykonywać zdjęć.''</blockquote>

=== Losy zdjęć ===
Już 26 kwietnia zdjęcia zostały utajnione i objęte klauzulą tajności. Jedynie w maju w jednym z reportaży pokazano publicznie jedno ze zdjęć zniszczonego budynku reaktora wykonane z ziemi, gdzie nie była widoczna pełna skala zniszczeń. W późniejszym okresie pokazano także jedno ze zdjęć wykonane z powietrza lecz w taki sposób aby nie było widocznego dymu oraz poświaty wyoblającej się z reaktora. Dwie fotografie zostały opublikowana po raz pierwszy dopiero w 1987 w albumie "Czernobylskij otczet" lecz bez podania autora<ref name=":1" />. Obecnie prawa autorskie do zdjęć należą do Ukraińskiej Niezależnej Agencji Informacyjnej UNIAN.

=== Choroba popromienna<ref name=":1" /> ===
W wyniku przebywania w bliskim sąsiedztwie uszkodzonego reaktora zachorował na ostrą chorobę popromienną. Już około północy z 26 na 27 kwietnia pojawiły się pierwsze oznaki zatrucia promieniowaniem w postaci wymiotów.<blockquote>''Kiedy wróciłem do domu o północy, wymiotowałem. Byłem cały czerwony. Miałem ból na czole (...). Oparzenie popromienne. Całe moje gardło paliło, ponieważ wdychałem tę "zupę" radionuklidów.''</blockquote>Po kilku dniach objawy zaczęły zanikać a Raskazow w przeciągu kilku tygodni powrócił do zdrowia. Od czerwca był zaangażowany w wykonywanie dokumentacji fotograficznej budowanego Sarkofagu. Nawrót choroby przypadł na październik gdzie prosto z pracy zabrała go karetka. Od stycznia 1987 był leczony na oddziale klinicznym Instytutu Biofizyki Szpitala Klinicznego nr VI w Moskwie. Według oficjalnych dokumentów podczas pracy w warunkach wypadku otrzymał dawkę awaryjną przekraczającą 25 R. W późniejszych latach borykał się z szeregiem chorób krwi oraz nowotworem.

== Przypisy ==
<references />
[[Kategoria:Ludzie]]

Leonid Tielatnikow

2024-04-22T18:05:23Z

Penne22: Informacja

{{Infobox
|name = Leonid Tielatnikow
|bodystyle =

|titlestyle =
|abovestyle = background:#cfe3ff;
|subheaderstyle =
|above = Leonid Tielatnikow
|subheader = Leonid Pietrowicz Tielatnikow
|imagestyle =
|captionstyle =
| image = [[Plik:Leonid Tielatnikow.png|200px]]
|caption = Leonid Tielatnikow

|headerstyle = background:#cfe3ff;
|labelstyle = background:#eeeeee;
|datastyle =

|header1 = Stanowisko
| data2 = Naczelnik jednostki [[WPCz-2]]
|header3 = Informacje biograficzne
| label4 = Imię i nazwisko
| data4 = Leonid Pietrowicz Tielatnikow
| label5 = Data i miejsce urodzenia
| data5 = 25 stycznia 1951 Wwiedienka
| label6 = Data i miejsce śmierci
| data6 = 2 grudnia 2004 († 53 l.) Kijów
| label7 = Miejsce spoczynku
| data7 = Cmentarz Bajkowy Kijów
| label8 = Przyczyna śmierci
| data8 = Choroba nowotworowa
| label9 = Partner
| data9 = Łarisa Iwanowna
| header10 = Przebieg służby
| label11 = Lata służby
| data11 = 1968 - 1995
| label12 = Formacja
| data12 = MWD ZSRR
| label13 = Jednostki
| data13 = 2. Zmilitaryzowana Jednostka Pożarnicza Kijowskiego Obwodowego Zarządu Spraw Wewnętrznych
| label14 = Stanowisko
| data14 = Naczelnik jednostki
|header15 = Odznaczenia
| data16 =
}}[[Plik:Chernobil02.jpg|mały|339x339px|Leonid Pietrowicz Tielatnikow (1987)]]
[[Plik:Leonid Tielatnikow (2).jpg|mały|339x339px|Mjr Leonid Tielatnikow podczas obchodów rocznicowych w pierwszą rocznicę wypadku (26 kwietnia 1987).]]
[[Plik:0 70d2b f8a996a5 orig.jpg|mały|225x225px|Leonid Tielatnikow, opowiada o przebiegu akcji gaśniczej którą dowodził.]]
[[Plik:5336 photo w980.jpg|mały|225x225px|5 marca 1987. Mjr Leonid Tielatnikow, na przyjęciu u premier Wielkiej Brytani - Margaret Thatcher, po przyznaniu złotego medalu przez redakcję ''gazety Daily Star.'']]
[[Plik:Grób Leonida Tielatnikowa na Cmentarzu Bajkowym w Kijowie..jpg|mały|242x242px|Grób Leonida Tielatnikowa na cmentarzu Bajkowym w Kijowie.]]
[[Plik:Tablica pamiątkowa Leonida Tielatnikowa w budynku Ministerstwa Sytuacji Nadzwyczajnych Ukrainy..jpg|mały|289x289px|Tablica pamiątkowa w budynku Ministerstwa Sytuacji Nadzwyczajnych Ukrainy, gdzie od 1986 do 1993 roku pracował Leonid Tielatnikow.]]
'''Leonid Pietrowicz Tielatnikow''' (ros. Леонид Петрович Телятников; ur. 25 stycznia 1951 w Wwiedienka w obwodzie kustanajskim, zm. 2 grudnia 2004 w Kijowie) – major służby wewnętrznej, dowódca (NPCz-2<ref>НПЧ-2 (''NPCz-2'') – ros. naczalnik pożarnoj czasti, pol. naczelnik jednostki pożarniczej</ref><ref>{{Cytuj stronę|url=http://chaes-1986.narod.ru/HystoryCHAES.htm|tytuł=Історія ЧАЕС|autor=|data dostępu=2021-02-28|opublikowany=chaes-1986.narod.ru|język=}}</ref>) [[WPCz-2|Zmilitaryzowanej Jednostki Straży Pożarnej nr 2]], dowódca akcji gaśniczej [[Wypadek w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej|bloku energetycznego nr IV Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]], 26 kwietnia 1986 roku<ref>{{Cytuj książkę|nazwisko=Siwiński|imię=Waldemar|tytuł=Czernobyl. Od katastrofy do procesu|rok=1989|wydawca=Iskry|miejsce=Warszawa|strony=7|isbn=83-207-1179-7}}</ref>.

== Życiorys ==
Urodził się 25 stycznia 1951 w miejscowości Wwiedienka w obwodzie kustanajskim (ob. Kazachstan). Po ukończeniu szkoły średniej pracował jako elektryk w zakładzie remontowym pojazdów w Kustanaju. W okresie szkolnym trenował amatorsko boks. Od 1968 służył w organach spraw wewnętrznych. W 1971 roku ukończył z wyróżnieniem Szkołę Pożarniczo-Techniczną w Swierdłowsku uzyskując stopień inspektora działu ochrony pożarniczej. W latach 1973/74 był inspektorem wydziału państwowej ochrony pożarniczej Wydziału Spraw Wewnętrznych Miejskiego Komitetu Wykonawczego w Rudnym. W 1978 ukończył Wyższą Inżynieryjną Szkołę Pożarniczo-Techniczną Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ZSRR w Moskwie. Następnie został naczelnikiem Państwowej Zmilitaryzowanej Ochrony Przeciwpożarowej Miejskiego Zarządu Spraw Wewnętrznych w Kustanaju. W tym samym roku wstępuje do partii. W latach 1980/82 był zastępcą naczelnika Zmilitaryzowanej Jednostki Pożarniczej nr 69 w Kustanaju. Od 1982 roku służył jako starszy inżynier grupy ds. nadzoru szczególnie ważnych obiektów Rejonowego Zarządu Spraw Wewnętrznych w Kijowie. W latach 1983-1986 - naczelnik 2. Zmilitaryzowanej Jednostki Pożarniczej Kijowskiego Obwodowego Zarządu Spraw Wewnętrznych w Prypeci zajmującej się ochroną przeciwpożarową Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.warheroes.ru/hero/hero.asp?Hero_id=1953|tytuł=Телятников Леонид Петрович|autor=|data dostępu=2017-02-25|opublikowany=warheroes.ru|język=}}</ref>.

== 26 kwietnia 1986 roku ==
W chwili awarii przebywał na urlopie (ostatni dzień) w swoim mieszkaniu w Prypeci, obchodząc urodziny swojego brata<ref>{{Cytuj stronę|url=https://vlast.kz/obsshestvo/16926-perezit-cernobyl.html|tytuł=Пережить Чернобыль|autor=|data dostępu=2017-06-19|opublikowany=vlast.kz|język=}}</ref> lub jak podają inne źródła swoich przyjaciół na przyjęcie<ref>{{Cytuj książkę|nazwisko=Siwiński|imię=Waldemar|tytuł=Czernobyl. Od katastrofy do procesu|rok=1989|wydawca=Iskry|miejsce=Warszawa|strony=12|isbn=83-207-1179-7}}</ref>. Następnie został telefoniczne powiadomiony o skali pożaru. O godzinie 1:45 (20 minut po awarii) znajdował się już pod blokiem IV gdzie jako najwyższy rangą pełnił funkcję dowódcy akcji gaśniczej bloku nr IV. {{CytatD|Gdy przybyłem na teren elektrowni zobaczyłem zniszczenia na wydziale aparatury czwartego bloku energetycznego i pożar na dachu wydziału aparatury trzeciego. Ogień był w wielu miejscach i na różnych wysokościach - od 12.5 do 71.5 metra. Samochody podłączone były do hydrantów. Zapytałem, gdzie jest dowódca warty. Legun S.I. odpowiedział ze pobiegł on do naczelnika zmiany elektrowni. Po narożnych schodach wszedłem na dach maszynowni. Strażak Priszczepa W. A. zameldował: "Likwidujemy pożar na dachu." Ale to i sam zobaczyłem. Dałem rozkaz przygotowania jeszcze jednej prądownicy i zabezpieczenia się linką ratowniczą. Powiedziałem. żeby nic lać wody bez potrzeby. Na powierzchni 200 - 500 metrów kwadratowych zapadł się dach. Poprzez strażaka Szawreja L.N. przekazałem rozkaz: WPCz-2 (przyzakładowa straż pożarna nr 2) pozostanie na dachu hali maszyn, a SWPCz•6 (miejska straż pożarna z Prypeci) i inni niech wejdą na dach trzeciego bloku energetycznego i tam gaszą pożar. Potem pobiegłem do naczelnika zmiany elektrowni. Po drodze ustaliłem, że wewnątrz hali maszyn nie ma ognia. Obejrzeliśmy czwarty blok. Poprzez uszkodzone panele można było zobaczyć kanał przewodowy - nie było w nim pożaru. Jednakże w centralnej sali wyraźnie było widać ni to zorzę, ni to świecenie. Co to? Przecież w centralnej sali, oprócz "piątaka" reaktora nic nie ma - nie ma tam co płonąć. Doszliśmy do wniosku, że świecenie pochodzi od reaktora. Zadzwoniłem i scharakteryzowałem sytuację z poleceniem przekazania meldunku do Kijowa. Poleciłem też żeby operator radiostacji połączył się z drugą częścią WPCz-2 i skierował ją na budynek reaktora, na pomoc SWPCz-6. Założyłem respirator. Wszedłem na dach hali reaktora IlI bloku żeby się przekonać jaka jest sytuacja. Ciśnienie wody było słabe. Wydałem rozkaz, aby dwa samochody pompowały wodę do sieci. Skierowałem się do wydziału aparatury poprzez korytarz transportowy czwartego bloku. Nie było tam jednak możliwości przejścia, gdyż silnym strumieniem płynęła woda. W tym czasie z dachu zszedł W.P. Prawik i zameldował o sytuacji. Razem z nim zeszło jeszcze siedem osób. Wszyscy się źle czuli: mdliło ich.|autor|Leonid P. Tielatnikow<ref name=":5">{{Cytuj książkę|nazwisko=Siwiński|imię=Waldemar|tytuł=Czernobyl|rok=1989|wydawca=Wydawnictwo Iskry|miejsce=Warszawa|strony=266|isbn=83-207-1179-7}}</ref><ref group="uwagi">Cytat z pamiętnika Leonid P. Tielatnikow pisanego kilkanaście dni po awarii w [[Szpital Kliniczny nr 6 w Moskwie|Szpitalu Klinicznym nr 6 w Moskwie]]</ref>.
|width=x%
|align=left/center/right
|text=left/center/right
}}

Przez blisko dwie i pół godziny przebywał na terenie elektrowni co spowodowało otrzymanie przez niego dawki promieniowania, wynoszącej 4 Gy<ref group="uwagi">Jednorazowe napromieniowanie całego ciała człowieka dawką co najmniej 5 Gy zazwyczaj prowadzi do śmierci w ciągu 14 dni.</ref>. Około godziny 4:15 do 5:00 przebywał na terenie remizy WPCz-2. Następnie został przetransportowany do Prypiackiej jednostki medycznej ([[MSCz-126]]) gdzie przebywał do 12:00, 27 kwietnia. Skąd został przewieziony do Moskwy<ref>Na podstawie raportu złożonego pisemnie, naczelnikowi wydziału spraw wewnętrznych Kijowskiego Obwodowego Komitetowi Wykonawczego, ppłk. W. W. Treskutinowi, 4 sierpnia 1986.</ref>.

== Po awarii ==
W okresie od maja do września przebywał na oddziale chorób popromiennych w [[Szpital Kliniczny nr 6 w Moskwie|Szpitalu Klinicznym nr 6 w Moskwie]]<ref name=":0">{{Cytuj książkę|nazwisko=Marples|imię=David R.|tytuł=The Social Impact of the Chernobyl Disaster|rok=1988|wydawca=The Macmillan Press|miejsce=Londyn|strony=|isbn=978-0333481981}}</ref>. Następnie przeszedł operację przeszczepienia szpiku kostnego w Wielkiej Brytanii. Po okresie rekonwalescencji mieszkał w Kijowie. Aż do rozpadu ZSRR kontynuował służbę w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych na Ukrainie. Pod koniec 1986 roku został szefem sektora doświadczalnego laboratorium pożarniczego. W latach 1989 - 1993 był zastępcą szefa wydziału w Zarządzie Bezpieczeństwa Pożarowego Wydziału Spraw Wewnętrznych Kijowskiego Obwodowego Komitetu Wykonawczego, a w latach 1993-95 zastępcą szefa Głównego Zarządu Ochrony Pożarowej MSW Ukrainy, a w 1995 zastępcą szefa Zarządu Państwowej Ochrony Pożarowej MSW Ukrainy. W 1995 roku awansowany na stopień generała majora. W 1998 roku został dowódcą ochotniczej straży pożarnej w Kijowie. Był twórcą programu "Mały strażak'.

== Rodzina ==
Miał żonę - Łarisę Iwanownę, syna Olega (absolwent szkoły pożarniczej) oraz Michaiła (prawnik).

== Śmierć ==
Zmarł 2 grudnia 2004 roku w Kijowie w wieku 53 na raka. Z uwagi na to że jego śmierć uznano jako skutek nadmiernego promieniowania został oficjalnie uznany za jedną z ofiar awarii, jest 31. ze wszystkich 31. ofiar katastrofy w kolejności chronologicznym. Został pochowany na cmentarzu Bajkowym w Kijowie.

== Odznaczenia ==
* Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego (ZSRR, 25 września 1986)<ref group="uwagi">Medal nr 11547</ref>
* Order Lenina (ZSRR, 25 września 1986)<ref group="uwagi">Order nr 459659</ref>
* Order „Za Męstwo” III klasy (Ukraina, 26 kwietnia 1996)<ref>{{Cytuj stronę|url=http://zakon5.rada.gov.ua/laws/show/298/96|tytuł=Указ Президента України № 298/96 від 26 квітня 1996 року «Про нагородження відзнакою Президента України — хрестом „За мужність“»|autor=|data dostępu=2018-02-03|opublikowany=zakon5.rada.gov.ua|język=}}</ref>
* Medal „Za odwagę w pożarze” (ZSRR)
* Honorowy obywatel Kijowa
* Medal „Za nienaganną służbę” (ZSRR)
* Medal „W upamiętnieniu 1500-lecia Kijowa”

== Ciekawostki ==
W marcu 1987 roku został zaproszony przez S. J. Duranty (Prezydenta Brytyjskiego Stowarzyszenia Pożarnictwa) do Londynu gdzie został uhonorowany odznaczeniem ''Gallantry Medal''<ref group="uwagi">Jest to niezwykle rzadkie odznaczenie przyznawane przez Brytyjskie Stowarzyszenia Pożarnictwa (ang. The British Fire Services Association), do tej pory otrzymała je jedynie jednostka straży pożarnej z Nowego Jorku w Stanach Zjednoczonych (ang. New York Fire Department) po zamachu z 11 września 2001 roku</ref> oraz złotym medalem przez redakcję ''gazety Daily Star''. 5 marca wraz z naczelnikiem Głównego Zarządu Ochrony Przeciwpożarowej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ZSRR - A. K. Mikeew zostali przyjęci przez premier Wielkiej Brytani - Margaret Thatcher<ref name=":0" />.

== Upamiętnienie ==
* 25 kwietnia 2006 roku, w dwudziestą rocznicę katastrofy w Czarnobylu, na cmentarzu Bajkowym w Kijowie gdzie został pochowany odsłonięto jego pomnik.
* 26 kwietnia 2006 roku w budynku Ministerstwa Sytuacji Nadzwyczajnych Ukrainy odsłonięto tablice pamiątkową, ku jego pamięci gdzie od 1986 do 1993 roku pracował.
* Tablica pamiątkowa w Uralskim Instytucie Państwowej Straży Pożarnej Ministerstwa ds. Sytuacji Nadzwyczajnych w obwodzie swierdłowskim.
* 10 listopada 2016 roku w Kijowie nazwano plac jego imienia na skrzyżowaniu ulic marszałka Rodiona Malinowskiego i Dobryninskaja<ref>[http://wikimapia.org/#lang=pl&lat=50.501523&lon=30.491701&z=18&m=b&search=%D0%A2%D0%B5%D0%BB%D1%8F%D1%82%D0%BD%D0%B8%D0%BA%D0%BE%D0%B2 Położenie na mapie placu w Kijowie]</ref>.

== Uwagi ==
<references group="uwagi" />

== Przypisy ==
<references />

{{Ofiary śmiertelne Katastrofy w Czarnobylu}}

Klawdija Łuzganowa

2024-04-22T18:00:10Z

Penne22: Informacja

{{Biogram Infobox
|grafika = Klawdija Łuzganowa.jpg
|opis grafiki =
|imię i nazwisko org = Klawdija Iwanowna Łuzganowa
|stanowisko = Pracownik ochrony wewnętrznej
|imię i nazwisko = Klawdija Iwanowna Łuzganowa
|data urodzenia = 9 maja 1927
|miejsce urodzenia =
|data śmierci = 31 lipca 1986 († 59 l.)
|miejsce śmierci = Moskwa
|przyczyna śmierci = Zespół ostrej choroby popromiennej
|miejsce spoczynku = [[Cmentarz Mitiński]]
|narodowość =
|tytuł zawodowy =
|tytuł naukowy =
|edukacja =
|edukacja okres =
|pracodawca = Kijowski Obwodowy Zarząd Spraw Wewnętrznych
|pracodawca okres = 1971 – 31.07.1986
|wydział =
|w momencie wypadku =
|odznaczenia =[[File:Orderredbannerlabor rib.png]]
}}
'''Klawdija Iwanowna Łuzganowa''' (ros. Клавдия Ивановна Лузганова; ur. 9 maja 1927, zm. 31 lipca 1986 w Moskwie) – pracownik ochrony wewnętrznej (WOChR<ref>WOChR (ros. военизированная охрана) – wyspecjalizowania paramilitarna ochrona o specjalnym statusie prawnym. Do jej głównych zadań należała m. in. ochrona obiektów infrastruktury państwa o znaczeniu strategicznym.</ref>).

== Życiorys ==
Urodziła się 9 maja 1927. W 1971 rozpoczęła pracę na stanowisku pracownika ochrony wewnętrznej budowanej [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa|Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]]<ref>{{Cytuj stronę|url=https://chnpp.gov.ua/ua/about/labour-glory/heroi-likvidatory|tytuł=Герої-ліквідатори|autor=|data dostępu=2019-05-18|opublikowany=chnpp.gov.ua|język=}}</ref>.

=== 26 kwietnia 1986 ===
W chwili wypadku znajdowała się na posterunku ochrony zlokalizowanym około 200 metrów od zniszczonego budynku reaktora bloku energetycznego nr IV w sąsiedztwie budynku [[CHŻTO]]<ref>{{Cytuj książkę|nazwisko=Miedwiediew|imię=Grigorij|tytuł=Czernobylskaja Tietrad|url=http://library.narod.ru/tetr/tetr3.htm|rok=1990|wydawca=Kniżnaja pałata|miejsce=Moskwa|strony=|isbn=5-7000-0223-Х}}</ref>. Nie będąc świadoma zagrożenia przebywała tam aż do wczesnych godzin porannych w wyniku czego otrzymała dawkę około 600 rad (6 Gy). Z pierwszymi objawami choroby popromiennej została przewieziona na oddział szpitalny [[MSCz-126]] w [[Prypeć (miasto)|Prypeci]] gdzie otrzymała podstawową opiekę medyczną. 27 kwietnia została przewieziona na oddział radiologiczny Instytutu Biofizyki [[Szpital Kliniczny nr 6 w Moskwie|Szpitala Klinicznego nr 6 w Moskwie]].

=== Śmierć ===
Zmarła 31 lipca 1986 roku w wieku 59 lat w wyniku [[Choroba popromienna|zespołu ostrej choroby popromiennej]] II stopnia (zakażenie, niewydolność nerek i wątroby oraz uszkodzenie skóry<ref name=":0">Raport UNSCEAR, Appendix to Annex G “Early effects in man of high radiation doses”. Acute radiation effects in victims of the Chernobyl accident (1988), s. 20.
</ref>). Dawka pochłonięta przez jej szpik kostny szacowana jest na 4.1 Gy<ref name=":0" />. W terminologii medycznej określana jest jako przypadek nr 33<ref name=":0" />. Została pochowana na tamtejszym [[Cmentarz Mitiński|Cmentarzu Mitińskim]]. 30. ofiara katastrofy w kolejności chronologicznej.

== Odznaczenia ==
* Order Czerwonego Sztandaru Pracy (pośmiertnie)

== Przypisy ==
<references />

{{Ofiary śmiertelne Katastrofy w Czarnobylu}}
[[Kategoria:Ludzie]]
[[Kategoria:Ofiary śmiertelne]]
[[Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Mitińskim]]
[[Kategoria:Hospitalizowani w Szpitalu Klinicznym nr VI]]
[[Kategoria:Pracownicy Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy]]
{{DEFAULTSORT:Łuzganowa Klawdija}}

Aleksandr Nowik

2024-04-22T17:59:37Z

Penne22: Informacja

{{Infobox
|name = Aleksandr Nowik
|bodystyle =

|titlestyle =
|abovestyle = background:#cfe3ff
|subheaderstyle =
|above = Aleksandr Nowik
|subheader = Aleksandr Wasiljewicz Nowik
|imagestyle =
|captionstyle =
| image = [[Plik:Aleksandr Nowik.jpg]]
|caption =

|headerstyle = background:#cfe3ff;
|labelstyle = background:#eeeeee;
|datastyle =

|header1 = Stanowisko
| data3 = Inspektor-mechanik urządzeń turbinowych
|header4 = Informacje biograficzne
| label5 = Imię i nazwisko
| data5 = Aleksandr Wasiljewicz Nowik
| label6 = Data i miejsce urodzenia
| data6 = 1 sierpnia 1961 Gorodiszcze
| label7 = Data i miejsce śmierci
| data7 = 26 lipca 1986 († 24 l.) Moskwa
| label8 = Przyczyna śmierci
| data8 = Ostra choroba popromienna
| label9 = Miejsce spoczynku
| data9 = [[Cmentarz Mitiński]] (Moskwa)
| label10 = Tytuł zawodowy
| data10 = Technik
| label11 = Edukacja
| data11 = Kijowskie Technikum Energetyczne
|header13 = Kariera zawodowa
| label14 = Pracodawca
| data14 = [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa]]
| label15 = Okres
| data15 = 1.08.1980 – 26.07.1986
| label16 = Wydział
| data16 = Wydział turbin
| label17 = W momencie awarii
| data17 = Hala turbin
|header18 = Odznaczenia
| data19 = [[Plik:Order for Bravery of Ukraine.png|50px]] 
}}'''Aleksandr Wasiljewicz Nowik''' (ros. Александр Васильевич Новик; ur. 11 sierpnia 1961 w Gorodiszcze, zm. 26 lipca 1986 w Moskwie) – inspektor-mechanik urządzeń turbinowych wydziału turbin [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa|Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]].

== Życiorys ==
Urodził się 11 sierpnia 1961 we wsi Gorodiszcze w rejonie dąbrowickim w obwodzie równieńskim. W 1980 ukończył Kijowskie Technikum Energetyczne. 1 sierpnia tego samego roku rozpoczął pracę w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej. Po odbyciu zasadniczej służby wojskowej powrócił do pracy w elektrowni. W 1985 objął stanowisko dyżurnego ślusarza wydziału turbinowego. Od lutego pracował jako inspektor-mechanik urządzeń turbinowych IV grupy wydziału turbinowego<ref>{{Cytuj stronę|url=https://chnpp.gov.ua/ru/about/labour-glory-ru/geroi-likvidatory|tytuł=Герои-ликвидаторы|autor=|data dostępu=2019-04-22|opublikowany=chnpp.gov.ua|język=}}</ref>.

== 26 kwietnia 1986 roku ==
W momencie wypadku znajdował się na terenie hali turbin. Otrzymał śmiertelną dawkę (ponad 1000 rad) podczas gaszenia pożaru w hali turbin. Napromieniowany kawałkiem paliwa znajdującym się na pobliskim transformatorze turbogeneratora nr 7 podczas prób telefonicznego wywołania [[Centrala sterowania blokiem|centrali sterowania blokiem]].

== Śmierć ==
Mimo próby przeszczepu komórek wątroby zmarł 26 lipca 1986 roku w wieku 24 lat w wyniku zespołu ostrej [[Choroba popromienna|choroby popromiennej]] IV stopnia (zatrucie toksyczne, niewydolność oddechowa<ref name=":0">[https://www.unscear.org/docs/reports/1988annexgappx.pdf UNSCEAR 1988 REPORT Appendix to Annex G Acute radiation effects in victims of the Chernobyl accident]</ref>) w [[Szpital Kliniczny nr 6 w Moskwie|Szpitalu Klinicznym nr VI w Moskwie]] (w dokumentacji medycznej określany jako ''przypadek nr 8''<ref name=":0" />). Został pochowany na tamtejszym [[Cmentarz Mitiński|Cmentarzu Mitińskim]]. 29. ofiara katastrofy w kolejności chronologicznej.

==Odznaczenia==
*Order „Za Odwagę” III klasy (pośmiertnie, 2008)<ref>[https://www.president.gov.ua/documents/11562008-8322 Dekret Prezydenta Ukrainy nr 1156/2008 z dnia 12 grudnia 2008 r.]</ref>

== Przypisy ==
<references />
{{DEFAULTSORT:Nowik Aleksandr}}
{{Ofiary śmiertelne Katastrofy w Czarnobylu}}
[[Kategoria:Ofiary śmiertelne]]
[[Kategoria:Pracownicy Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]]
[[Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Mitińskim]]
[[Kategoria:Ludzie]]
[[Kategoria:Hospitalizowani w Szpitalu Klinicznym nr VI]]

Jurij Wierszinin

2024-04-22T17:59:11Z

Penne22: Informacja

Władimir Sawienkow

2024-04-22T17:58:46Z

Penne22: Informacja

Anatolij Sitnikow

2024-04-22T17:57:50Z

Penne22: Informacja

{{Infobox
|name = Anatolij Sitnikow
|bodystyle =

|titlestyle =
|abovestyle = background:#cfe3ff
|subheaderstyle =
|above = Anatolij Sitnikow
|subheader = Anatolij Andrejewicz Sitnikow
|imagestyle =
|captionstyle =
| image = [[Plik:Anatolij Sitnikow.jpg]]
|caption =

|headerstyle = background:#cfe3ff;
|labelstyle = background:#eeeeee;
|datastyle =

|header1 = Stanowisko
| data3 = Zastępca naczelnego inżyniera ds. eksploatacji I. etapu
|header4 = Informacje biograficzne
| label5 = Imię i nazwisko
| data5 = Anatolij Andrejewicz Sitnikow
| label6 = Data i miejsce urodzenia
| data6 = 21 stycznia 1940 Woskriesienka
| label7 = Data i miejsce śmierci
| data7 = 30 maja 1986 († 46 l.) Instytut Biofizyki w Moskwie
| label8 = Przyczyna śmierci
| data8 = Zespół ostrej choroby popromiennej III. stopnia
| label9 = Miejsce spoczynku
| data9 = [[Cmentarz Mitiński]] (Moskwa)
| label10 = Tytuł zawodowy
| data10 = Inżynier
| label11 = Edukacja
| data11 = Politechnika Dalekowschodnia (DPI)
|header13 = Kariera zawodowa
| label14 = Pracodawca
| data14 = [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa]]
| label15 = Okres
| data15 = 15.05.1975 – 30.05.1986
| data16 =
| label17 = W momencie awarii
| data17 =
|header18 = Odznaczenia
| data19 = [[Plik:Order for Bravery of Ukraine.png|70px]] [[Plik:Order of Lenin ribbon bar.png|50px]] [[Plik:Order badge of honor rib.png|50px]]
}}'''Anatolij Andrejewicz Sitnikow''' (ros. Анатолий Андреевич Ситников; ur. 21 stycznia 1940 we wsi Woskriesienka, zm. 30 maja 1986 w Moskwie<ref name=":3">[https://pripyat-city.ru/wp-content/uploads/2010/11/spiski.pdf Spis] ofiar śmiertelnych awarii w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej sporządzonych przez KGB.</ref>) – zastępca naczelnego inżyniera ds. eksploatacji I. etapu [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa|Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]].

== Życiorys ==
Urodził się 20 stycznia 1940 we wsi Woskriesienka (rejon Spasski w obwodzie riazańskim w RFSRR). Pochodził z rodziny z tradycjami wojskowymi. Jego matka, Marija Chominiczna była gospodynią domową. Ukończył szkołę średnią nr III we wsi Cemientnikow. W latach 1957–64 studiował na Wydziale Budowy Okrętów Politechniki Dalekowschodniej (DPI) we Władywostoku. W tym samym roku podjął pracę w stoczni im. Leninowskiego Komsomołu w Komsomolsku nad Amurem (w tym samym okresie pracował tam [[Anatolij Diatłow]]). Od maja 1963 do lipca 1964 zajmował stanowisko inżyniera-technologa. Od lipca 1964 do czerwca 1966 jako starszy inżynier technolog. Od czerwca 1966 do lutego 1969 na stanowisku inżyniera mechanika pulpitu siłowni okrętowej głównej (GEU). Od lutego 1969 do września 1973 jako inżynier mechanik GEU. Od września 1973 do stycznia 1974 jako pełniący obowiązki naczelnika biura mechaniki GEU. Od stycznia 1974 do kwietnia 1975 jako naczelnik. Od lat 70. intensywnie interesował się energetyką jądrową, w tym celu we własnym zakresie korzystając z dostępnej literatury poszerzał swoją wiedzę. Z sukcesem zdał egzamin kwalifikacyjny uprawniający do ubiegania się o zatrudnienie w przemyśle jądrowym. Początkowo próbował otrzymać zatrudnienie w Obińskiej Elektrowni Jądrowej. Z uwagi duże zapotrzebowanie na specjalistów z dziedziny energetyki jądrowej nowobudowanej Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej złożył wniosek o przeniesienie. W maju tego roku przeprowadził się wraz z rodziną do [[Prypeć (miasto)|Prypeci]] dzięki bezpośredniej protekcji i pomocy swojego bliskiego przyjaciela Anatolija Diatłowa<ref>{{Cytuj stronę|url=https://pripyat-city.ru/publications/34-vospominaniya-ob-asdyatlove.html|tytuł=Wospominanija ob Anatolii Diatłowie|autor=|data dostępu=2021-12-29|opublikowany=pripyat-city.ru|język=}}</ref>. Początkowo mieszkał w jednym z hosteli robotniczych elektrowni m in. [[Władimir Czugunow|Władimirem Czugunowem]] oraz [[Wiaczesław Orłow|Wiaczesławem Orłowem]]. Od 15 maja 1975 pełnił funkcje zastępcy naczelnika zmiany wydziału reaktorowo-turbinowego. Od stycznia 1980 na stanowisku zastępcy naczelnika I. wydziału reaktora. Od lutego 1982 jako naczelnik. Następnie jako zastępca naczelnika zmiany elektrowni. 16 sierpnia 1985 został mianowany zastępcą naczelnego inżyniera ds. eksploatacji I. etapu (bloki energetyczne nr I i II) [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa|Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]]<ref name=":4">{{Cytuj stronę|url=http://eacherenkova.ru/neizvestnye-stranitsy-istorii/sitnikov-anatolij-andreevich|tytuł=Gieroj-czernobylec Sitnikow Anatolij Andriejewicz|autor=|data dostępu=2021-12-29|opublikowany=eacherenkova.ru|język=}}</ref><ref name=":0">{{Cytuj stronę|url=https://chnpp.gov.ua/ru/about/labour-glory-ru/geroi-likvidatory|tytuł=Gieroi-likwidatory|autor=|data dostępu=2016-12-20|opublikowany=chnpp.gov.ua|język=}}</ref><ref name=":1">{{Cytuj stronę|url=https://coolschool1.at.ua/index/kniga_pamjati_quot_zhivy_poka_pomnim_quot_posvjashhaetsja_tem_kto_pogib_v_chernobylskom_pekle_sitnikov_a/0-418|tytuł=Anatolij Andrejewicz Sitnikow|autor=|data dostępu=2019-04-22|opublikowany=coolschool1.at.ua|język=|archiwum=https://web.archive.org/web/20190710162256/https://coolschool1.at.ua/index/kniga_pamjati_quot_zhivy_poka_pomnim_quot_posvjashhaetsja_tem_kto_pogib_v_chernobylskom_pekle_sitnikov_a/0-418|zarchiwizowano=2019-07-10}}</ref>.

=== 26 kwietnia 1986 ===
W chwili wypadku przebywał w swoim mieszkaniu. Kilka minut po wybuchu otrzymał telefon od automatycznego systemu alarmowego o treści ''[[AZ-5]] na bloku IV'' co oznaczało poważny incydent w bloku energetycznym nr IV. Mimo kursujących regularnie liniach nocnych zakładowego przedsiębiorstwa autobusowego do elektrowni podjął decyzję udania się tam pieszo. Kierując się w stronę [[ABK-1]] obserwował pożar bloku nr IV oraz akcję gaśniczą. Po wstępnym rozeznaniu się w sytuacji wraz z Władimirem Czugunowem wyposażeni w indywidualne środki ochrony oddechowej udali się do bloku nr III który posiadał wiele wspólnych systemów z uszkodzoną jednostką aby ocenić skalę i charakter uszkodzeń. Mimo zniszczenia systemów dostarczających chłodziwo do rdzenia za wszelką cenę próbowali znaleźć alternatywny sposób jego dostarczenia. Zbierając dane o rozmiarach wypadku spenetrowali większość pomieszczeń i obiektów IV. bloku. Jedynym miejsce do którego nie mogli się dostać była górna konstrukcja dachu gdyż wrota tam prowadzące były zatrzaśnięte. Około godziny 10 pojawiły się u niego pierwsze objawy choroby popromiennej. Pojawiły się u niego trudności z poruszaniem się. Mimo wielokrotnych próśb kolegów aby udał się do punktu medycznego kategorycznie odmawiał, Około godziny 11 udał się do swojego gabinetu aby odpocząć. W późniejszych godzinach jego stan pogorszył się na tyle aby musiał być przetransportowany do [[MSCz-126|jednostki medycznej]] w Prypeci. Został zakwalifikowany do II. grupy poszkodowanych w najcięższym stanie i wytypowany do hospitalizacji w Moskwie w godzinach nocnych 27 kwietnia<ref name=":4" />.{{CytatD|Wypadek w elektrowni pokazał, kto jest czego wart w naszym kolektywie. Niestety, znaleźli się ludzie, którzy przestraszyli się niebezpieczeństwa i stali się „dezerterami”, ale pokazali się też prawdziwi bohaterowie tacy jak Anatolij Sitnikow. W tych trudnych godzinach przeżył najbardziej tragiczną i moim zdaniem najlepszą część swojego życia.|autor|W. Łukjanienko, I. sekretarz Komitetu Wykonawczego Miasta Prypeć.
|width=x%
|align=left/center/right
|text=left/center/right
}}
===Śmierć===
Mimo podwójnej transfuzji szpiku kostnego od siostry<ref name=":4" /> zmarł 30 maja 1986 w wieku 46 lat w wyniku zespołu ostrej [[Choroba popromienna|choroby popromiennej]] III. stopnia (infekcja, immunosupresja po przeszczepowa<ref name=":02">[https://www.unscear.org/docs/reports/1988annexgappx.pdf UNSCEAR 1988 REPORT Appendix to Annex G Acute radiation effects in victims of the Chernobyl accident]</ref>) w Instytucie Biofizyki w Moskwie (w dokumentacji medycznej określany jako ''przypadek nr 5''<ref name=":02" />). Został pochowany na tamtejszym [[Cmentarz Mitiński|Cmentarzu Mitińskim]]. Otrzymał dawkę szacowaną na 1000<ref name=":4" /> – 1500 R<ref name=":0" />. 24. ofiara katastrofy w kolejności chronologicznej.

== Prywatnie ==
Miał siostrę Walentinę Andriejewnę (ur. 1938), żonę Elwirę Pietrownę (która przez dwa lata po wypadku kontynuowała pracę w elektrowni na zasadach rotacji) oraz dwie córki: Irinę (ur. 1965) i Jekaterinę (ur. 1973)<ref name=":3" />. Najstarsza córka w maju 1986 miała wyjść za maż<ref name=":4" />. Mieszkał przy prospekcie W. I. Lenina 2/26<ref>Książka telefoniczna miasta Prypeć z 1982 roku.</ref>. Jego rodzina otrzymała zakwaterowanie w Moskwie przy szosie Choroszowskoje 70<ref name=":3" />.

==Odznaczenia==
*Order „Znak Honoru” (14 sierpnia 1982)<ref name=":1" />
*Order Lenina (16 lutego 1989) (pośmiertnie)<ref name=":1" />
*Krzyż „Za odwagę” (1996) (pośmiertnie)<ref name=":2">[http://zakon.rada.gov.ua/cgi-bin/laws/main.cgi?nreg=298/96 Dekret Prezydencki nr 298/1996 z dnia 26 kwietnia 1996 r.]</ref> – ''za osobistą odwagę wykazaną w likwidacji wypadku w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej''<ref name=":2" />,
== Przypisy ==
<references />

{{DEFAULTSORT:Sitnikow Anatolij}}
{{Ofiary śmiertelne Katastrofy w Czarnobylu}}
[[Kategoria:Ofiary śmiertelne]]
[[Kategoria:Pracownicy Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]]
[[Kategoria:Ludzie]]

Jurij Konował

2024-04-22T17:56:56Z

Penne22: Informacja

Jekaterina Iwanienko

2024-04-22T17:56:36Z

Penne22: Informacja

Konstantin Pierczuk

2024-04-22T17:56:07Z

Penne22: Informacja

Anatolij Baranow

2024-04-22T17:55:48Z

Penne22: Informacja

{{Infobox
|name = Anatolij Baranow
|bodystyle =

|titlestyle =
|abovestyle = background:#cfe3ff
|subheaderstyle =
|above = Anatolij Baranow
|subheader = Anatolij Iwanowicz Baranow
|imagestyle =
|captionstyle =
| image = [[Plik:Anatolij Baranow.jpg]]
|caption =

|headerstyle = background:#cfe3ff;
|labelstyle = background:#eeeeee;
|datastyle =

|header1 = Stanowisko
| data3 = Starszy dyżurny elektryk
|header4 = Informacje biograficzne
| label5 = Imię i nazwisko
| data5 = Anatolij Iwanowicz Baranow
| label6 = Data i miejsce urodzenia
| data6 = 13 czerwca 1953 N. Majaczka
| label7 = Data i miejsce śmierci
| data7 = 20 maja 1986 († 32 l.) Moskwa
| label8 = Przyczyna śmierci
| data8 = Ostra choroba popromienna
| label9 = Miejsce spoczynku
| data9 = [[Cmentarz Mitiński]] (Moskwa)
| label10 = Tytuł zawodowy
| data10 = Inżynier
| label11 = Edukacja
| data11 = Politechnika Kijowska
|header13 = Kariera zawodowa
| label14 = Pracodawca
| data14 = [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa]]
| label15 = Okres
| data15 = 17.07.1978 – 20.05.1986
| label16 = Wydział
| data16 = Wydział elektryczny
| label17 = W momencie awarii
| data17 = Hala turbin
|header18 = Odznaczenia
| data19 = [[Plik:Order for Bravery of Ukraine.png|70px]]
[[Plik:Order_october_revolution_rib.png|50px]]
}}'''Anatolij Iwanowicz Baranow''' (ros. Анатолий Иванович Баранов; ur. 13 czerwca 1953 w N. Majaczka, zm. 20 maja 1986 w Moskwie) – starszy dyżurny elektryk ([[Skrótowce|DEM]]) wydziału elektrycznego ([[Skrótowce|EC]]) [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa|Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]].

== Życiorys ==
Urodził się 13 czerwca 1953 we wsi N. Majaczka w rejonie aleszkowskim w obwodzie chersońskim. Pracę w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej rozpoczął 17 lipca 1978. Pracował na stanowisku dyżurnego elektryka, mistrza serwisu akumulatorów oraz starszego dyżurnego elektryka na wydziale elektrycznym. W 1982 ukończył zaocznie Politechnikę Kijowską ze specjalnością inżynier-elektryk<ref name=":1">{{Cytuj stronę|url=https://chnpp.gov.ua/ru/about/labour-glory-ru/geroi-likvidatory|tytuł=Gieroi-likwidatory|autor=|data dostępu=2019-04-22|opublikowany=chnpp.gov.ua|język=}}</ref>.

=== 26 kwietnia 1986 ===
W nocy 26 kwietnia 1986 pełnił swoje obowiązki w ramach V. zmiany roboczej na wydziale elektrycznym. W momencie wypadku znajdował się w hali turbin. Podjął skuteczną próbę przemiany wodoru na azot w turbogeneratorach III i IV bloku zapobiegając w ten sposób wybuchowi i pożarowi w maszynowni<ref name=":1" />.

===Śmierć===
Zmarł 20 maja 1986 roku w wieku 32 lat w wyniku zespołu ostrej [[Choroba popromienna|choroby popromiennej]] IV stopnia (obrażenia płuc<ref name=":0">[https://www.unscear.org/docs/reports/1988annexgappx.pdf UNSCEAR 1988 REPORT Appendix to Annex G Acute radiation effects in victims of the Chernobyl accident]</ref>) w [[Szpital Kliniczny nr 6 w Moskwie|Szpitalu Klinicznym nr VI w Moskwie]]. Został pochowany na tamtejszym [[Cmentarz Mitiński|Cmentarzu Mitińskim]]<ref name=":1" />. 20. ofiara katastrofy w kolejności chronologicznej.
==Odznaczenia==
*Order Rewolucji Październikowej (pośmiertnie, ZSRR)<ref name=":1" />
*Order „Za Odwagę” III klasy (pośmiertnie, Ukraina, 2008)<ref>[https://www.president.gov.ua/documents/11562008-8322 Dekret Prezydenta Ukrainy nr 1156/2008 z dnia 12 grudnia 2008 r.]</ref>

== Przypisy ==
<references />
{{DEFAULTSORT:Baranow Anatolij}}
{{Ofiary śmiertelne Katastrofy w Czarnobylu}}
[[Kategoria:Ofiary śmiertelne]]
[[Kategoria:Pracownicy Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]]
[[Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Mitińskim]]
[[Kategoria:Ludzie]]
[[Kategoria:Hospitalizowani w Szpitalu Klinicznym nr VI]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Za Odwagę]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Rewolucji Październikowej]]

Anatolij Szapowałow

2024-04-22T17:55:10Z

Penne22: Informacja

{{Infobox
|name = Anatolij Szapowałow
|bodystyle =

|titlestyle =
|abovestyle = background:#cfe3ff
|subheaderstyle =
|above = Anatolij Szapowałow
|subheader = Anatolij Iwanowicz Szapowałow
|imagestyle =
|captionstyle =
| image = [[Plik:Anatolij Szapowałow.jpg]]
|caption =

|headerstyle = background:#cfe3ff;
|labelstyle = background:#eeeeee;
|datastyle =

|header1 = Stanowisko
| data3 = Starszy elektryk
|header4 = Informacje biograficzne
| label5 = Imię i nazwisko
| data5 = Anatolij Iwanowicz Szapowałow
| label6 = Data i miejsce urodzenia
| data6 = 6 kwietnia 1940 Kirowograd
| label7 = Data i miejsce śmierci
| data7 = 19 maja 1986 († 45 l.) Moskwa
| label8 = Przyczyna śmierci
| data8 = Ostra choroba popromienna
| label9 = Miejsce spoczynku
| data9 = [[Cmentarz Mitiński]] (Moskwa)
|header13 = Kariera zawodowa
| label14 = Pracodawca
| data14 = [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa]]
| label15 = Okres
| data15 = 5.04.1978 – 19.05.1986
| label16 = Wydział
| data16 = Wydział elektryczny
| label17 = W momencie awarii
|header18 = Odznaczenia
| data19 = [[Plik:Order for Bravery of Ukraine.png|50px]] 
}}'''Anatolij Iwanowicz Szapowałow''' (ros. Анатолий Иванович Шаповалов; ur. 6 kwietnia 1940 w Kirowogradzie, zm. 19 maja 1986 w Moskwie) - starszy elektryk wydziału elektrycznego [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa|Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]].

== Życiorys ==
Urodził się 6 kwietnia 1940 w Kirowogradzie. Pracę w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej rozpoczął 5 kwietnia 1978 na stanowisku elektryka zabezpieczenia przekaźników i automatyki. W lutym 1986 został przeniesiony na stanowisko starszego elektryka wydziału elektrycznego<ref>{{Cytuj stronę|url=https://chnpp.gov.ua/ua/about/labour-glory/heroi-likvidatory|tytuł=Герої-ліквідатори|autor=|data dostępu=2019-04-22|opublikowany=chnpp.gov.ua|język=}}</ref>.

== Śmierć ==
Zmarł 19 maja 1986 roku w wieku 45 lat w wyniku zespołu ostrej [[Choroba popromienna|choroby popromiennej]] w [[Szpital Kliniczny nr 6 w Moskwie|Szpitalu Klinicznym nr VI w Moskwie]]. Został pochowany na tamtejszym [[Cmentarz Mitiński|Cmentarzu Mitińskim]]. 19. ofiara katastrofy w kolejności chronologicznej.
==Odznaczenia==
*Order „Za Odwagę” III klasy (pośmiertnie, 2008)<ref>[https://www.president.gov.ua/documents/11562008-8322 Dekret Prezydenta Ukrainy nr 1156/2008 z dnia 12 grudnia 2008 r.]</ref>
== Przypisy ==
<references />

{{Ofiary śmiertelne Katastrofy w Czarnobylu}}
[[Kategoria:Ofiary śmiertelne]]
[[Kategoria:Pracownicy Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]]
[[Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Mitińskim]]
{{DEFAULTSORT:Szapowałow Anatolij}}
[[Kategoria:Ludzie]]
[[Kategoria:Hospitalizowani w Szpitalu Klinicznym nr VI]]

Wiktor Diegtiarienko

2024-04-22T17:54:28Z

Penne22: Informacja

Wiktor Proskuriakow

2024-04-22T17:53:55Z

Penne22: Informacja

Wiktor Łopatiuk

2024-04-22T17:53:35Z

Penne22: Informacja

Nikołaj Titienok

2024-04-22T17:53:06Z

Penne22: Informacja

Aleksandr Kudriawcew

2024-04-22T17:52:46Z

Penne22: Informacja

{{Infobox
|name = Aleksandr Kudriawcew
|bodystyle =

|titlestyle =
|abovestyle = background:#cfe3ff
|subheaderstyle =
|above = Aleksandr Kudriawcew
|subheader = Aleksandr Giennadijewicz Kudriawcew
|imagestyle =
|captionstyle =
| image = [[Plik:Aleksandr Kudriawcew.jpg]]
|caption =

|headerstyle = background:#cfe3ff;
|labelstyle = background:#eeeeee;
|datastyle =

|header1 = Stanowisko
| data3 = Starszy inżynier sterowania reaktorem (praktykant)
|header4 = Informacje biograficzne
| label5 = Imię i nazwisko
| data5 = Aleksandr Giennadijewicz Kudriawcew
| label6 = Data i miejsce urodzenia
| data6 = 11 grudnia 1957 Kirów
| label7 = Data i miejsce śmierci
| data7 = 14 maja 1986 († 28 l.) Moskwa
| label8 = Przyczyna śmierci
| data8 = Ostra choroba popromienna
| label9 = Miejsce spoczynku
| data9 = [[Cmentarz Mitiński]] (Moskwa)
| label10 = Tytuł zawodowy
| data10 = Inżynier
| label11 = Edukacja
| data11 = Politechnika Leningradzka
| label12 = Małżeństwo
| data12 =
|header13 = Kariera zawodowa
| label14 = Pracodawca
| data14 = [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa]]
| label15 = Okres
| data15 = 15.04.1981 – 14.05.1986
| label16 = Wydział
| data16 = Wydział reaktora
| label17 = W momencie awarii
| data17 = [[Centrala sterowania blokiem]]
|header18 = Odznaczenia
| data19 = [[Plik:Order for Bravery of Ukraine.png|50px]] 
}}'''Aleksandr Giennadijewicz Kudriawcew''' (ros. Александр Геннадиевич Кудрявцев; ur. 11 grudnia 1957 w Kirowie, zm. 14 maja 1986 w Moskwie) – starszy inżynier sterowania reaktorem (praktykant)<ref>{{Cytuj stronę|url=https://komariv.livejournal.com/16101.html|tytuł=Организация защиты населения при аварии на Чернобыльской АЭС|autor=|data dostępu=2019-04-15|opublikowany=komariv.livejournal.com|język=}}</ref>. Przez współpracowników nazywany zdrobniale ''Sasza''.

== Życiorys ==
Urodził się 1 grudnia 1958 w Kirowie. Ukończył szkołę średnią nr 37 tamże<ref name=":1">{{Cytuj stronę|url=https://premiagi.ru/initiative/1740|tytuł=Памятный знак «Защитившим мир от радиационных катастроф»|autor=|data dostępu=2019-04-15|opublikowany=premiagi.ru|język=}}</ref>. W 1981 został absolwentem Politechniki Leningradzkiej. Pracę w [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa|Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]] rozpoczął 15 kwietnia 1981 jako młody specjalista na stanowisku operatora reaktora na wydziale reaktora. 7 lipca tego samego roku mianowany inżynierem sterowania blokiem. Stale podnosił swoje kwalifikacje zawodowe odbywając liczne kursy i szkolenia. Od listopada 1985 odbywał szkolenie na stanowisko starszego inżyniera sterowania reaktorem<ref name=":0">{{Cytuj stronę|url=https://chnpp.gov.ua/ru/about/labour-glory-ru/geroi-likvidatory|tytuł=Герои-ликвидаторы|autor=|data dostępu=2019-04-15|opublikowany=chnpp.gov.ua|język=}}</ref>.

== 26 kwietnia 1986 ==
W momencie wybuchu przebywał w [[Centrala sterowania blokiem|centrali sterowania blokiem]]. Wraz z [[Wiktor Proskuriakow|Wiktorem Proskuriakowem]] (odbywali szkolenia na stanowisko [[Skrótowce|SIUR]] z innych zmian) byli obecni podczas eksperymentu aby obserwować pracę [[Leonid Toptunow|Toptunowa]] i tym samym zwiększać swoje doświadczenie na tym stanowisku. Po wybuchu zostali wysłani przez [[Anatolij Diatłow|Diatłowa]] lub [[Aleksandr Akimow|Akimowa]] do hali reaktora, aby przekręcić uchwyty systemu do ręcznego opuszczenia, przypuszczalnie zablokowanych prętów sterujących.

Przebiegli przez [[złoty korytarz]] na prawo do windy jednostki [[Skrótowce|WRSO]], znaleźli ją zniszczoną więc zamiast tego wspięli się po schodach na poziom +36. Po drodze zgubili [[Anatolij Kurguz|Kurguza]] i Genricha, którzy skorzystali z innych schodów. Ze względu na całkowite zniszczenie poziomu +36 i gruz, przeszli wąskim korytarzem w kierunku hali reaktora, która była zablokowana gruzem i fragmentami zwisających węży pożarniczych które podawały wodę do resztek rdzenia reaktora, strażaków już tam nie było. Górna osłona biologiczna była pochylona, wbita w studnie reaktora, skąd było widać niebieski i czerwony żar. W chwili gdy obaj stali nad reaktorem, ich ciała pokryły się „opalenizną jądrową” i tym samym otrzymali śmiertelną dawkę promieniowania. Wrócili na poziom +10 i do sterowni, informując o zastanej sytuacji. Diatłow twierdził że się mylą, zakładając że wybuch spowodowała mieszanina wodoru i tlenu w 110 m3 zbiorniku awaryjnym a nie samym reaktorze jak było w rzeczywistości.

== Śmierć ==
Zmarł 14 maja 1986 w wieku 28 lat w wyniku ostrej zespołu [[Choroba popromienna|choroby popromiennej]] IV stopnia w [[Szpital Kliniczny nr 6 w Moskwie|Szpitalu Klinicznym nr VI w Moskwie]]. Został pochowany na tamtejszym [[Cmentarz Mitiński|Cmentarzu Mitińskim]]<ref name=":0" />. 14. ofiara katastrofy w kolejności chronologicznej.

== Upamiętnienie ==
* 29 maja 1986 został pośmiertnie wpisany do księgi honorowej Komitetu Centralnego Komsomołu w Kirowie<ref name=":1" />.

== Odznaczenia ==
* Order "Za Odwagę" III klasy (pośmiertnie, 2008)<ref>[https://www.president.gov.ua/documents/11562008-8322 Dekret Prezydenta Ukrainy nr 1156/2008 z dnia 12 grudnia 2008 r.]</ref>

== Przypisy ==
<references />

{{Ofiary śmiertelne Katastrofy w Czarnobylu}}
[[Kategoria:Ofiary śmiertelne]]
[[Kategoria:Pracownicy Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]]
[[Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Mitińskim]]
[[Kategoria:Ludzie]]
[[Kategoria:Hospitalizowani w Szpitalu Klinicznym nr VI]]
{{DEFAULTSORT:Kudriawcew Aleksandr}}

Nikołaj Waszczuk

2024-04-22T17:52:11Z

Penne22: Informacja

Leonid Toptunow

2024-04-22T17:51:50Z

Penne22: Informacja

{{Infobox
|name = Leonid Toptunow
|bodystyle =

|titlestyle =
|abovestyle = background:#cfe3ff
|subheaderstyle =
|above = Leonid Toptunow
|subheader = Leonid Fiodorowicz Toptunow
|imagestyle =
|captionstyle =
| image = [[Plik:1212132.jpg]]
|caption = Leonid Toptunow

|headerstyle = background:#cfe3ff;
|labelstyle = background:#eeeeee;
|datastyle =

|header1 = Stanowisko
| data3 = Starszy inżynier kontroli sterowania reaktorem
|header4 = Informacje biograficzne
| label5 = Imię i nazwisko
| data5 = Leonid Fiodorowicz Toptunow
| label6 = Data i miejsce urodzenia
| data6 = 16 sierpnia 1960 Mykołajiwka
| label7 = Data i miejsce śmierci
| data7 = 14 maja 1986 († 25 l.) Moskwa
| label8 = Przyczyna śmierci
| data8 = Ostra choroba popromienna
| label9 = Miejsce spoczynku
| data9 = [[Cmentarz Mitiński]] Moskwa
| label10 = Tytuł zawodowy
| data10 = Inżynier
| label11 = Edukacja
| data11 = Moskiewski Instytut Inżynierii i Fizyki
|header13 = Kariera zawodowa
| label14 = Pracodawca
| data14 = [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa]]
| label15 = Okres
| data15 = 1983 - 1986
| label16 = Stanowisko
| data16 = Praktykant Starszy inżynier kontroli sterowania reaktorem
| label17 = W momencie awarii
| data17 = [[Centrala sterowania blokiem]]
|header18 = Odznaczenia
| data19 = [[Plik:Order for Bravery of Ukraine.png|50px|link=Kategoria:Odznaczeni Orderem Za Odwagę]]
}}
'''Leonid Fiodorowicz Toptunow''' (ros. Леонид Федорович Топтунов; ur. 16 sierpnia 1960 w Mykołajiwka, zm. 14 maja 1986 w Moskwie) - starszy inżynier kontroli sterowania reaktorem. Członek etatowej załogi sterowni bloku nr IV. Pełnił służbę w nocy 26 kwietnia 1986 roku<ref>{{Cytuj książkę|nazwisko=Siwiński|imię=Waldemar|tytuł=Czernobyl|rok=1989|wydawca=Wydawnictwo Iskry|miejsce=Warszawa|strony=22|isbn=83-207-1179-7}}</ref>.

== Życiorys ==
Urodził się 16 sierpnia 1960 roku we wsi Mykołajiwka w Ukraińskiej SRR. W 1983 roku ukończył studia na Moskiewskim Instytucie Inżynierii i Fizyki. Pracę w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej rozpoczął 31 marca 1983 roku jako stażysta. Pracował jako starszy inżynier sterowania reaktorem nr IV. Mieszkał w Prypeci przy ul. Sportowej 17a, na ósmym piętrze w mieszkaniu 88<ref>{{Cytuj stronę|url=http://strefazero.org/forum/viewtopic.php?f=7&t=1073&start=40|tytuł=Prypeć i okolice - kilka pytań|autor=|data dostępu=2016-12-16|opublikowany=strefazero.org|język=}}</ref>.

== 26 kwietnia 1986 roku ==
Tragicznej nocy 26 kwietnia 1986 roku przebywał w głównej sterowni bloku nr IV.

== Śmierć ==
Pomimo przeszczepu szpiku kostnego od ojca zmarł 14 maja 1986 roku w wieku 25 lat w wyniku ostrej [[Choroba popromienna|choroby popromiennej]] IV stopnia w [[Szpital Kliniczny nr 6 w Moskwie|Szpitalu Klinicznym nr VI w Moskwie]]. Został pochowany na tamtejszym [[Cmentarz Mitiński|Cmentarzu Mitińskim]]. 12. ofiara katastrofy w kolejności chronologicznej.

== Prywatnie ==
Przed wypadkiem był związany z Galiną K., pielęgniarką z [[MSCz-126]]. Poznali się latem 1985 roku na ślubie [[Aleksiej Breus|Aleksieja Breusa]] w Pałacu Kultury Energetik.

== Przypisy ==
<references />

{{Ofiary śmiertelne wypadku w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej}}
[[Kategoria:Ludzie]]
[[Kategoria:Ofiary śmiertelne]]
[[Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Mitińskim]]
[[Kategoria:Hospitalizowani w Szpitalu Klinicznym nr VI]]
[[Kategoria:Pracownicy Czarnobylskiej Elektrowni Jąrowej]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Za Odwagę]]
{{DEFAULTSORT:Toptunow Leonid}}

Wiaczesław Brażnik

2024-04-22T17:51:13Z

Penne22: Informacja

{{Infobox
|name = Wiaczesław Brażnik
|bodystyle =

|titlestyle =
|abovestyle = background:#cfe3ff
|subheaderstyle =
|above = Wiaczesław Brażnik
|subheader = Wiaczesław Stiepanowicz Brażnik
|imagestyle =
|captionstyle =
| image = [[Plik:Wiaczesław Brażnik.jpg]]
|caption =

|headerstyle = background:#cfe3ff;
|labelstyle = background:#eeeeee;
|datastyle =

|header1 = Stanowisko
| data3 = Operator turbin
|header4 = Informacje biograficzne
| label5 = Imię i nazwisko
| data5 = Wiaczesław Stiepanowicz Brażnik
| label6 = Data i miejsce urodzenia
| data6 = 3 marca 1957 Atbasar
| label7 = Data i miejsce śmierci
| data7 = 14 maja 1986 († 29 l.) Moskwa
| label8 = Przyczyna śmierci
| data8 = Ostra choroba popromienna
| label9 = Miejsce spoczynku
| data9 = [[Cmentarz Mitiński]] (Moskwa)
| label10 = Tytuł zawodowy
| data10 =
| label11 = Edukacja
| data11 =
|header13 = Kariera zawodowa
| label14 = Pracodawca
| data14 = [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa]]
| label15 = Okres
| data15 = 02.04.1979 – 14.05.1986
| label16 = Wydział
| data16 = Wydział turbin
| label17 = W momencie awarii
| data17 = Hala turbin
|header18 = Odznaczenia
| data19 = [[Plik:Order for Bravery of Ukraine.png|70px]]
[[Plik:SU_Order_of_the_Badge_of_Honour_ribbon.svg|50px]]
}}'''Wiaczesław Stiepanowicz Brażnik''' (ros. Вячеслав Степанович Бражник; ur. 3 marca 1957 w Atbasarze, zm. 14 maja 1986 w Moskwie) – operator turbin na wydziale turbin ([[Skrótowce|TC]]) [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa|Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]].

== Życiorys ==
Urodził się 3 maja 1957 w Atbasarze w obwodzie akmolskim w Kazachskiej SRR. Pracę w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej rozpoczął 2 kwietnia 1979. Początkowo pracował na stanowisku elektryka na wydziale elektrycznym ([[Skrótowce|EC]]). W październiku 1980 został przeniesiony na wydział turbin, gdzie zajmował stanowiska mechanika obchodowego aparatury turbin oraz operatora turbiny parowej<ref name=":0">{{Cytuj stronę|url=https://chnpp.gov.ua/ru/about/labour-glory-ru/geroi-likvidatory|tytuł=Gieroi-likwidatory|autor=|data dostępu=2019-04-22|opublikowany=chnpp.gov.ua|język=}}</ref>.

=== 26 kwietnia 1986 ===
W nocy 26 kwietnia 1986 pełnił swoje obowiązki w ramach V. zmiany roboczej na wydziale turbin. Jako jeden z pierwszych brał udział w usuwaniu skutków wypadku. Podejmowane przez niego działania poprzez zablokowanie przepływu w przewodzie olejowym, w którym pękły dreny zapobiegły dalszemu rozprzestrzenianiu się pożaru<ref name=":0" />.

=== Śmierć ===
Zmarł 14 maja 1986 roku w wieku 29 lat w wyniku zespołu ostrej [[Choroba popromienna|choroby popromiennej]] IV stopnia w [[Szpital Kliniczny nr 6 w Moskwie|Szpitalu Klinicznym nr VI w Moskwie]]. Został pochowany na tamtejszym [[Cmentarz Mitiński|Cmentarzu Mitińskim]]<ref name=":0" />. 11. ofiara katastrofy w kolejności chronologicznej.

== Odznaczenia ==
*Order „Znak Honoru” (pośmiertnie, ZSRR)<ref name=":0" />
*Order „Za Odwagę” III klasy (pośmiertnie, Ukraina, 2008)<ref>[https://www.president.gov.ua/documents/11562008-8322 Dekret Prezydenta Ukrainy nr 1156/2008 z dnia 12 grudnia 2008 r.]</ref>
== Przypisy ==
<references />
{{DEFAULTSORT:Brażnik Wiaczesław}}
{{Ofiary śmiertelne Katastrofy w Czarnobylu}}
[[Kategoria:Ofiary śmiertelne]]
[[Kategoria:Pracownicy Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]]
[[Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Mitińskim]]
[[Kategoria:Ludzie]]
[[Kategoria:Hospitalizowani w Szpitalu Klinicznym nr VI]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Za Odwagę]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Znak Honoru]]

Iwan Orłow

2024-04-22T17:50:46Z

Penne22: Pomyłka

{{Infobox
|headerstyle = background:#cfe3ff;
|labelstyle = background:#eeeeee;
|datastyle =

|header3 = Informacje biograficzne
| label4 = Imię i nazwisko
| data4 = Iwan Lukicz Orłow
| label5 = Data i miejsce urodzenia
| data5 = 10 stycznia 1945
| label6 = Data i miejsce śmierci
| data6 = 13 maja 1986 w Moskwie
| label7 = Miejsce spoczynku
| data7 = Cmentarz Mitiński
| label8 = Przyczyna śmierci
| data8 = Zespół ostrej choroby popromiennej
}}
'''Iwan Lukicz Orłow''' (ros. Иван Лукич Орлов; ur. 10 stycznia 1945, zm. 13 maja 1986 w Moskwie) – pracownik ''[[CzernobylEniergoZaszczita]]''. Zmarł na zespół ostrej choroby popromiennej, pochowany na [[Cmentarz Mitiński|Cmentarzu Mitińskim]]. 10. ofiara katastrofy w kolejności chronologicznej.
[[Kategoria:Ludzie]]
[[Kategoria:Ofiary śmiertelne]]

Iwan Orłow

2024-04-22T17:50:18Z

Penne22: Informacja

{{Infobox
|headerstyle = background:#cfe3ff;
|labelstyle = background:#eeeeee;
|datastyle =

|header3 = Informacje biograficzne
| label4 = Imię i nazwisko
| data4 = Iwan Lukicz Orłow
| label5 = Data i miejsce urodzenia
| data5 = 10 stycznia 1945
| label6 = Data i miejsce śmierci
| data6 = 13 maja 1986 w Moskwie
| label7 = Miejsce spoczynku
| data7 = Cmentarz Mitiński
| label8 = Przyczyna śmierci
| data8 = Zespół ostrej choroby popromiennej
}}
'''Iwan Lukicz Orłow''' (ros. Иван Лукич Орлов; ur. 10 stycznia 1945, zm. 13 maja 1986 w Moskwie) – pracownik ''[[CzernobylEniergoZaszczita]]''. Zmarł na zespół ostrej choroby popromiennej, pochowany na [[Cmentarz Mitiński|Cmentarzu Mitińskim]]. 9. ofiara katastrofy w kolejności chronologicznej.
[[Kategoria:Ludzie]]
[[Kategoria:Ofiary śmiertelne]]

Anatolij Kurguz

2024-04-22T17:49:36Z

Penne22: Informacja

{{Infobox
|name = Anatolij Kurguz
|bodystyle =

|titlestyle =
|abovestyle = background:#cfe3ff
|subheaderstyle =
|above = Anatolij Kurguz
|subheader = Anatolij Charłampijewicz Kurguz
|imagestyle =
|captionstyle =
| image = [[Plik:Anatolij Kurguz.jpg]]
|caption =

|headerstyle = background:#cfe3ff;
|labelstyle = background:#eeeeee;
|datastyle =

|header1 = Stanowisko
| data3 = Starszy operator
|header4 = Informacje biograficzne
| label5 = Imię i nazwisko
| data5 = Anatolij Charłampijewicz Kurguz
| label6 = Data i miejsce urodzenia
| data6 = 12 czerwca 1957 Krasnowiczi
| label7 = Data i miejsce śmierci
| data7 = 12 maja 1986 († 28 l.) Moskwa
| label8 = Przyczyna śmierci
| data8 = Ostra choroba popromienna
| label9 = Miejsce spoczynku
| data9 = [[Cmentarz Mitiński]] (Moskwa)
| label10 = Tytuł zawodowy
| data11 =
|header13 = Kariera zawodowa
| label14 = Pracodawca
| data14 = [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa]]
| label15 = Okres
| data15 = 10.06.1980 – 12.05.1986
| label16 = Wydział reaktora
| data16 = Wydział reaktora
| label17 = W momencie awarii
| data17 = Hala centralna
|header18 = Odznaczenia
| data19 = [[Plik:Order for Bravery of Ukraine.png|68px]] 
}}'''Anatolij Charłampijewicz Kurguz''' (ros. Анатолий Харлампиевич Кургуз; ur. 12 czerwca 1957 w Krasnowiczi, zm. 12 maja 1986 w Moskwie) – starszy operator wydziału reaktora [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa|Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]].

== Życiorys ==
Urodził się 12 czerwca 1957 we wsi Krasnowiczi w rejonie unieckim w obwodzie briańskim. Pracę w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej rozpoczął 10 czerwca 1980 na stanowisku operatora wydziału reaktora III bloku. Od kwietnia 1983 objął stanowisko starszego operatora wydziału reaktora w centralnej hali III bloku. Od stycznia 1986 przeniesiony na centralną halę IV bloku<ref>{{Cytuj stronę|url=https://chnpp.gov.ua/ru/about/labour-glory-ru/geroi-likvidatory|tytuł=Герои-ликвидаторы|autor=|data dostępu=2019-04-22|opublikowany=chnpp.gov.ua|język=}}</ref>.
==Śmierć==
Zmarł 12 maja 1986 w wieku 28 lat w wyniku zespołu ostrej [[Choroba popromienna|choroby popromiennej]] III stopnia (termiczne i promieniotwórcze oparzenia<ref name=":04">[https://www.unscear.org/docs/reports/1988annexgappx.pdf UNSCEAR 1988 REPORT Appendix to Annex G Acute radiation effects in victims of the Chernobyl accident]</ref>) w [[Szpital Kliniczny nr 6 w Moskwie|Szpitalu Klinicznym nr VI w Moskwie]] (w dokumentacji medycznej określany jako ''przypadek nr 25''<ref name=":04" />). Został pochowany na tamtejszym [[Cmentarz Mitiński|Cmentarzu Mitińskim]]. 8. ofiara katastrofy w kolejności chronologicznej.
==Odznaczenia==
*Krzyż „Za odwagę” (1996) (pośmiertnie)<ref name=":2">[http://zakon.rada.gov.ua/cgi-bin/laws/main.cgi?nreg=298/96 Dekret Prezydencki nr 298/1996 z dnia 26 kwietnia 1996 r.]</ref> – ''za osobistą odwagę wykazaną w likwidacji wypadku w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej''<ref name=":2" />,

== Przypisy ==
<references />
{{DEFAULTSORT:Kurguz Anatolij}}
{{Ofiary śmiertelne Katastrofy w Czarnobylu}}
[[Kategoria:Ofiary śmiertelne]]
[[Kategoria:Pracownicy Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]]
[[Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Mitińskim]]
[[Kategoria:Ludzie]]
[[Kategoria:Hospitalizowani w Szpitalu Klinicznym nr VI]]

Władimir Prawik

2024-04-22T17:48:44Z

Penne22: Informacja

{{Infobox
|name = Władimir Prawik
|bodystyle =

|titlestyle =
|abovestyle = background:#cfe3ff;
|subheaderstyle =
|above = Władimir Prawik
|subheader = Władimir Pawłowicz Prawik
|imagestyle =
|captionstyle =
| image = [[Plik:Pravik.jpg|200px]]
|caption = Władimir Prawik

|headerstyle = background:#cfe3ff;
|labelstyle = background:#eeeeee;
|datastyle =

|header1 = Stanowisko
| data2 = Naczelnik warty [[WPCz-2]]
|header3 = Informacje biograficzne
| label4 = Imię i nazwisko
| data4 = Władimir Pawłowicz Prawik
| label5 = Data i miejsce urodzenia
| data5 = 13 czerwca 1962 [[Czarnobyl]]
| label6 = Data i miejsce śmierci
| data6 = 11 maja 1986 († 23 l.) Moskwa
| label7 = Miejsce spoczynku
| data7 = [[Cmentarz Mitiński]] Moskwa
| label8 = Przyczyna śmierci
| data8 = Zespół ostrej choroby popromiennej
| label9 = Partner
| data9 = Nadieżda Iwanowna (ur. 1965)
| header10 = Przebieg służby
| label11 = Lata służby
| data11 = 1982 - 1986
| label12 = Formacja
| data12 = MWD ZSRR
| label13 = Jednostki
| data13 = 2. Zmilitaryzowana Jednostka Pożarnicza Kijowskiego Obwodowego Zarządu Spraw Wewnętrznych
| label14 = Stanowisko
| data14 = Naczelnik warty
|header15 = Odznaczenia
| data16 = [[Plik:Золотая Звезда Героя Советского Союза.svg|30px|link=Kategoria:Bohaterowie Związku Radzieckiego]] [[Plik:Order of Lenin ribbon bar.png|50px|link=Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina]] [[Plik:Order for Bravery of Ukraine.png|70px|link=Kategoria:Odznaczeni Orderem Za Odwagę]]
}}
[[Plik:Władimr Prawik (4).jpg|mały|261px|Władimr Prawik na Placu Czerwonym w Moskwie w 1980 roku.]]
[[Plik:Погруддя Володимира Правика в Ірпені.jpg|mały|261px|Popiersie Władimira Prawika w parku jego imienia w Irpień.]]
[[Plik:603px-ГЧ Правик.jpg|mały|261px|Marmurowa płyta upamiętniająca Władimira Prawika w parku na bulwarze Rady Najwyższej w Kijowie.]]
[[Plik:Orzeczenie lekarskie - Władimir Prawik.jpg|mały|261px|Treść orzeczenia lekarskiego wydanego jego żonie dzień po jego śmierci.]]
'''Władimir Pawłowicz Prawik''' (ros. Владимир Павлович Правик; ur. 13 czerwca 1962 w [[Czarnobyl|Czarnobylu]], zm. 11 maja 1986 w Moskwie) – strażak, porucznik wojsk wewnętrznych MWD, naczelnik warty (NPCz-1<ref>НПЧ-1 (''NPCz-1'') – ros. naczalnik pożarnoj czasti, pol. naczelnik jednostki pożarniczej</ref><ref>{{Cytuj stronę|url=http://chaes-1986.narod.ru/HystoryCHAES.htm|tytuł=Історія ЧАЕС|autor=|data dostępu=2021-02-28|opublikowany=chaes-1986.narod.ru|język=}}</ref>) [[WPCz-2]]<ref group="uwagi">Był on jedynie naczelnikiem (dowódcą) warty (zmiany). Naczelnikiem WPCz-2 był [[Leonid Tielatnikow]].</ref>, uczestnik [[Wypadek w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej#Akcja ga.C5.9Bnicza|akcji gaśniczej 26 kwietnia 1986 czwartego bloku energetycznego Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]], jedna z ofiar śmiertelnych wypadku<ref>{{Cytuj książkę|nazwisko=Siwiński|imię=Waldemar|tytuł=Czernobyl. Od katastrofy do procesu|rok=1989|wydawca=Iskry|miejsce=Warszawa|strony=11|isbn=83-207-1179-7}}</ref>.

== Życiorys ==
Urodził się 13 czerwca 1962 w Czarnobylu w obwodzie kijowskim Ukraińskiej SRR w rodzinie urzędniczej. W 1979 roku ukończył miejscową szkołę średnią. W tym samym roku rozpoczął naukę w Czerkaskiej Technicznej Szkole Pożarniczej MSW ZSRR<ref>ob. ''Akademia Bezpieczeństwa Pożarniczego Ministerstwa ds. Sytuacji Nadzwyczajnych Ukrainy im. Bohaterów Czarnobyla.''</ref> Od sierpnia 1982 roku, po ukończeniu szkoły, służył w stopniu porucznika wojsk wewnętrznych MWD na stanowisku naczelnika warty w 2. Zmilitaryzowanej Jednostce Pożarniczej Kijowskiego Obwodowego Zarządu Spraw Wewnętrznych ([[WPCz-2]]), stacjonującej w [[Prypeć (miasto)|Prypeci]], odpowiadającej za ochronę przeciwpożarową [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa|Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]]<ref name=":0">{{Cytuj książkę|nazwisko=Siwiński|imię=Waldemar|tytuł=Czernobyl|rok=1989|wydawca=Iskry|miejsce=Warszawa|strony=266|isbn=83-207-1179-7}}</ref>. Mieszkał przy ul. Łesi Ukrainki 52 m. 45<ref>{{Cytuj stronę|url=https://zen.yandex.ru/media/chernobyl/nashli-kvartiru-vladimira-pravika-v-pripiati-pojarnogo-chernobylskoi-katastrofy-5d68eef75ba2b500adf721ae?&secdata=CNyMu5jOLSABMAI%3D|tytuł=Нашли квартиру Владимира Правика в Припяти, пожарного Чернобыльской катастрофы|autor=|data dostępu=2020-01-2|opublikowany=zen.yandex.ru|język=}}</ref>.

{{CytatD|(...) Dowódcą był najmłodszy z nas, właśnie skończył 24 lata. Z natury w żaden sposób nie pasował do zajmowanego stanowiska. Uprzejmy, łagodny, uległy, nigdy nie pozostawał obojętny na czyjeś prośby. Zwierzchnicy uważali go za słabego, ponieważ dyscyplina w powierzonej mu jednostce była czasem mocno odstająca od założeń regulaminowych. Wołodia Prawik był bardzo utalentowany, lubił radio, fotografię, pisał wiersze, rysował, był redaktorem naczelnym gazetki ściennej "Komsomolski prożektor" - na łamach której, jak to było w zwyczaju w czasach radzieckich, publicznie wyśmiewali niedociągnięcia władz. Wołodii pomogła jego żona Nadia. Ukończyła szkołę muzyczną, pracowała w przedszkolu. Małżonkowie byli fizycznie do siebie podobni, podobnie jak ich poglądy na życie. Pod koniec marca 1986 roku urodziła się ich córka Natasza, a Wołodia poprosił o przeniesienie ze straży do inspektorów. Zwierzchnicy wyrazili na to zgodę, ale musiał go ktoś zastąpić, obiecano mu „załatwić sprawę” po przerwie majowej.|autor|[[Iwan Szawrej]]<ref>{{Cytuj stronę|url=https://www.sn-plus.com/ru/page/society/6621|tytuł=Из первой шеренги пожарных|autor=|data dostępu=2020-11-29|opublikowany=sn-plus.com|język=}}</ref>
|width=x%
|align=left/center/right
|text=left/center/right
}}
=== Akcja gaśnicza ===
W nocy z 25 na 26 kwietnia 1986 roku jako pełniący służbę naczelnik warty dowodził pierwszą grupą strażaków, którzy uczestniczyli w akcji gaśniczej bloku energetycznego nr IV Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej. Jako ówczesny dowódca akcji gaśniczej (do czasu objęcia dowodzenia przez mjr. [[Leonid Tielatnikow|Leonida Tielatnikowa]]) podjął decyzję o skierowaniu działań gaśniczych na ograniczenie rozprzestrzeniania się pożaru i zapobieżeniu przeniesienia się ognia na sąsiedni blok. W wyniku długotrwałego przebywania w strefie zagrożenia otrzymał bardzo wysoką dawkę promieniowania, która wywołała u niego ostrą chorobę popromienną<ref name=":1">{{Cytuj stronę|url=http://www.warheroes.ru/hero/hero.asp?Hero_id=2522|tytuł=Правик Владимир Павлович|autor=|data dostępu=2016-12-25|opublikowany=warheroes.ru|język=}}</ref><ref>{{Cytuj stronę|url=http://chnpp.gov.ua/uk/?option=com_content&view=article&id=82&lang=ru|tytuł=Герои-ликвидаторы|autor=|data dostępu=2016-12-25|opublikowany=chnpp.gov.ua|język=}}</ref>.

=== Hospitalizacja ===
Nad ranem 26 kwietnia został przetransportowany do [[MSCz-126|Jednostki Medycznej nr 126]] w Prypeci, gdzie udzielono mu podstawowej opieki medycznej. Około południa został przetransportowany z pierwszą grupą poszkodowanych do Moskwy, gdzie znajdował się oddział kliniczny Instytutu Biofizyki Szpitala Klinicznego nr VI zajmujący się leczeniem chorób popromiennych.

W końcu kwietnia do Moskwy przyjechała jego żona która tak relacjonowała po latach pobyt męża w szpitalu:<blockquote>Szpital był bardzo przerażający. Zamiast personelu medycznego wartę pełnili żołnierze ubrani w kombinezony chemiczne. Co godzinę myli klamki, drzwi i podłogi specjalnymi roztworami. Kiedy po raz pierwszy zobaczyłam Wołodię, po prostu go nie poznałam. Miał dużą spuchniętą głowę wielkości wiadra, był całkowicie łysy. Jego zęby były bardzo zniszczone i słabe, niemal jak z plasteliny. Niektóre z nich wypadły przed moimi oczami. Ciągle płakał, upierał się, że nie powinnam była przyjeżdżać. Teściowa, która przyjechała kilka dni wcześniej, robiła mi wyrzuty że przyjechałam na próżno i powinnam teraz myśleć o dziecku. Myślałam nawet, że to jakaś macierzyńska zazdrość. Mój Wołodia leżał tam, taki bezradny, płacząc cały czas, ja płakałam wraz z nim. Próbowałam go pocieszać: ''Wołodia, uratowałeś nas''. Przetarł oczy poduszką i powiedział, że nikogo nie uratował. A po jego zwęglonej twarzy znów spłynęły wielkie łzy<ref name=":2">{{Cytuj stronę|url=https://znaj.ua/ru/content/vdova-geroya-lykvydatora-pravyka-gosudarstvo-menya-vybrosylo-yz-etoy-tragedyy|tytuł=Вдова героя-ликвидатора Правика: "Государство меня выбросило из этой трагедии"|autor=|data dostępu=2020-03-29|opublikowany=znaj.ua|język=}}</ref>.</blockquote>W maju przeszedł operację przeszczepu komórek macierzystych wątroby<ref name=":3">Raport UNSCEAR (1988). [https://www.unscear.org/docs/reports/1988annexgappx.pdf Appendix to Annex G. “Early effects in man of high radiation doses”. Acute radiation effects in victims of the Chernobyl accident.]</ref>.

=== Śmierć ===
Zmarł 11 maja 1986. Został pochowany w Moskwie na [[Cmentarz Mitiński|Cmentarzu Mitińskim]] (kwatera 162)<ref name=":1" />. 7. ofiara katastrofy w kolejności chronologicznej.

Poniżej treść orzeczenia lekarskiego wydanego jego żonie dzień po jego śmierci:{{Cytat

|ORZECZENIE

Prawik Władimir Pawłowicz, 23 lata, naczelnik warty WPCz-2, hospitalizowany w Klinice Instytutu Biofizyki (w Moskwie) od 27 kwietnia do 11 maja 1986 r.

Pacjent cierpiał na zespół ostrej choroby popromiennej w jej najcięższej postaci: zespół jelitowy, zespół jamy ustno-gardłowej, wyraźne zaburzenia hemopoezy, zapalenie płuc, popromienne oparzenia skóry I stopnia, oparzenia skóry głowy, twarzy, szyi oraz rąk III i IV stopnia. Toksemia. Niewydolność wielonarządowa. Obrzęk płuc, mózgu oraz zespół wstrząsu toksycznego.

Powstanie choroby było wynikiem bezpośredniego udziału w wypadku w CzAES.

Orzeczenie wydano małżonce pacjenta do zapoznania się z jego treścią na miejscu.

Przewodniczący kolegium eksperckiego

A. K. Guśkowa

Sekretarz kolegium eksperckiego
A. N. Petrosjan}}

== Życie prywatne ==
W 1984 wziął ślub z Nadieżdą Iwanowną (ur. 1965)<ref>W 2008 wyszła powtórnie za mąż za przyjaciela z dzieciństwa Michaiła Omielanczenko. Obecnie mieszka we wsi Starosiele w obwodzie czerkaskim.</ref> z która miał córkę Natasze Władimirownę (ur. 10 kwietnia 1986<ref name=":2" />)<ref name=":0" />. Absolwentka szkoły muzycznej, do momentu ewakuacji pracowała w przedszkolu<ref>{{Cytuj stronę|url=https://www.sn-plus.com/ru/page/society/6621|tytuł=Из первой шеренги пожарных|autor=|data dostępu=2020-11-29|opublikowany=sn-plus.com|język=}}</ref>. Jego ojciec zmarł jesienią 2015<ref>{{Cytuj stronę|url=https://gp.by/category/special/only-in-gp/news89954.html|tytuł=Мать героя Чернобыля рассказала о сыне|autor=|data dostępu=2019-02-09|opublikowany=gp.by|język=}}</ref>.

== Odznaczenia ==
* Dekretem Prezydium Rady Najwyższej ZSRR z dnia 25 września 1986 roku "''za męstwo, odwagę i poświęcenie przy likwidacji następstw katastrofy w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej''" został pośmiertnie odznaczony tytułem honorowym ''Bohatera Związku Radzieckiego'' oraz ''Orderem Lenina''<ref name=":1" />

* 26 kwietnia 1996 za wyjątkową osobistą odwagę i poświęcenie, oraz profesjonalizm, jakim wykazał się w czasie likwidacji skutków katastrofy w Czarnobylu został odznaczony gwiazdą "Za Odwagę"<ref>{{Cytuj stronę|url=http://zakon1.rada.gov.ua/laws/show/297/96|tytuł=Dekret Prezydent Ukrainy z 26 kwietnia 1986 roku o przyznaniu odznaczenia|autor=|data dostępu=2016-12-25|opublikowany=zakon1.rada.gov.ua|język=}}</ref>.

== Upamiętnienie ==
W 2014 roku w mieście Irpień na Ukranie został odnowiony i otwarty park miejski nazwany jego imieniem, znajduje się tam również jego popiersie<ref>{{Cytuj stronę|url=http://wikimapia.org/#lang=pl&lat=50.526265&lon=30.238012&z=17&m=m|tytuł=Lokalizacja parku|autor=|data dostępu=2016-12-25|opublikowany=wikimapia.org|język=}}</ref>. Jego popiersie znajduje się także przy Alei Bohaterów Czarnobyla w Kijowie. Jego osobę upamiętnia także marmurowa płyta w parku na bulwarze Rady Najwyższej w Kijowie. Ponadto jego popiersie ustawiono w Czerkasach na terenie Akademii Bezpieczeństwa Pożarniczego Ministerstwa ds. Sytuacji Nadzwyczajnych Ukrainy im. Bohaterów Czarnobyla. Jego nazwisko znajduje się także na pamiątkowych tablicach w Kijowie i Symferopolu. Jego imieniem nazwano ponadto ulice w wielu miejscowościach Ukrainy W dniu 29 maja 1987 r. Ministerstwo Komunikacji ZSRR wydało okolicznościową kopertę artystyczną z jego wizerunkiem.

== Mity ==
W wielu publikacjach pojawia się informacja jakoby na skutek przyjętej wysokiej dawki promieniowania, jego oczy zmieniły kolor z brązowych na niebieskie. Jakkolwiek istnieją procesy mogące prowadzić do takiej przemiany (denaturyzacja melatoniny w wierzchnich warstwach gałki ocznej, wykorzystywana m.in. w medycynie estetycznej do zmiany koloru tęczówki). Nie istnieje możliwość aby ten proces został zapoczątkowany w wyniku absorpcji wysokiej dawki promieniowania jonizującego przez organizm. Uszkodzenie narządu wzroku u ofiar występowało głównie w postaci nadwrażliwości rogówki na światło, jej stanu zapalnego lub zmiany dna oka, jak obrzęki czy krwotoki. U wszystkich osób dotkniętych chorobą popromienną IV stopnia występował rumień na powiekach, który po niedługim czasie przeistaczał się w zrogowaciałą łuskowatą skórę na powiekach oraz superpigmentacje (ciemną skóra powiek)<ref name=":3" />.

== Uwagi ==
<references group="uwagi" />

== Przypisy ==
<references />
{{Ofiary śmiertelne Katastrofy w Czarnobylu}}
[[Kategoria:Ofiary śmiertelne]]
[[Kategoria:Ludzie]]
[[Kategoria:Strażacy]]
{{DEFAULTSORT:Prawik Władimir}}
[[Kategoria:WPCz-2]]
[[Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Mitińskim]]
[[Kategoria:Hospitalizowani w Szpitalu Klinicznym nr VI]]
[[Kategoria:Bohaterowie Związku Radzieckiego]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Za Odwagę]]

Wiktor Kibenok

2024-04-22T17:47:08Z

Penne22: Informacja

{{Biogram Infobox
|grafika = Plik:Wiktor Kibenok.jpg
|opis grafiki =
|imię i nazwisko org = Wiktor Nikołajewicz Kibenok
|stanowisko = Naczelnik warty [[SWPCz-6]]
|imię i nazwisko = Wiktor Nikołajewicz Kibenok
|data urodzenia = 17 lutego 1963
|miejsce urodzenia =Iwaniwka
|data śmierci = 11 maja 1986 († 23 l.)
|miejsce śmierci = Moskwa
|przyczyna śmierci = Zespół ostrej choroby popromiennej
|miejsce spoczynku = [[Cmentarz Mitiński]] (kwatera 162)
|narodowość =ukraińska
|tytuł zawodowy =
|tytuł naukowy =
|edukacja =Czerkaska Szkoła Pożarowo-Techniczna Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ZSRR
|edukacja okres =1981 – 1984
|pracodawca = Kijowski Obwodowy Urząd Spraw Wewnętrznych
|pracodawca okres = 1980 – 11.05.1986
|wydział =
|w momencie wypadku =
|odznaczenia =[[File:Order of Lenin ribbon bar.png]] [[File:Order for Bravery of Ukraine.png]]
}}
[[Plik:Wiktor Kibenok i Wasilij Ignatenko.jpg|mały|239x239px|23 lutego 1986. Tatjana i Wiktor Kibenok (po lewej) i [[Ludmiła Ignatienko|Ludmiła]] i [[Wasilij Ignatienko]] (po prawej)]]
[[Plik:Кибенок Виктор Николаевич (конверт).jpg|mały|239x239px|Okazjonalna koperta z wizerunkiem W. N. Kibenoka.]]
[[Plik:Autocysterna AC-40 (Ural 375) o numerze 99-39 KXX należąca do SWPCz-6..jpg|mały|239x239px|Autocysterna AC-40 (Ural 375) o numerze 99-39 KXX należąca do [[SWPCz-6]] którą na miejsce wypadku, 26 kwietnia przybył por. Wiktor Kibenok wraz z kierowcą sierż. Anatolijem Najdiukiem znajdująca się pod ABK-1. (lato 1986)]]
'''Wiktor Nikołajewicz Kibenok''' (ros. Виктор Николаевич Кибенок; ur. 17 lutego 1963 we wsi Iwaniwka, zm. 11 maja 1986 w Moskwie) – strażak, porucznik służby wewnętrznej, naczelnik warty (zmiany) [[SWPCz-6]]. 26 kwietnia 1986 dowodził jednostką straży pożarnej z [[Prypeć (miasto)|Prypeci]] podczas akcji gaśniczej bloku energetycznego nr IV Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej. Jedna z [[Ofiary śmiertelne katastrofy w Czarnobylu|ofiar śmiertelnych wypadku]]. Uhonorowany pośmiertnie tytułem Bohatera Związku Radzieckiego oraz Orderem Lenina (1986).

== Życiorys ==
Urodził się 17 lutego 1963 we wsi Iwaniwka w rejonie nyżniosirohozkim w obwodzie chersońskim, w rodzinie z tradycjami strażackimi. Od 1980 pracował w organach Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ZSRR. W 1984 ukończył Czerkaską Szkołę Pożarowo-Techniczną Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ZSRR (obecnie Akademia Bezpieczeństwa Pożarowego im. Bohaterów Czarnobyla). W tym samym roku w stopniu porucznika został mianowany naczelnikiem warty (zmiany) Samodzielnej Zmilitaryzowanej Jednostki Pożarniczej nr 6 (SWPCz-6) Kijowskiego Obwodowego Urzędu Spraw Wewnętrznych<ref>{{Cytuj stronę|url=https://chnpp.gov.ua/ua/about/labour-glory/heroi-likvidatory|tytuł=Герої-ліквідатори|autor=|data dostępu=2019-05-18|opublikowany=chnpp.gov.ua|język=}}</ref>. Był członkiem Komsomołu oraz kandydatem na mistrza sportu jednostek pożarniczych ZSRR<ref name=":1">{{Cytuj stronę|url=http://www.warheroes.ru/hero/hero.asp?Hero_id=2523|tytuł=Виктор Николаевич Кибенок|autor=|data dostępu=2019-05-20|opublikowany=warheroes.ru|język=}}</ref>.

=== 26 kwietnia 1986 ===
W chwili wypadku pełnił dyżur bojowy. O 1:35 jego jednostka jako druga przybyła na miejsce akcji gaśniczej wezwana jako wsparcie dla [[WPCz-2]]. Nad ranem z pierwszymi objawami choroby popromiennej został przewieziony na oddział szpitalny [[MSCz-126]] w Prypeci gdzie otrzymał podstawową opiekę medyczną. 27 kwietnia został przewieziony na oddział radiologiczny Instytutu Biofizyki [[Szpital Kliniczny nr 6 w Moskwie|Szpitala Klinicznego nr 6 w Moskwie]].

=== Śmierć ===
Zmarł 11 maja 1986 w wieku 23 lat w wyniku [[Choroba popromienna|zespołu ostrej choroby popromiennej]] IV stopnia (uszkodzenia skóry i płuc<ref name=":0">Raport UNSCEAR, Appendix to Annex G “Early effects in man of high radiation doses”. Acute radiation effects in victims of the Chernobyl accident (1988), s. 20.</ref>). Został pochowany 13 maja na tamtejszym [[Cmentarz Mitiński|Cmentarzu Mitińskim]] (kwatera 162)<ref name=":1" /><ref>{{Cytuj stronę|url=https://gp.by/category/special/only-in-gp/news89954.html|tytuł=Мать героя Чернобыля рассказала о сыне|autor=Nina Złydienko|data dostępu=2019-0519|opublikowany=gp.by|język=}}</ref>. 6. ofiara katastrofy w kolejności chronologicznej.

== Rodzina ==
Dziadek Kuzma Archipowicz Kibienok oraz ojciec Nikołaj Kuzmicz Kibienok (1938-1993) byli strażakami. Ojciec został odznaczony medalem „Za odwagę w ogniu”, zmarł w wyniku choroby nowotworowej. Matka, Irina Iosifowna (1937-2017) mieszkała we Lwowie. Ponadto miał siostrę Tatjanę Nikołajewną Pjetrieczenko (ur. 1966). Żona Tatjana Nikołajewna (ur. 1962) obecnie mieszka w Kijowie..

== Upamiętnienie ==
* Jego imieniem nazwano ulice w kilku miastach oraz wsiach obwodu kijowskiego: Bojarki, Mironowki, Skwiry, Borodianki oraz wsiach: Zielony Bór, Sukacze, Fieniewiczie, Szpili i Koziczanka. A także miast innych obwodów Ukrainy: Warasz, Luboml, Uman, Czerkasy<ref name=":1" />.
* 26 kwietnia 1987 w Iwankowie w obwodzie kijowskim, na mocy decyzji Rady Regionalnej Kijowa wzniesiono pomnik będący jego wizerunkiem. Popiersie zostało wykonane z brązu a cokół pokryty został marmurowymi płytami.
* 22 maja 1987 Ministerstwo Komunikacji ZSRR wydało artystycznie oznakowaną kopertę z jego wizerunkiem.
* 28 listopada 1988 nazwano jego imieniem tankowiec typu Oleg Koszewoj (wycofany ze służby we wrześniu 2014)<ref>{{Cytuj stronę|url=https://fleetphoto.ru/vessel/5245/|tytuł=Wiktor Kibenok|autor=|data dostępu=2020-09-20|opublikowany=fleetphoto.ru|język=ru}}</ref>

== Odznaczenia ==
* Dekretem Prezydium Rady Najwyższej ZSRR z dnia 25 września 1986 roku ''za "męstwo, odwagę i poświęcenie przy likwidacji następstw katastrofy w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej"'' został pośmiertnie odznaczony tytułem honorowym Bohatera Związku Radzieckiego ( nr 11548) oraz Orderem Lenina (nr 459660)<ref>Medal nr 11548, Order Lenina nr 459660</ref>.
* 26 kwietnia 1996 za "''wyjątkową osobistą odwagę i poświęcenie, oraz profesjonalizm, jakim wykazał się w czasie likwidacji skutków katastrofy czarnobylskiej''" został pośmiertnie odznaczony gwiazdą "Za Odwagę"<ref>{{Cytuj stronę|url=https://zakon1.rada.gov.ua/cgi-bin/laws/main.cgi?nreg=297/96|tytuł=Указ Президента України № 297/96 від 26 квітня 1996 року «Про нагородження відзнакою Президента України — зіркою „За мужність“»|autor=|data dostępu=2019-05-20|opublikowany=zakon1.rada.gov.ua|język=}}</ref>.

== Przypisy ==
<references />
{{Ofiary śmiertelne Katastrofy w Czarnobylu}}
[[Kategoria:Ludzie]]
[[Kategoria:Ofiary śmiertelne]]
[[Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Mitińskim]]
[[Kategoria:Hospitalizowani w Szpitalu Klinicznym nr 6]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina]]
[[Kategoria:Strażacy]]
[[Kategoria:SWPCz-6]]
{{DEFAULTSORT:Kibenok Wiktor}}
[[Kategoria:Bohaterowie Związku Radzieckiego]]

Wiktor Briuchanow

2024-04-21T18:15:07Z

Penne22: Kategoria

{{Infobox
|name = Wiktor Briuchanow
|bodystyle =

|titlestyle =
|abovestyle = background:#cfe3ff
|subheaderstyle =
|above = Wiktor Briuchanow
|subheader = Wiktor Pietrowicz Briuchanow
|imagestyle =
|captionstyle =
| image = [[Plik:Wiktor Pietrowicz Briuchanow.jpg|250px]]
|caption =

|headerstyle = background:#cfe3ff;
|labelstyle = background:#eeeeee;
|datastyle =

|header1 = Stanowisko
| data3 = Dyrektor elektrowni
|header4 = Informacje biograficzne
| label5 = Imię i nazwisko
| data5 = Wiktor Pietrowicz Briuchanow
| label6 = Data i miejsce urodzenia
| data6 = 1 grudnia 1935 Taszkient
| label10 = Tytuł zawodowy
| data10 = Inżynier
| label11 = Edukacja
| data11 = Instytut Energetyki w Taszkiencie
|header13 = Kariera zawodowa
| label14 = Pracodawca
| data14 = [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa]]
| label15 = Okres
| data15 = 1970 - 1986
| label16 = Stanowisko
| data16 = Dyrektor elektrowni 1970 - 15.07.1986
| label17 = W momencie awarii
| data17 = W swoim mieszkaniu w Prypeci
|header18 = Odznaczenia
| data19 = [[Plik:Orderredbannerlabor rib.png|50px]] [[Plik:Order october revolution rib.png|50px]] [[Plik:100 lenin rib.png|50px]] [[Plik:VeteranLaborRibbon.png|50px]]
}}
[[Plik:Wiktor Pietrowicz Briuchanow 1.jpg|mały|266px|[[Wasilij Kizima]] (pierwszy z prawej), Wiktor Briuchanow (trzeci z prawej) oraz [[Robert Frołowski]] (pierwszy z lewej) nad makietą jednego z bloków energetycznych.]]
[[Plik:Wiktor Briuchanow (2).jpg|mały|266px|Lata 90. Wiktor Briuchanow wraz małżonką oraz wnuczką.]]
[[Plik:Wiktor Briuchanow.png|mały|266px|Wiktor Briuchanow (1991)]]
[[Plik:Wiktor Briuchanow (1).jpg|mały|266px|Wiktor Briuchanow wraz ze swoją żoną w mieszkaniu w Kijowie. (1997)]]
[[Plik:Wiktor Briuchanow (3).jpg|mały|266x266px|Wiktor Briuchanow (2007)]]
'''Wiktor Pietrowicz Briuchanow''' (ros. Виктор Петрович Брюханов; ur. 1 grudnia 1935 w Taszkiencie, zm. 13 października 2021 w Kijowie<ref name=":3">{{Cytuj stronę|url=https://vesti.ua/kiev/pervyj-direktor-chernobylskoj-aes-bryuhanov-skonchalsya|tytuł=Умер первый директор Чернобыльской АЭС Виктор Брюханов|autor=|data dostępu=2021-10-15|opublikowany=vesti.ua|język=}}</ref>) – dyrektor [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa|Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]] w latach 1978–86, w okresie 1970–77 dyrektor budowy elektrowni. W tzw. [[Proces Czarnobylski|Procesie Czarnobylskim]] uznany współodpowiedzialnym za wypadek i skazany na karę wieloletniego pozbawienia wolności.

== Życiorys ==
Urodził się 1 grudnia 1935 w Taszkiencie w Uzbeckiej SRR. Był najstarszym spośród pozostałych trojga braci. Jego rodzice przeprowadzili się do Taszkientu z Saratowa w latach dwudziestych XX wieku. Ojciec pracował jako szklarz a matka była sprzątaczką. W 1959 ukończył z wyróżnieniem studia na wydziale energetycznym na Politechnice w Taszkiencie. Po ukończeniu studiów proponowano mu pracę w Akademii Nauk Uzbekistanu<ref name=":0">{{Cytuj stronę|url=https://fakty.ua/123508-byvshij-direktor-chaes-viktor-bryuhanov-kogda-v-1986-godu-posle-vzryva-reaktora-moya-mama-uznala-chto-menya-isklyuchili-iz-partii-u-nee-razorvalos-serdce|tytuł=Бывший директор ЧАЭС Брюханов: в день взрыва в Припяти была моя беременная дочь|autor=|data dostępu=2020-01-20|opublikowany=fakty.ua|język=}}</ref>. Następnie podjął pracę w Angreńskiej Elektrowni Cieplnej gdzie pracował na stanowiskach: dyżurnego operatora odgazowywacza, mechanika pompy zasilającej, pomocnika a następnie mechanika turbiny, starszego mechanika wydziału turbin, naczelnika zmiany, naczelnika wydziału turbin. Wówczas poznał swoją późniejszą żonę Walentynę. Ślub odbył się w grudniu 1960<ref name=":4">{{Cytuj książkę|nazwisko=Higginbotham|imię=Adam|tytuł=O północy w Czarnobylu|rok=2020|wydawca=Wydawnictwo SQN|miejsce=|strony=21-24|isbn=978-83-812-9561-1}}</ref>. W latach 1966–1970 pracował w Słowiańskiej Elektrowni Cieplnej na stanowisku starszego mistrza (starszego brygadzisty), zastępcy naczelnika wydziału turbinowo-kotłowego, kolejno naczelnika wydziału oraz zastępcy naczelnego inżyniera. Z zawodu był operatorem turbin. Od 1966 był członkiem KPZR. W kwietniu 1970 został nominowany przez zastępcę Ministra Energii i Elektryfikacji Ukraińskiej SRR na stanowisko dyrektora Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej<ref>{{Cytuj książkę|nazwisko=Medwedew|imię=Grigorii|tytuł=Chernobyl Book|rok=1987|wydawca=|miejsce=|strony=|isbn=}}</ref>. Początkowo mieszkał sam w hotelu w [[Czarnobyl|Czarnobylu]]<ref name=":0" />, następnie zamieszkał wraz z rodziną na [[Leśne osiedle|leśnym osiedlu]], zbudowanym z prefabrykowanych drewnianych domków jako miejsca tymczasowego zakwaterowania dla budowniczych elektrowni. Zimą 1972 otrzymał zakwaterowanie w Prypeci przy prospekcie W. I. Lenina 6<ref name=":4" />. W latach 1970–1986 był wielokrotnie wybierany członkiem regionalnych komitetów miejskich partii w Kijowie, Czarnobylu i Prypeci<ref>{{Cytuj książkę|nazwisko=Higginbotham|imię=A.|tytuł=Midnight in Chernobyl: the untold story of the worlds greatest nuclear disaster.|rok=2019|wydawca=Bantam Press.|miejsce=Londyn|strony=|isbn=}}</ref>. Delegat XXVII Zjazdu Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego (1986)<ref name=":1">{{Cytuj książkę|nazwisko=Grigori Medwedew|imię=Grigori|tytuł=The Truth About Chernobyl|rok=1991|wydawca=Basic Books|miejsce=Nowy Jork|strony=46|isbn=1-85403-331-3}}</ref> .

=== Katastrofa czarnobylska ===
26 kwietnia 1986, w chwili wypadku przebywał w swoim mieszkaniu w [[Prypeć (miasto)|Prypeci]] (prospekt. W. I. Lenina 32/13 m. 78). O godzinie drugiej w nocy przybył do schronu pod [[ABK-1]] gdzie formował się sztab zarządzania kryzysowego<ref name=":2">{{Cytuj stronę|url=https://www.mn.ru/newspaper/zoom/68777|tytuł=Popali w istoriju po prigoworu|autor=Michaił Moszkin|data dostępu=2020-02-12|opublikowany=mn.ru|język=ru}}</ref>. Akimow przedstawił mu sytuację elektrowni nie wiedząc w rzeczywistości do jakich uszkodzeń doszło oraz że pożar jest w trakcie gaszenia a druga awaryjna pompa jest gotowa do ochłodzenia reaktora. O godzinie 3:00 Briuchanow wezwał Marina, zastępcę sekretarza ds. energetyki jądrowej i przedstawił mu ocenę sytuacji Akimowa. Marin przesłał informacje do Gorbaczowa. O godzinie 4:00 Moskwa wydała polecenie schłodzenia reaktora wodą. Jego rodzina została ewakuowana do wsi Rozważów w rejonie iwanowskim<ref name=":0" />.{{CytatD|Około szóstej rano znajdowałem się po zachodniej i północnej stronie elektrowni. Osobiście widziałem pomiary promieniowania tła które wskazywały 200 R/h.|Wiktor P. Briuchanow|fragment zeznania podczas Procesu czarnobylskiego
|width=x%
|align=left/center/right
|text=left/center/right
}}
=== Proces ===
W pierwszych dniach po wypadku przez wiele dni nie opuszczał terenu elektrowni. Kilka razy uczestniczył z członkami [[Komisja Rządowa|Komisji Rządowej]] w lotach nad zniszczonym reaktorem<ref name=":5">{{Cytuj stronę|url=https://www.mk.ru/social/2021/10/14/direktor-chernobylskoy-aes-bryukhanov-umer-ne-reabilitirovannym-otvetil-za-vsekh.html|tytuł=Diriektor Czernobylskoj AES Briuchanow umier nie rieabilitirowannym: otwietił za wsiech|autor=|data dostępu=2021-11-13|opublikowany=mk.ru|język=}}</ref>. 22 maja wyjechał na tygodniowy urlop. W lipcu został zwolniony ze stanowiska dyrektora elektrowni i przeniesiony na stanowisko zastępcy naczelnika wydziału produkcyjno-technicznego które piastował do chwili aresztowania<ref name=":6">{{Cytuj stronę|url=https://www.1sn.ru/270275.html|tytuł=Umier rukowodiwszyj CZAES w momient katastrofy Wiktor Briuchanow|autor=|data dostępu=2021-11-13|opublikowany=1sn.ru|język=}}</ref>. 3 lipca 1986 decyzją Biura Politycznego KC KPZR został wydalony z partii za „poważne błędy i niedociągnięcia w pracy, które doprowadziły do wypadku poważnego w skutkach”<ref name=":2" /><ref>{{Cytuj pismo|nazwisko=Associated Press|imię=|tytuł=Text of the Politburo Statement About Chernobyl|url=https://www.nytimes.com/1986/07/21/world/text-of-the-politburo-statement-about-chernobyl.html|czasopismo=The New York Times.|wolumin=|wydanie=|strony=|data=1987-07-21|wydawca=|miejsce=|issn=}}</ref>. 13 sierpnia tuż po powrocie z pogrzebu matki w która zmarła na zawał serca w Taszkiencie został aresztowany.
{{CytatD|(...) Zaprosili mnie do biura prokuratora generalnego 13 sierpnia o godzinie 10 rano. Rozmawiałem z prokuratorem do pierwszej po południu. Potem wyszedł on na obiad, a gdy wrócił oznajmił mi: "Jesteś aresztowany". Zapytałem, dlaczego powinienem zostać aresztowany, bo nie zamierzam nigdzie uciekać. Usłyszałem od niego odpowiedź: "Tak będzie lepiej dla ciebie". I wysłali mnie do więzienia KGB w Kijowie.|autor|Wiktor Pietrowicz Briuchanow<ref>{{Cytuj stronę|url=http://pripyat-city.ru/publications/8-intervyu-s-viktorom-bryuxanovym.html|tytuł=Интервью с Виктором Брюхановым|autor=|data dostępu=2018-04-01|opublikowany=|język=}}</ref>
|width=x%
|align=left/center/right
|text=left/center/right
}}
Następnie przez ponad rok przebywał w areszcie tymczasowym w Kijowie<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.time.com/time/daily/chernobyl/870720.court.html|tytuł=Judgment at Chernobyl|autor=|data dostępu=2017-06-18|opublikowany=time.com|język=|archiwum=https://web.archive.org/web/20090402150411/http://www.time.com/time/daily/chernobyl/870720.court.html|zarchiwizowano=2009-04-02}}</ref>. Podczas zatrzymania stwierdzono że otrzymał dawkę promieniowania wynoszącą 250 roentgenów (gdzie roczny limit dla pracowników elektrowni jądrowych wynosił 5 roentgenów)<ref name=":5" />. Pod koniec sierpnia zezwolono jego żonie Walentynie na zabranie z byłego mieszkania z Prypeci rzeczy osobistych<ref name=":5" />. 20 stycznia 1987 po sześciu tygodniach przebywania w izolacji, prokuratura wniosła do Sądu Najwyższego ZSRR akt oskarżenia przeciwko niemu. Wszystkie z 48 akt dowodowych przesłanych do Moskwy zostały objęte klauzulą tajności<ref name=":4" />. 7 lipca został oskarżony na podstawie art. 220 kodeksu karnego ukraińskiej SRR „Naruszenie procedur bezpieczeństwa w branżach i przedsiębiorstwach wysokiego ryzyka". 29 lipca wyrokiem kolegium sędziowskiego ds. karnych Sądu Najwyższego ZSRR w tzw. [[Proces Czarnobylski|Procesie Czarnobylskim]] został skazany na 10 lat więzienia w kolonii karnej oraz dodatkowo 5 lat za nadużycia związane z pełnioną przez siebie funkcją. Wziął na siebie odpowiedzialność zawodową, ale odmówił przyjęcia odpowiedzialności karnej<ref>{{Cytuj pismo|nazwisko=Reuters|imię=|tytuł=Chernobyl Officials Are Sentenced to Labor Camp|url=https://www.nytimes.com/1987/07/30/world/chernobyl-officials-are-sentenced-to-labor-camp.html|czasopismo=The New York Times|wolumin=|wydanie=|strony=|data=1987-07-30|wydawca=|miejsce=|issn=}}</ref>. {{CytatD|Dyrektor elektrowni był w szoku, od początku do końca (...) Widziałem go pierwszego dnia, jak przyjechałem (...) ostatni raz widziałem go na spotkaniu Biura Politycznego 14 lipca, gdzie został zaproszony kiedy rozważano przyczynę awarii. I przez cały ten czas wydawał się być w szoku. Nie mógł wypowiedzieć żadnych racjonalnych słów (...), był niezdolny do podjęcia jakichkolwiek działań.|autor|[[Walerij Legasow]], świadek [[Proces Czarnobylski|Procesu Czarnobylskiego]]<ref>{{Cytuj stronę|url=https://zona.media/article/2016/04/26/chernobyl|tytuł=Радиоактивный процесс. 30 лет назад обвиняемых по делу об аварии на Чернобыльской АЭС судили прямо в зоне отчуждения|autor=|data dostępu=2019-04-15|opublikowany=|język=}}</ref>
|width=x%
|align=left/center/right
|text=left/center/right
}}
{{CytatD|Zdałem sobie sprawę, że to tylko fakt, że organizatorzy procesu nie mogli postawić mnie przed plutonem egzekucyjnym, uchronił mnie przed niechybną śmiercią.|WIktor P. Briuchanow|o Procesie Czarnobylskim
|width=x%
|align=left/center/right
|text=left/center/right
}}
Przez pierwszą noc po usłyszeniu wyroku przebywał w izolatce będąc pod ciągłą obserwacją gdyż śledczy obawiali się że może próbować popełnić samobójstwo<ref name=":5" />. 31 lipca po raz pierwszy umożliwiono mu zobaczenie się z rodziną<ref name=":5" />. Karę odbywał więzieniach Łukjaniwśka, Charkowskim i Ługańskim, gdzie pracował jako ślusarz oraz opracowywał dokumentację na potrzeby przebudowy więziennej kotłowni<ref name=":5" /><ref>{{Cytuj stronę|url=https://zona.media/article/2016/04/26/chernobyl|tytuł=Радиоактивный процесс. 30 лет назад обвиняемых по делу об аварии на Чернобыльской АЭС судили прямо в зоне отчуждения|autor=|data dostępu=2020-01-20|opublikowany=zona.media|język=}}</ref>. W więzieniu nauczył się języka angielskiego. 9 października jego rodzina otrzymała zakwaterowanie w Kijowie w dzielniczy Trojeszczyzna<ref name=":5" />. W 1991 kiedy przebywał w kolonii karnej w Humaniu warunkowo otrzymał miesięczną przepustkę na ślub syna Olega<ref name=":5" />.
=== Po zwolnieniu ===
Przedwcześnie zwolniony z odbywania kary pozbawienia wolności we wrześniu 1991<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.nytimes.com/1987/07/30/world/chernobyl-officials-are-sentenced-to-labor-camp.html?pagewanted=1|tytuł=Chernobyl Officials Are Sentenced to Labor Camp|autor=|data dostępu=2017-06-18|opublikowany=nytimes.com|język=}}</ref>. Następnie kontynuował pracę w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej na stanowisku naczelnika wydziału technicznego<ref name=":5" />. Od lutego 1992 do momentu przejścia na emeryturę pracował w strukturach Ministerstwa Handlu Zagranicznego Ukrainy (Ukrinterenergo) gdzie był odpowiedzialny za zawieranie kontraktów na dostawę energii elektrycznej za granicę, wyjeżdżał w podróże służbowe m. in. do Japonii, Węgier i Niemiec<ref name=":5" />. Od sierpnia tego roku mieszkał na terenie rejonu Watutińskiego (obecnie desniańskiego) w Kijowie<ref name=":6" />. W 1995 został zastępcą naczelnika Zjednoczenia „Intiereniergo”. W 2008 z powodu pogarszającego się wzroku przeszedł na emeryturę<ref>{{Cytuj stronę|url=https://rtvi.com/news/umer-pervyy-direktor-chernobylskoy-aes-on-rukovodil-stantsiey-v-moment-katastrofy/|tytuł=Umier pierwyj diriektor Czernobylskoj AES. On rukowodił stancyjej w momient katastrofy|autor=|data dostępu=2021-11-13|opublikowany=rtvi.com|język=}}</ref>. Posiadał status kategorii pierwszej Uczestnika likwidacji skutków awarii w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej (I. kategoria) oraz II grupę inwalidztwa. W ostatnich latach doznał trzech udarów mózgu, ostatniego w 2016. Cierpiał również na chorobę Parkinsona<ref>{{Cytuj stronę|url=https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2021/10/13/viktor-brjoechanov-oud-directeur-van-de-kerncentrale-van-tsjern/|tytuł=Viktor Brjoechanov, oud-directeur van de kerncentrale van Tsjernobyl, overleden|autor=Marijn Trio|data dostępu=2021-11-14|opublikowany=vrt.be|język=}}</ref>. Zmarł 13 października 2021 w Kijowie.

== Prywatnie ==
W Prypeci mieszkał od 1971 początkowo w jednym z pierwszych budynków pięciokondygnacyjnych przy prospekcie W. I. Lenina 6., następnie przeprowadził kilka budynków dalej na prospekt W. I. Lenina 32/13-78<ref>{{Cytuj stronę|url=http://pripyat-city.ru/photo_new/110-kvartiry-as-dyatlova-i-vp-bryuhanova.html|tytuł=Квартиры А.С. Дятлова и В.П. Брюханова|autor=|data dostępu=2017-06-19|opublikowany=pripyat-city.ru|język=}}</ref>.

=== Rodzina ===
* Małżonka: Walentyna Michałowna, inżynier-energetyk, w latach 1975-1990 na stanowisku starszego inżyniera na wydziale produkcji Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej. Obecnie na emeryturze.
* Dzieci:
** Oleg: ur. 1969, inżynier wydziału TAI TEC-6, obecnie mieszka w Kijowie
** Lilianna: ur. 1964<ref name=":4" />, lekarz pediatra, obecnie mieszka w Chersoniu, ma córkę Katię urodzoną cztery miesiące po katastrofie<ref name=":5" />.

== Odznaczenia ==
* Order Czerwonego Sztandaru Pracy (1978)<ref name=":6" /><ref name=":7">{{Cytuj stronę|url=http://pripyat.com/people-and-fates/c-predyavlennymi-mne-obvineniyami-ne-soglasen.html|tytuł=C предъявленными мне обвинениями не согласен|autor=|data dostępu=|opublikowany=|język=}}</ref>
* Nagroda Państwowa Ukraińskiej SRR w dziedzinie nauki i techniki (1978)<ref name=":6" /><ref name=":7" /> za ''stworzenie serii turbin parowych o mocy jednostkowej 500 000 kW (typ K-500-65/3000) dla elektrowni jądrowych (współautorzy: Michajło Antonowicz Wіrczenko, Samuїł Josipowicz Gierman, Wasil Maksimowicz Kapіnos, Boris Siergіjowicz Kasatkіn, Jurіj Fiedorowicz Kosiak, Іgor Kostiantinowicz Nazarow, Іgor Іwanowicz Pankow, Arіj Fiedorowicz Rudkowskij, Wіktor Pawłowicz Suchіnіn.)''
* Dyplom Najwyższej Rady Ukraińskiej SRR (1980)<ref name=":7" />
* Order Rewolucji Październikowej (1983)<ref name=":6" /><ref name=":7" />
* Medal jubileuszowy „W upamiętnieniu 100-lecia urodzin Władimira Iljicza Lenina”<ref name=":7" /><ref name=":7" />
* Medal „Weteran pracy”<ref name=":6" /><ref name=":7" />
* Medal „Za waleczną pracę”<ref name=":6" /><ref name=":7" />

== Przypisy ==
<references />
[[Kategoria:Skazani w Procesie Czarnobylskim]]
[[Kategoria:Ludzie]]
[[Kategoria:Pracownicy Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]]
[[Kategoria:Zmarli w 2021]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy]]
{{DEFAULTSORT:Briuchanow Wiktor}}

Anatolij Diatłow

2024-04-21T18:13:00Z

Penne22: Kategoria

{{Infobox
|name = Anatolij Stiepanowicz Diatłov
|bodystyle =

|titlestyle =
|abovestyle = background:#cfe3ff;
|subheaderstyle =
|above = Anatolij Diatłow
|subheader = Anatolij Stiepanowicz Diatłow
|imagestyle =
|captionstyle =
| image = [[Plik:Anatolij Diatłow.jpg|178px]]
|caption = Anatolij Diatłow na ławie oskarżonych podczas procesu.

|headerstyle = background:#cfe3ff;
|labelstyle = background:#eeeeee;
|datastyle =

|header1 = Stanowisko
| data3 = Zastępca naczelnego inżyniera ds. eksploatacji bloków energetycznych nr III i IV
|header4 = Informacje biograficzne
| label5 = Imię i nazwisko
| data5 = Anatolij Stiepanowicz Diatłow
| label6 = Data i miejsce urodzenia
| data6 = 3 marca 1931 Atamanowo
| label7 = Data i miejsce śmierci
| data7 = 13 grudnia 1995 († 64 l.) Monachium
| label8 = Przyczyna śmierci
| data8 = Zawał mięśnia sercowego
| label10 = Tytuł zawodowy
| data10 = Inżynier
| label11 = Wykształcenie
| data11 = Moskiewski Instytut Inżynieryjno-Fizyczny (1953–59)
|header13 = Kariera zawodowa
| label14 = Pracodawca
| data14 = [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa]]
| label15 = Okres
| data15 = 09.1973 - 15.06.1986
| label16 = Stanowisko
| data16 = Zastępca naczelnego inżyniera ds. eksploatacji bloków energetycznych nr III i IV
| label17 = W momencie awarii
| data17 = [[Centrala sterowania blokiem]]
|header18 = Odznaczenia
| data19 = [[Plik:Orderredbannerlabor rib.png|50px]] [[Plik:Order badge of honor rib.png|50px]]
}}
[[Plik:Anatolij Diatłow (1).png|mały|266x266px|Anatolij Diatłow podczas odbywania kary pozbawienia wolności w Kriukowskiej Koloni Karnej nr 2 (1990).]]
[[Plik:Zaswiadczenie o zwolnieniu z odbywania kary pozbawienia wolnosci Anatolija Diatlowa.jpg|mały|266px|Zaświadczenie o przedterminowym zwolnieniu z odbywania kary pozbawienia wolności Anatolija Stepanowicza Diatłowa.]]
[[Plik:Anatolij Diatłow (1994).jpg|mały|266x266px|Anatolij Diatłow w 1994 r.]]
[[Plik:Grób Anatolija Diatłowa..jpg|mały|355x355px|Grób A. Diatłowa na jednym z kijowskich cmentarzy. Na dole steli znajduje się napis ''W pamięci i bólu, krewni i przyjaciele'']]
[[Plik:Czarnobyl. Jak to było.jpg|mały|Okładka książki autorstwa Anatolija Diatłowa "[[Czarnobyl. Jak to było]]" na łamach której wykłada swoje opinie na temat wypadku.]]
'''Anatolij Stiepanowicz Diatłow''' (ros. Анатолий Степанович Дятлов; ur. 3 marca 1931 we wsi Atamanowo, zm. 13 grudnia 1995 w Monachium) – zastępca naczelnego inżyniera ds. eksploatacji bloków energetycznych nr III i IV ([[Skrótowce|ZGIS-2]]) w [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa|Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]] w latach 1983–86<ref>{{Cytuj książkę|nazwisko=Siwiński|imię=Waldemar|tytuł=Czernobyl. Od katastrofy do procesu|rok=1989|wydawca=Iskry|miejsce=Warszawa|strony=16|isbn=83-207-1179-7}}</ref>. Jedna z kluczowych postaci [[Wypadek w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej|wypadku]].

== Życiorys ==

=== Wczesne lata ===
Urodził się 3 marca 1931 we wsi Atamanowo w Kraju Krasnojarskim, 50 km na północny wschód od Krasnojarska. Jego ojciec był inwalidą wojennym, weteranem pierwszej wojny światowej, pracującym jako spławiacz drewna rzece Jenisej<ref group="uwagi">W filmie dokumentalnym ''Godzina Zero. Katastrofa w Czarnobylu'' podano że ojciec A. Diatłowa był rybakiem.</ref>. Matka nie pracowała, zajmowała się domem. W 1945 po ukończeniu VII klasy rozpoczął naukę w Norylskim Technikum Górniczo-Hutnicze MWD ZSRR na wydziale elektrotechnicznym, które ukończył z wyróżnieniem pięć lat później. W 1950 rozpoczął pracę w jednym z zakładów przemysłowych w Norylsku. Trzy lata później przedsiębiorstwo zostało podporządkowane Ministerstwu Średniego Przemysłu Maszynowego ZSRR<ref group="uwagi">Ministerstwo Średniego Przemysłu Maszynowego ZSRR nadzorowało m.in. przemysł atomowy w ZSRR, w tym produkcję głowic jądrowych.</ref>. W latach 1953-1959 studiował na Moskiewskim Instytucie Inżynieryjno-Fizycznym, który również ukończył z wyróżnieniem, uzyskując dyplom inżyniera fizyka ze specjalnością w dziedzinie automatyki i elektroniki. Po ukończeniu studiów otrzymał nakaz pracy w stoczni im. Leninowskiego Komsomołu w Komsomolsku nad Amurem, gdzie objął stanowisko starszego inżyniera, naczelnika laboratorium doświadczalnego nr 22 (w tym okresie pracował wraz z nim również [[Anatolij Sitnikow]], [[Iwan Orłow]] oraz Wadim Griszczenko)<ref name=":4">{{Cytuj książkę|nazwisko=Medwedew|imię=Grigorij|tytuł=Chernobyl Notebook|rok=1989|wydawca=|miejsce=|strony=|isbn=}}</ref>. W latach 60. miało tam dojść do wypadku jądrowego w wyniku którego otrzymał dawkę 100 lub 200 remów promieniowania<ref>Nolan, Dennis P. ''Loss Prevention and Safety Control: Terms and Definitions'', CRC Press,LLC (2016); Boca Raton, Florida; p. 225.</ref>. Tej informacji nie potwierdza były współpracownik Diatłowa, Wadmim Griszczenko pracujący w stoczni od marca 1970<ref name=":5" />. {{CytatD|Wiele lat później w jednej z książek na temat Czarnobyla [O północy w Czarnobylu, autorstwa Adama Higginbothama] napisali, że rzekomo „Diatłow ucierpiał w wyniku wypadku reaktora w laboratorium nr 23 (jak napisano w książce). Otrzymał ogromną dawkę promieniowania - 100 rem”. Nigdy o czymś takim nie słyszałem ani od samego Anatolija Stiepanowicza, ani od moich kolegów z laboratorium. Tak, w zakładzie zdarzały się czasami incydenty radiacyjne. Jeden z nich wydarzył się, zanim przyszedłem do zakładu. Diatłow nazwał ten incydent „pożarem w bałaganie podczas powodzi”. Według jego opowieści, gdy wybuchł pożar w wydziale nr 19, zespół paliwowy był już gotowy do załadowania do reaktora. Przybywający strażacy przystąpili do jego gaszenia i nieświadomi pełnego stopnia zagrożenia tego typu działań polali wodą na zespół. Doprowadziło to do reakcji łańcuchowej. Ale gdy tylko się zaczęło, woda została natychmiast wstrzymania a „reakcja” natychmiast się zatrzymała. Jednocześnie nie wykryto przypadków narażenia zdrowia i życia pracowników|autor|Wadmim Griszczenko.<ref name=":0" />
|width=x%
|align=left/center/right
|text=left/center/right
}}

=== Praca w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej ===
We wrześniu 1973 ze względów rodzinnych został przeniesiony do pracy przy nowo budowanej [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa|Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]], gdzie początkowo objął stanowisko zastępcy, a kolejno naczelnika wydziału reaktora nr II. Wraz z rozbudową elektrowni awansował obejmując w początku lat 80. stanowisko zastępcy naczelnego inżyniera ds. eksploatacji elektrowni drugiego etapu ([[Skrótowce|ZGIS-2]])<ref name=":0">{{Cytuj książkę|nazwisko=Diatłow|imię=Anatolij S.|tytuł=Czarnobyl. Jak to było|rok=1995|wydawca=|miejsce=Kijów|strony=|isbn=}}</ref>. Według autorów filmu dokumentalnego ''Czarnobyl. Godzina Zero'' miał mieć kłopoty w zakładowej komórce partyjnej z powodu arogancji i nieuprzejmości wobec współpracowników. Ponadto wysnuwają oni hipotezę, że pomyślne zakończenie feralnego testu mogło zagwarantować mu objęcie stanowiska naczelnego inżyniera w przypadku awansu [[Nikołaj Fomin|Nikołaja Fomina]]<ref name=":2">''Czarnobyl. Godzina Zero;'' film dokumentalny; reż. Renny Bartlett; 2004, </ref>. {{CytatD|(...) Z wykształcenia i według stażu pracy jestem wykwalifikowanym specjalistą w dziedzinie eksploatacji jądrowych urządzeń energetycznych. Praca na Dalekim Wschodzie mi się podobała. Zdarzyło się, że pewnego razu podczas urlopu pojechałem do budującej się w tym czasie Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej. Dogadałem się wtedy z dyrektorem, Wiktorem Pietrowiczem Briuchanowem, że obejmę stanowisko zastępcy naczelnika wydziału. Pracowałem przy montażu, uruchomianiu i eksploatacji wszystkich czterech bloków elektrowni.|autor|Anatolij S. Diatłow<ref name=":0" />
|width=x%
|align=left/center/right
|text=left/center/right
}}

=== 26 kwietnia 1986 ===
W dniu awarii znajdował się w [[Centrala sterowania blokiem|centrali sterowania blokiem]] nr IV na stanowisku zastępcy naczelnego inżyniera ds. eksploatacji elektrowni i osoby nadzorującej przeprowadzenie testu. Około godziny drugiej w nocy nakazał Akimowowi dostarczenie wody do reaktora. Wraz z Nikołajem Gorbaczenką udali się aby zbadać sytuację na zewnątrz. Pomimo zauważenia paliwa i grafitu nadal utrzymywał, że reaktor pozostał nienaruszony. Następnie wrócił do [[Centrala sterowania blokiem|centrali sterowania blokiem]]. Około godziny piątej nad ranem pojawiły się u niego pierwsze oznaki choroby popromiennej. Wraz z Nikołajem Gorbaczenko zgłosili się do punktu medycznego. [[Nikołaj Fomin]] zastąpił go na tym stanowisku [[Anatolij Sitnikow|Anatolijem Sitnikowem]]. Szacuje się, że w skutek awarii i przebywania blisko cztery godziny w strefie rażenia otrzymał dawkę promieniowania, wynoszącą 490–550 remów.{{CytatD|Przyszła moja żona. Przyniosła papierosy, brzytwę, środki czystości. Spytała, czy potrzebna mi jest wódka. Pojawiła się bowiem już plotka, że spożywanie alkoholu wpływa korzystnie na organizm przy dużej dawce radiacji. Odmówiłem. Niepotrzebnie. Bynajmniej nie dlatego, że okazało się, że jest to prawdą, ale dlatego, że zrezygnowałem z niej na długie cztery i pół roku. Strata niewielka, jeśli odmówi się dobrowolnie. 26 kwietnia wypił ją za mnie ktoś inny, nie pamiętam już, komu to dałem. Już tego samego dnia wieczorem wyjechały pierwsze autobusy z pacjentami do Moskwy. My wyjechaliśmy 27. o dwunastej. Ogłoszono wyjazd i odprawiono żegnające nas kobiety, Powiedziałem: „Baby, za wcześnie nas chowacie”. Mimo wszystkich symptomów byłem świadomy powagi naszego położenia, ale mówiąc szczerze, myślałem, że przeżyjemy. Nie dla wszystkich mój optymizm okazał się być uzasadniony.|autor|Anatolij S. Diatłow<ref name=":0" />
|width=x%
|align=left/center/right
|text=left/center/right
}}

=== Hospitalizacja ===
27 kwietnia około południa został przewieziony do [[Szpital Kliniczny nr 6 w Moskwie|Szpitala Klinicznego nr 6 w Moskwie]]. Został ulokowany na IV piętrze. Zdiagnozowano u niego chorobę popromienną III stopnia. Doznał rozległych oparzeń II stopnia ponad 20% powierzchni ciała, zwłaszcza nóg i ud. Ponadto wypadły mu włosy. Z powodu trudno gojących się ran na nogach doświadczał problemów z chodzeniem<ref name=":1">{{Cytuj stronę|url=https://zona.media/article/2016/04/26/chernobyl|tytuł=Радиоактивный процесс. 30 лет назад обвиняемых по делу об аварии на Чернобыльской АЭС судили прямо в зоне отчуждения|autor=|data dostępu=2018-04-01|opublikowany=zona.media/article/2016/04/26/chernobyl|język=}}</ref>. Oprócz leczenia oparzeń regularnie przyjmował antybiotyki i transfuzje krwi. Został wypisany 4 listopada 1986 roku<ref name=":0" />. Odmówiono mu leczenia sanatoryjnego. Podczas hospitalizacji schudł 15 kg<ref>{{Cytuj stronę|url=https://www.mk.ru/social/2021/10/14/direktor-chernobylskoy-aes-bryukhanov-umer-ne-reabilitirovannym-otvetil-za-vsekh.html|tytuł=Diriektor Czernobylskoj AES Briuchanow umier nie rieabilitirowannym: otwietił za wsiech|autor=|data dostępu=2021-11-13|opublikowany=mk.ru|język=}}</ref>.

=== [[Proces Czarnobylski|Proces]] ===
5 listopada 1986 przyjechał razem z żoną Izabelą Iwanowną do Kijowa, gdzie podobnie jak inni byli mieszkańcy Prypeci otrzymali zastępcze zakwaterowanie. Niedługo po tym 4 grudnia został aresztowany<ref name=":0" /><ref name=":5">{{Cytuj stronę|url=http://chernobyl-spas.info/18653-iz-novyh-postupleniy-audioarhiva-nacionalnogo-muzeya-chernobyl.html|tytuł=Iz nowych postuplenij audioarchiwa Nacyonalnogo muzieja "Czernobyl".|autor=|data dostępu=2021-04-03|opublikowany=chernobyl-spas.info|język=}}</ref>. Z uwagi na posiadanie przez niego II grupy niepełnosprawności śledczy zgodnie z opinią lekarzy otrzymali polecenie, aby nie przesłuchiwać go dłużej niż dwie godziny dziennie, mimo to, jak pisze sam Diatłow w swojej książce (''Czarnobyl. Jak to było. Kijów: 1995)'', przesłuchiwania trwały sześć, a nawet osiem godzin dziennie<ref name=":1" />. Według orzeczenia Sądu Najwyższego ZSRR z 29 lipca 1987 został uznany winnym z artykułu 220 KK ZSRR za nieprawidłową eksploatacje urządzeń wysokiego ryzyka i skazany na karę 10 lat pozbawienia wolności w kolonii karnej. Początkowo został osadzony w więzieniu Łukianiwka w Kijowie, a następnie został przeniesiony do Kriukowskiej Koloni Karnej nr 2 w Obwodzie Połtawskim. Kiedy bliscy odwiedzali w więzieniu Diatłowa, był już tylko wrakiem człowieka: łysa głowa, sine plamy na całym ciele, wychudzone ciało, na którym wisiało wytarte ubranie, a na nogach ciężkie, więzienne buty. <blockquote>„Z czternastu schorzeń skazanego A. S. Diatłowa pięć chorób (choroba niedokrwienna serca, rozproszone zapalenie płuc, migotanie przedsionków, przewlekłe obturacyjne zapalenie oskrzeli, rozedma płuc) znajduje się na liście chorób, które są podstawą do przyznania skazanym zwolnienia z odbywania kary więzienia zgodnie z rozporządzeniem Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ZSRR nr 213 z 10/30/1987. Ponadto w treści rozporządzenia nie wyszczególniono niektórych dolegliwości, jak ostra choroba popromienna 2. i 3. stopnia, która naszym zdaniem jest poważna. Kwestia ta wymaga natychmiastowego rozwiązania. (...) Chcemy podkreślić, że osoba niepełnosprawna II. grupy, jaką jest A. S. Diatłow, która choruje na ostrą chorobę popromienną 3. stopnia w wieku 59 lat i odsiaduje wyrok w więzieniu, nie może poprawić swojego stanu zdrowia, ponieważ choroba ta stale powoduje nieokreślone działania niepożądane, które pogarszają stan pacjenta<ref name=":3">{{Cytuj stronę|url=http://www.pseudology.org/razbory/Diatlov/PR9.htm|tytuł=Чернобыль. Как это было|autor=|data dostępu=2019-12-29|opublikowany=pseudology.org|język=}}</ref>.</blockquote>1 października 1990 wskutek wielu apeli różnych organizacji, przyjaciół, a nawet osobistego wstawiennictwa Andrieja Sacharowa oraz jego żony Jeleny Bonner, ze względu na zły stan zdrowia został przedterminowo zwolniony z odbywania kary.

=== Śmierć ===
Postęp choroby popromiennej był jednak tak szybki, że mimo pomocy niemieckich lekarzy (od 1991 roku dwukrotnie w ciągu roku przebywał na oddziale oparzeń Klinice Uniwersyteckiej w Monachium) zmarł 13 grudnia 1995 w wieku 64 lat w wyniku zawału mięśnia sercowego. Został pochowany na cmentarzu leśnym w Kijowie.

== Prywatnie ==
Od 1973 do czasu ewakuacji mieszkał w Prypeci przy Alei Lenina 7/39<ref>{{Cytuj stronę|url=http://pripyat-city.ru/photo_new/110-kvartiry-as-dyatlova-i-vp-bryuhanova.html|tytuł=Квартиры А.С. Дятлова и В.П. Брюханова|autor=|data dostępu=2017-03-06|opublikowany=pripyat-city.ru|język=}}</ref><ref>{{Cytuj stronę|url=https://www.youtube.com/watch?v=zWlUas8YkEQ|tytuł=Mieszkanie Anatolija Diatłowa w Prypeci (Wideo)|autor=|data dostępu=2017-03-06|opublikowany=youtube.com|język=}}</ref>. Następnie wraz z małżonką otrzymał zastępcze zakwaterowanie w Kijowie w dzielnicy Trojeszczyna, gdzie obecnie mieszka jego małżonka<ref name=":5" />.

=== Rodzina ===
* Małżonka: Izabella Iwanowna (ur. 7 marca 1930, zm. 9 października 2021) z wykształcenia historyk. W Prypeci pracowała w przedszkolu<ref name=":5" />. Pobrali się 5 lipca 1953 w Norylsku.
* Dzieci:
** Syn (zmarł tuż po narodzeniu na białaczkę w latach 60., jego grób znajduje się w Komsomolsku nad Amurem<ref name=":5" />)
** Olga (ur. 24 lipca 1957, zm. 17 sierpnia 2020)<ref>Informacja z nagrobka Anatolija Diatłowa, obok którego pojawiła się tablica upamiętniająca jego córkę,</ref>, przez pewien czas pracowała w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej.
** Iwan (ur. 1967, zm. 9 marca 2008), studiował w Obińsku<ref name=":5" /> z wykształcenia inżynier jądrowy)[[Wasilij Ignatienko#cite note-5|[5]]]

== Poglądy na temat przyczyn wypadku ==
Przez cały czas był przekonany o swojej niewinności, a za główną przyczynę katastrofę winił wadliwą konstrukcję reaktora. W 1995 roku napisał książkę ''[[Czarnobyl. Jak to było|Czarnobyl. Jak to było]]'' w której wykłada swój pogląd na temat przyczyn awarii.
{{CytatD|
(...) Lecz kwestia wątpliwości nie wywołuje. Ogólne stany bezpieczeństwa i reguły pokrywają reaktory AES. Projekt reaktora jest wykonany z naruszeniami, więc reaktor nie nadaje się do eksploatacji. Nasze działania 26 kwietnia były zgodne z zasadami PBJa i OPB, w żaden sposób nie doprowadziliśmy do awarii, a tym bardziej do eksplozji. Jest to niepodważalne. Więc, wydaje się, oskarżenie personelu przydałoby się wreszcie zdjąć. Ale gdzie tam. (...) Na koniec chcę powiedzieć rzecz następującą. Katastrofa Czarnobylska w całej swej mierze jest wynikiem brutalnych błędów fizyków i konstruktorów reaktora. Od dawna należało to stwierdzić: właściwości reaktora były nie główną, nie rozstrzygającą, ale jedyną przyczyną Katastrofy Czarnobylskiej.
|autor|Anatolij S. Diatłow<ref name=":0" />
|width=x%
|align=left/center/right
|text=left/center/right
}}
{{CytatD|(...) Reaktor nie powinien być oddany do użytku. Prawdziwa wina leży po stronie zarządu energii atomowej, Brak właściwej dokumentacji w miejscu i w czasie, która była potrzebna, sprawił, że wybuch reaktora był nie do uniknięcia. Reaktor poszedł prosto na zatracenie.|Anatolij S. Diatłow|Anatolij S. Diatłow|width=x%
|align=left/center/right
|text=left/center/right
}}

== O Diatłowie ==
Współpracownicy i rówieśnicy scharakteryzowali go jako bezpośredniego i odpowiedzialnego pracownika, twardego i wymagającego w stosunku do podwładnych{{CytatD|(...) Pracowaliśmy razem przez prawie dziesięć lat. Nie mieliśmy przyjaznych relacji z powodu dużej różnicy wieku, jaka nas dzieliła, oraz różnych postaw wobec ludzi. Moim zdaniem był on zbyt apodyktyczny, czasami wręcz niegrzeczny, zwłaszcza wobec tych którzy prezentowali postawę defensywną. Wiedział, jak zmusić kogoś do nauki, ale tak naprawdę nie lubił uczyć. Należał do grona osób interesujących w elektrowni, ale zawsze zachowywał dystans, wykazywał swoją wyższość intelektualną. I robił to czasami w formie obraźliwej dla partnera. Ale był profesjonalistą na najwyższym poziomie, osobą o szerokich horyzontach myślowych. I dzisiaj myślę, że w dziedzinie fizyki i technologii reaktorów był jednym z czołowych ekspertów, nie tylko w elektrowni czarnobylskiej. Czasami rzucał, że RBMK jest nie do końca poznany. Dla nas młodych to było niesamowite. Myśleliśmy, że Diatłow zna wszystko na wylot.|[[Nikołaj Sztejnberg|Nikołaj A. Sztejnberg]]|naczelny inżynier elektrowni (1986-87)|width=x%
|align=left/center/right
|text=left/center/right
}}
{{CytatD|Diatłow był człowiekiem niezwykle skomplikowanym, trudnym w bezpośrednich kontaktach, nie dręczył personelu o drobiazgi, nie tolerował krytyki swoich działań i decyzji. Uparty, męczący, nie dotrzymujący danego słowa (...)|[[Razim Dawletbajew|Razim I. Dawletbajew]]|zastępca naczelnika 2. wydziału turbin<ref name=":4" />|width=x%
|align=left/center/right
|text=left/center/right
}}
{{CytatD|Diatłow był człowiekiem, z którym trudno było się dogadać, kimś, kto działał z opóźnieniem. Miał w zwyczaju mawiać do swoich podwładnych: „Nie karzę od razu. Zastanawiam się nad tym, czym zawinił podwładny, przez co najmniej jeden dzień, a gdy w moim sercu nie ma już urazy, podejmuję na chłodno decyzję ... ''. Do pracy w elektrowni zabrał ze sobą garstkę fizyków z Dalekiego Wschodu, gdzie pracował jako naczelnik laboratorium fizycznego. Stamtąd też przybyli [[Iwan Orłow|Orłow]] i [[Anatolij Sitnikow|Sitnikow]]. Wielu innych było przyjaciółmi i towarzyszami z miejsc, w których pracował wcześniej. Ogólną tendencją w elektrowni czarnobylskiej przed wypadkiem było wywieranie presji na personel ze zmian roboczych oraz oszczędzanie i motywowanie dziennego (niepracującego) personelu wydziałów. (...) Zwykle w hali turbin zdarzało się więcej awarii, mniej w wydziale reaktorów. To tłumaczy mniej czujne nastawienie do reaktora. Wydawało się, że jest niezawodny i bezpieczny… ”|Wiktor G. Smagin|naczelnik dziennej zmiany roboczej bloku nr IV<ref name=":4" />|width=x%
|align=left/center/right
|text=left/center/right
}}

== Odznaczenia ==
* Order Honoru
* Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy

== Uwagi ==
<references group="uwagi" />

== Przypisy ==
<references />

== Bibliografia ==
* Anatolij S. Diatłow: ''[[Czarnobyl. Jak to było]]'', Kijów: 1995. (ros. Дятлов А.С., "Чернобыль. Как это было.")
{{DEFAULTSORT:Diatłow Anatolij}}
[[Kategoria:Ofiary śmiertelne]]
[[Kategoria:Pracownicy Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]]
[[Kategoria:Ludzie]]
[[Kategoria:Hospitalizowani w Szpitalu Klinicznym nr VI]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy]]

Iwan Orłow

2024-04-21T18:10:31Z

Penne22:

{{Infobox
|headerstyle = background:#cfe3ff;
|labelstyle = background:#eeeeee;
|datastyle =

|header3 = Informacje biograficzne
| label4 = Imię i nazwisko
| data4 = Iwan Lukicz Orłow
| label5 = Data i miejsce urodzenia
| data5 = 10 stycznia 1945
| label6 = Data i miejsce śmierci
| data6 = 13 maja 1986 w Moskwie
| label7 = Miejsce spoczynku
| data7 = Cmentarz Mitiński
| label8 = Przyczyna śmierci
| data8 = Zespół ostrej choroby popromiennej
}}
'''Iwan Lukicz Orłow''' (ros. Иван Лукич Орлов; ur. 10 stycznia 1945, zm. 13 maja 1986 w Moskwie) – pracownik ''[[CzernobylEniergoZaszczita]]''. Zmarł na zespół ostrej choroby popromiennej, pochowany na [[Cmentarz Mitiński|Cmentarzu Mitińskim]].
[[Kategoria:Ludzie]]
[[Kategoria:Ofiary śmiertelne]]

Angelina Guśkowa

2024-04-21T18:09:35Z

Penne22: Kategoria

[[Plik:Angelina Guskowa.jpg|mały|261x261px|Angelina Guskowa]]
[[Plik:Angelina Guśkowa i Robert Gale.jpg|mały|259x259px|11 maja 1988, Kijów. Dr Angelina Konstantynowna Guskowa oraz dr Robert Peter Gale (amerykański specjalista w zakresie badań nad transfuzją krwi i szpiku kostnego) podczas międzynarodowej konferencji poświęconej medycznym aspektom Awarii Czarnobylskiej. ]]
'''Angelina Konstantinowna Guskowa''' (ros. Ангелина Константиновна Гуськова; ur. 29 marca 1924 w Krasnojarsku, zm. 7 kwietnia 2015 w Moskwie) — rosyjski neurolog, neurochirurg. specjalista w leczeniu [[Choroba popromienna|choroby popromiennej]] oraz w dziedzinie ochrony przed promieniowaniem.

== Życiorys ==
Urodziła się 29 marca 1924 w Krasnojarsku. Jej matka, Zoja Wasiljewna była uznaną pianistką a ojciec Konstantin Wasiljewicz doktorem nauk medycznych. Ze strony jej ojca trzy pokolenia pracowały w służbie zdrowia. W 1926 jej rodzina przeniosła się do Niżnego Tagiłu w Obwodzie Swierdłowskim. Studia medyczne ukończyła w 1946. Kontynuując tradycje rodzinne w czwartym pokoleniu. Początkowo zajmowała się zaburzeniami nerwowymi i neurochirurgią<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.biblioatom.ru/founders/guskova_angelina_konstantinovna/|tytuł=Гуськова Ангелина Константиновна|autor=|data dostępu=2019-05-26|opublikowany=biblioatom.ru|język=}}</ref>.

Od 1974 była kierowała kliniką medycyny radiacyjnej Instytutu Biofizyki Szpitala Klinicznego nr IV w Moskwie, gdzie hospitalizowano osoby dotknięte chorobą popromienną w wypadkach jądrowych z terytorium całego ZSRR.

== Przypisy ==
<references />
[[Kategoria:Ludzie]]

Iwan Orłow

2024-04-21T18:08:41Z

Penne22: Kategoria

Drzewo Przyjaźni Narodów

2024-04-21T18:06:53Z

Penne22:

[[Plik:„Drzewo Przyjaźni Narodów”.png|mały]]
'''„Drzewo Przyjaźni Narodów”''' (ros. „Дерево Дружбы Народов”; trb. ''„Dieriewo Drużby Narodow”'') - kompozycja artystyczno-architektoniczna przedstawiająca godła piętnastu republik związkowych ZSRR znajdująca się przy [[Ulica Przyjaźni Narodów|ul. Przyjaźni Narodów]] w [[Prypeć (miasto)|Prypeci]], autorstwa Iwana Siemienowicza Litowczenki zaprezentowana w 1975 roku. Została wykonana z metalu a jej powierzchnia pokryta jest chromem. Kompozycja ma wymiary 11 m (wysokość) x 3 m (średnica)<ref>{{Cytuj książkę|nazwisko=Litowczenko|imię=Natalia I.|tytuł=Litwoczenko|rok=1999|wydawca=|miejsce=Kijów|strony=|isbn=}}</ref>.

== Przypisy ==
<references />
[[Kategoria:Pomniki]]

Prometeusz ujarzmiający ogień

2024-04-21T18:05:05Z

Penne22:

[[Plik:Prometeusz ujarzmiający ogień.jpg|mały|Rzeźba znajdująca się w pierwotnej lokalizacji w pobliżu kina o tej samej nazwie. ]]
'''Prometeusz ujarzmiający ogień''' – rzeźba autorstwa Ł. Ołowiannikowa przedstawiająca postać Prometeusza ujarzmiającego ogień.

== Historia ==
Rzeźba została poświęcona budowniczym [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa|Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]] z okazji zakończenia pierwszej fazy budowy elektrowni (składającej się z dwóch bloków energetycznych) przed upływem dziesiątej pięciolatki. Jej uroczyste odsłonięcie miało miejsce w 1979. W okresie funkcjonowania miasta znajdowała się w pobliżu kina o tej samej nazwie. W 1987 w celu ochrony przed szabrownikami została przeniesiona i umiejscowiona w pobliżu [[ABK-1|АBK-1]] i znajduje się tam do dnia dzisiejszego.
[[Kategoria:Pomniki]]

Priczastnost

2024-04-21T18:03:20Z

Penne22: Kategoria

{{Infobox
|name = Причастность
|bodystyle =

|titlestyle =
|abovestyle = background:#cfe3ff;
|subheaderstyle =
|above = Priczastnost
|subheader = Причастность
|imagestyle =
|captionstyle =
| image =
|caption =

|headerstyle = background:#cfe3ff;
|labelstyle = background:#eeeeee;
|datastyle =

| label1 = Gatunek
| data1 = Film dokumentalny
| label2 = Producent
| data2 =
| label3 = Reżyseria
| data3 = Boris Kwaszniow
| label4 = Scenariusz
| data4 = Z. Storożuk
| label5 = Operator
| data5 = Igorʹ Jakowlew
| label6 = Produkcja
| data6 = Ukrtielefilm,
| label7 = Dystrybucja
| data7 =
| label8 = Czas trwania
| data8 = 0:29:05
| label9 = Język
| data9 = ukraiński, rosyjski
| label10 = Kraj produkcji
| data10 = ZSRR
| label11 = Rok produkcji
| data11 = 1982
}}'''Priczastnost''' (ros. Причастность) – radziecki film dokumentalny z 1982 roku w reżyserii Borisa Kwaszniowa.
==Opis==
Film opowiada o mieście [[Prypeć|Prypeć]], które powstało przy [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa|Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]]. Autorzy skupiają się głownie na perspektywach rozwoju miasta i sposobie życia jego mieszkańców. W filmie wypowiadają się m. in:
* [[Władimir Wołoszko|Władimir Pawłowicz Wołoszko]] (przewodniczący Miejskiego KW Miasta Prypeć w latach 1981-86)
* [[Wasilij Kizima|Wasilij Trofimowicz Kizima]] (naczelnik wydziału budowy Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej)
* [[Giennadij Oleszko|Gienadij Iwanowicz Oleszko]] (naczelny architekt projektu miasta)
* [[Anatolij Grigorjewicz Loza|Anatolij Grigorjewicz Loza]] (naczelnik budowy nr 9)
* [[Witalij Aleksandrowicz Leonenko|Witalij Aleksandrowicz Leonenko]] (naczelny lekarz [[MSCz-126]], kandydat nauk

==Polskie napisy==
25 kwietnia 2016 o 16:32 na Facebooku na koncie Zona86, czyli Czarnobyl z Aliena Tours został opublikowany film Priczastnost z polskimi napisami, zrobionymi przez Zonę 86 i Adama Bojanowskiego<ref>{{Cytuj stronę|url=https://www.facebook.com/CzarnobylzAlienaTours/videos/zona-86-wraz-z-adamem-bojanowskim-doda%C5%82a-napisy-w-j%C4%99zyku-polskim-do-filmu-dokume/897853443651906/|tytuł=Zona 86, wraz z Adamem Bojanowskim dodała napisy w języku polskim do filmu dokumentalnego o życiu w Prypeci przed awarią.|autor=|data dostępu=2024-01-24|opublikowany=Zona86, czyli Czarnobyl z Aliena Tours|język=pl}}</ref>.

==Przypisy==
<references />

==Linki zewnętrzne==
*[https://www.youtube.com/watch?v=87wD5t8O8sY Film w serwisie YouTube]
*[https://www.facebook.com/CzarnobylzAlienaTours/videos/zona-86-wraz-z-adamem-bojanowskim-doda%C5%82a-napisy-w-j%C4%99zyku-polskim-do-filmu-dokume/897853443651906/ Film z polskimi napisami]
[[Kategoria:Filmy]]

Kategoria:Edukacja

2024-04-21T18:00:51Z

Penne22: Utworzono pustą stronę

Sam w Strefie

2024-04-21T18:00:12Z

Penne22: Kategoria

{{Film infobox
|tytuł = Sam w Strefie
|oryginalny tytuł = Alone in the Zone
|grafika = Alone in the zone.png
|podpis grafiki =
|gatunek = Dokumentalny
|rok produkcji = 2011
|data premiery = 26 kwietnia 2011
|kraj produkcji = Polska
|język = polski, angielski, niemiecki
|czas trwania = 90 min
|reżyseria = [[Arkadiusz Podniesiński]]
|scenariusz = [[Arkadiusz Podniesiński]]
|główne role =
|muzyka = Jakub Tomasz Czech
|zdjęcia = [[Arkadiusz Podniesiński]],
Mariusz Siwiec
|scenografia =
|kostiumy =
|montaż = [[Arkadiusz Podniesiński]]
|produkcja = [[Arkadiusz Podniesiński]]
|wytwórnia =
|dystrybucja = [[Arkadiusz Podniesiński]]
|budżet =
|poprzednik =
|kontynuacja =[[Sam w Strefie 2]]
|nagrody =
|www = http://www.podniesinski.pl/portal/film-2/
}}
'''''Sam w Strefie''''' (ang. Alone in the Zone) – polski film dokumentalny z 2011 roku w reżyserii [[Arkadiusz Podniesiński|Arkadiusza Podniesińskiego]]. Film przedstawia rzeczywisty i niezmieniony na etapie produkcji lub postprodukcji stan strefy zamkniętej, nakręcony wyłącznie kamerą zamieszczoną na kasku twórcy.

== Opis ==
Z kamerą na kasku i aparatem fotograficznym w ręku, [[Arkadiusz Podniesiński]] samotnie przemierza zamkniętą strefę wokół elektrowni atomowej w Czarnobylu. Opuszczone wioski oraz tragedia setek tysięcy ludzi to najbardziej wymowny przykład nieostrożnego obchodzenia się z energią atomową. Ostatnia awaria elektrowni atomowej w Japonii po raz kolejny pokazała, że zabezpieczenia nigdy nie będą wystarczające, gdyż nie jesteśmy w stanie przewidzieć wszystkich zagrożeń wynikających z katastrof naturalnych, zawodnej techniki czy błędów ludzkich<ref>Opis dystrybutora filmu</ref>.

=== Od autora ===

"''Moją ideą było jak najwierniejsze oddanie atmosfery panującej w strefie. Pełen realizm. Dlatego w filmie nie będzie żadnego nacisku na piękno obrazu, żadnych zbliżeń, płynnych ruchów kamerą czy korekty barwowej. Post produkcja jest ograniczona do minimum. Poza tym zero smutnych opowieści, opisywania ludzkiej tragedii, skutków awarii. Nic z tych rzeczy. Stawiam na prawdziwość, taką jaką ją tam zastałem. Bez żadnych upiększeń. Dodatkowo, aby zwiększyć doznania widza i większy realizm zdecydowałem się na użycie kamery na kasku. (…) Chodziło o to, żeby widz mógł zobaczyć strefę moimi oczami, z mojej perspektywy, tak jak ja ją widziałem. Żeby mógł poczuć się jakby sam tam był. A drugą, jeszcze większą zaletą były wolne ręce.''"<ref name=":0">{{Cytuj stronę|url=http://www.podniesinski.pl/portal/film-2/|tytuł=Alone in the Zone|autor=Arkadiusz Podniesiński|data dostępu=2016-12-30|opublikowany=podniesinski.pl|język=}}</ref>

== Dystrybucja ==
Jak twierdzi sam autor film jest produkcją niekomercyjną, a ewentualny dochód ze sprzedaży filmu zostanie przeznaczony na pomoc najbiedniejszym mieszkańcom strefy (przesiedleńcom)<ref name=":0" />.

Film ukazał się w dwóch wersjach dystrybucji zależnych od ceny jednostkowej i ilości dostępnych egzemplarzy:
* Standard - format: DVD, nakład: 500 egz.
* Full HD - format: Blu-ray/HD-DVD, nakład: 100 egz.

== Przypisy ==
<references />
[[Kategoria:Filmy]]

Kategoria:Filmy

2024-04-21T17:59:44Z

Penne22: Utworzono pustą stronę

Mi-kro-fon!

2024-04-21T17:59:27Z

Penne22: Kategoria

{{Infobox
|name = Mi-kro-fon!
|bodystyle =

|titlestyle =
|abovestyle = background:#cfe3ff;
|subheaderstyle =
|above = Mi-kro-fon!
|subheader = Мі-кро-фон!
|imagestyle =
|captionstyle =
| image = [[Plik:Mi-kro-fon!.png|200px]]
|caption =

|headerstyle = background:#cfe3ff;
|labelstyle = background:#eeeeee;
|datastyle =

| label1 = Gatunek
| data1 = Film dokumentalny
| label2 = Producent
| data2 = A. Kułabuchow
| label3 = Reżyseria
| data3 = Gieorgіj J. Szklariewski
| label4 = Scenariusz
| data4 = W. Kołіnko
| label5 = Operator
| data5 = Nіna Stiepanienko
| label6 = Produkcja
| data6 = Ukrkіnochronіka
| label7 = Dystrybucja
| data7 = Nacіonalnij centr Oleksandra Dowżenki
| label8 = Czas trwania
| data8 = 0:20:05
| label9 = Język
| data9 = ukraiński, rosyjski
| label10 = Kraj produkcji
| data10 = ZSRR
| label11 = Rok produkcji
| data11 = 1988
}}
'''Mi-kro-fon!''' (ros. Мі-кро-фон!) – radziecki film dokumentalny z 1988 roku w reżyserii Gieorgіja Jakowicza Szklariewskiego.

== Opis ==
W czasie premiery film zyskał dużą popularność wśród publiczności. Jako jeden z pierwszych podał do publicznej wiadomości prawdziwe informacje o środowiskowych konsekwencjach wypadku. Był wyświetlany na wielu międzynarodowych pokazach i festiwalach zdobywając wiele nagród<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.dovzhenkocentre.org/news/233/|tytuł="МІ-КРО-ФОН!" ГЕОРГІЯ ШКЛЯРЕВСЬКОГО НА ЧЕСЬКІЙ ПЛАТФОРМІ DAFILMS|autor=|data dostępu=2020-05-31|opublikowany=dovzhenkocentre.org|język=}}</ref>.

== Nagrody ==
* Nagroda FIPRESCI (Międzynarodowej Federacji Krytyków Filmowych), Oberhausen, RFN, 1989
* Nagroda główna na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Fryburgu, Szwajcaria, 1990
* Dyplom Honorowy Jury Międzynarodowego Festiwalu Filmów Dokumentalnych, Uppsala, Szwecja, 1990

== Przypisy ==
<references />

== Linki zewnętrzne ==
* [https://www.youtube.com/watch?v=wliWdvPuBs0 Film w serwisie YouTube (w języku rosyjskim z francuskimi napisami)]
[[Kategoria:Filmy]]