Edytujesz Ludmiła Ignatienko

[[Plik:Ludmiła Ignatenko.jpg|mały|285x285px|Ludmiła Ignatenko podczas uroczystości rocznicowych (26 kwietnia 1987)]]
'''Ludmiła Andriejewna Ignatenko''' (ros. Людмилы Андреевна Игнатенко; ur. 1963) – żona [[Wasilij Ignatenko|Wasilija]], strażaka uczestniczącego w akcji gaśniczej w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej 26 kwietnia 1986 będącym jedną z [[Ofiary śmiertelne katastrofy w Czarnobylu|ofiar śmiertelnych wypadku]].

== Życiorys ==
Do Prypeci przyjechała po w 1979 po ukończeniu szkoły w wieku 16 lat. Otrzymała zakwaterowanie w jednym z hoteli pracowniczych. Otrzymała pracę w stołówce elektrowni jako cukiernik. Niedługo potem poznała swojego przyszłego męża [[Wasilij Ignatenko|Wasilja]]. Pobrali się 24 września 1983. Otrzymali wówczas zakwaterowanie na pierwszym piętrze hotelu pracowniczego przeznaczonego dla członków straży znajdującego się w sąsiedztwie remizy. Mieli do dyspozycji pokój oraz współdzieloną z pozostałymi mieszkańcami kuchnię. Wkrótce potem zaszła w bliźniaczą ciążę ale poroniła. W połowie 1986 ponownie spodziewała się dziecka.

=== 26 kwietnia 1986 ===
W nocy 25 kwietnia para planowała wizytę u rodziców Wasilija, którzy mieszkali we wsi po drugiej stronie granicy na Białorusi, aby pomóc im w sadzeniu ziemniaków. Otrzymali już dokument zezwalający im na przekroczenie granicy. Mięli wyruszyć z miasta około czwartej nad ranem pierwszym pociągiem<ref>{{Cytuj stronę|url=https://www.history.com/news/chernobyl-nuclear-disaster-7-people-who-played-crucial-role|tytuł=Chernobyl: 7 People Who Played a Crucial Role in the World's Worst Nuclear Disaster|autor=Adam Higginbotham|data dostępu=2019-06-18|opublikowany=history.com|język=}}</ref>.

Około godziny 1:30 w nocy Ludmiła usłyszała, jak trzy wozy strażackie przygotowują się do wyjazdu, wyjrzała z balkonu, aby zapytać męża dokąd jadą.<blockquote>W środku nocy słyszę jakiś szum. Wyjrzałam przez okno. Zobaczył mnie. – Zamknij okno i śpij. Pożar w elektrowni. Wrócę niebawem. Samego wybuchu nie widziałam. Tylko płomienie. Wszystko dosłownie się świeciło. Całe niebo. Wysokie płomienie. Żar. Straszliwy żar.</blockquote>Według relacji zawartej w książce ''[[Krzyk Czarnobyla]]'' Swietłany Aleksijewicz podczas pogrzebu męża miała trzymać w rękach kwiaty (sześć czerwonych goździków) oraz jego buty w których nie mógł mieć założonych w wyniku opuchlizny stóp. W chwili wypadku była w szóstym miesiącu ciąży. Jej córka żyła tylko pięć dni po urodzeniu. Urodziła się z wadą serca i marskością wątroby. Ludmiła otrzymała dwupokojowe mieszkanie w jednym z dwudziestu bloków dla rodzin ofiar wypadku w Kijowie w dzielnicy Trojeszczyna (ul. Honoré de Balzaca). Po 1986 studiowała na kierunku technologia przemysłu spożywczego. Z kolejnego związku miała syna Tolję który również zmarł. Po tym wydarzeniu doznała mikroudaru i przeszła kilka operacji. Obecnie nadal mieszka w Kijowie<ref>{{Cytuj stronę|url=https://tjournal.ru/stories/99647-kak-slozhilas-realnaya-zhizn-glavnyh-geroev-seriala-chernobyl|tytuł=Как сложилась реальная жизнь главных героев сериала «Чернобыль»|autor=|data dostępu=2019-06-18|opublikowany=tjournal.ru|język=}}</ref>.

== Przypisy ==
<references />