Książka posiada narrację pierwszoosobową, z wieloma wtrąceniami tłumaczącymi prawa przyrody i nauki oraz licznymi dialogami. Większość fabuły, oprócz wstępu, dzieje się w samej Zonie Czarnobylskiej. Książka, zgodnie z nazwą, porusza historię terenów po wybuchu, głównie przyrody oraz przyszłości Czarnobyla. Wspólnie z autorką, zawodową dziennikarką, odwiedzamy zarówno ukraińską, jak i białoruską część strefy, możemy przeczytać o wodach, lasach i składowiskach w Zonie, zapoznajemy się także z historią populacji tamtejszych koni Przewalskiego. Tytuł pochodzi od nazwy Piołunu – biblijnej zapowiedzi apokalipsy. Powyższe walory książki oraz pisanie przystępnym, przekazującym wiele dociekliwych faktów, językiem sprawiło, iż książka jest jedną z najpopularniejszych książek o Czarnobylu na polskim rynku. Książka nie porusza zbytnio tematyki historycznej oraz posiada tylko osiem fotografii.

• Mary Mycio – dziennikarka, autorka książki.
• Rimma Kisielica – przewodniczka Mary, pracownica Czarnobylinterinformu.
• Swietłana Bidna – znajoma Mary, botanik.
• Walery Antropow – pracownik, zajmujący się odpadami promieniotwórczymi.
• Jaroslaw Taras – architekt, przewodnik Mary.
• Petr Palitajew – dyrektor białoruskiego rezerwatu.
• Nikołaj Szamenko – stary samosielak, mieszkający na Białorusi.
• Jurij Bondar – radiochemik, były dyrektor naukowy rezerwatu.
• Michaił Rupaszczenko – pełnomocnik Palitajewa.
• Oleksander Berwowski – naczelnik straży pożarnej w Czarnobylu, interesuje się łowiectwem.
• Jurij Koleśnik – towarzysz Oleksandra.
• Igor Czyżewski – specjalista z EkoCentrum.
• Tatiana Żarkisz i Natalia Jasyniecka – uczone zajmujące się końmi Przewalskiego.
• Marian Sikora – technik-hydrolog.
• Wayne Scott – przyrodnik amerykański.
• Kate Brown – profesor z Maryland, interesująca się Polesiem.
• Motrona i Oleksi Ilienokowie – samosiele.
• Oleg Gołoszkokow – wicedyrektor urzędu zajmującego się Sarkofagiem.
• Wołodymir Chołosza – szef administracji strefy.
• I inni epizodyczni bohaterowie.