Czarnobyl. Spowiedź reportera.: Różnice pomiędzy wersjami
m (3 wersje) |
(→Postacie: Korekta) (Znaczniki: Z internetu mobilnego, Wersja mobilna) |
||
| (Nie pokazano 4 wersji utworzonych przez 3 użytkowników) | |||
| Linia 1: | Linia 1: | ||
| − | + | [[Plik:Czarnobyl. Spowiedź reportera – okładka książki.jpg|mały|284x284px]] | |
| − | [[Plik:Spowiedź.jpg| | + | '''''Czarnobyl. Spowiedź reportera''''' (fr. ''Tschernobyl. Confessions d'un reoprter'') – książka-album autorstwa [[Igor Kostin|Igora Kostina]], wydana przy współpracy z Thomasem Johnsonem w 2006. Dedykowana rodzicom autora – Nadieżdzie i Fiodorowi. Jedna z najpopularniejszych pozycji książkowych o tematyce katastrofy czarnobylskiej na polskim rynku wydawniczym. W wersji amerykańskiej okłada utworzona jest w tonacji czerwonej. Gruba, sztywna, czarna okładka, zawiera obwolutę. |
| − | '''''Czarnobyl. Spowiedź reportera | ||
== Fabuła i oprawa książki == | == Fabuła i oprawa książki == | ||
| − | + | Na treść książki składają się głównie wspomnienia autora o wydarzeniach, jakich był świadkiem podczas usuwania skutków katastrofy czarnobylskiej w 1986, pożaru w maszynowni bloku energetycznego nr II w 1991 oraz późniejszych wypraw do strefy wykluczenia. Fabuła książki porusza także epizody życia likwidatorów, jak działalność ''dachowych kotów'', bio-robotów, pilotów śmigłowców oraz również członków działającym przy Komisji Rządowej jak [[Walerij Legasow|Walerija Legasowa]]. Autor negatywnie odnosi się do procesu skazania [[Anatolij Diatłow|Diatłowa]], [[Wiktor Briuchanow|Briuchanowa]] i [[Nikołaj Fomin|Fomina]], pisząc: ''Władza potrzebowała kozłów ofiarnych, dali się więc bez większego oporu zaprowadzić przez sąd. (...) Taki był cel procesu: nie pozwolić, by za dużo mówiono o katastrofie.'' Autor wspomina także o wydarzeniach w [[Szpital numer 6 w Moskwie|szpitalu nr 6]] oraz strajkach ludności na Ukrainie, będąc przekonanym, że Czarnobyl przyczynił się w znacznej mierze do upadku Związku Radzieckiego. | |
| − | |||
| − | Książka jednak jest przede wszystkim albumem. Znajduje się tam ogromna liczba unikatowych i niezwykle cennych fotografii, jak jedyne na świecie zdjęcie reaktora w dniu wybuchu, zdjęcie | + | Książka jednak jest przede wszystkim albumem. Znajduje się tam ogromna liczba unikatowych i niezwykle cennych fotografii, jak jedyne na świecie zdjęcie reaktora w dniu wybuchu, zdjęcie Konia Gorbaczowa, czy słynnego drzewa, na którym podczas II Wojny Światowej faszyści wieszali zbuntowana ludność. Są także zdjęcia z akcji sprzątania trzeciego bloku, budowy reaktora, zawieszenia czerwonego sztandaru na kominie, ewakuacji ludności czy staruszka, nie chcącego opuścić swojego domostwa. |
| − | == | + | == Postacie == |
* '''Igor Kostin''' – autor książki, reporter-fotograf, narrator pierwszoosobowy. | * '''Igor Kostin''' – autor książki, reporter-fotograf, narrator pierwszoosobowy. | ||
* '''Aleksander Jurczenko''' – jeden z likwidatorów-dozymetrystów, przyjaciel Igora. | * '''Aleksander Jurczenko''' – jeden z likwidatorów-dozymetrystów, przyjaciel Igora. | ||
Aktualna wersja na dzień 19:57, 25 sty 2024
Czarnobyl. Spowiedź reportera (fr. Tschernobyl. Confessions d'un reoprter) – książka-album autorstwa Igora Kostina, wydana przy współpracy z Thomasem Johnsonem w 2006. Dedykowana rodzicom autora – Nadieżdzie i Fiodorowi. Jedna z najpopularniejszych pozycji książkowych o tematyce katastrofy czarnobylskiej na polskim rynku wydawniczym. W wersji amerykańskiej okłada utworzona jest w tonacji czerwonej. Gruba, sztywna, czarna okładka, zawiera obwolutę.
Fabuła i oprawa książki[edytuj | edytuj kod]
Na treść książki składają się głównie wspomnienia autora o wydarzeniach, jakich był świadkiem podczas usuwania skutków katastrofy czarnobylskiej w 1986, pożaru w maszynowni bloku energetycznego nr II w 1991 oraz późniejszych wypraw do strefy wykluczenia. Fabuła książki porusza także epizody życia likwidatorów, jak działalność dachowych kotów, bio-robotów, pilotów śmigłowców oraz również członków działającym przy Komisji Rządowej jak Walerija Legasowa. Autor negatywnie odnosi się do procesu skazania Diatłowa, Briuchanowa i Fomina, pisząc: Władza potrzebowała kozłów ofiarnych, dali się więc bez większego oporu zaprowadzić przez sąd. (...) Taki był cel procesu: nie pozwolić, by za dużo mówiono o katastrofie. Autor wspomina także o wydarzeniach w szpitalu nr 6 oraz strajkach ludności na Ukrainie, będąc przekonanym, że Czarnobyl przyczynił się w znacznej mierze do upadku Związku Radzieckiego.
Książka jednak jest przede wszystkim albumem. Znajduje się tam ogromna liczba unikatowych i niezwykle cennych fotografii, jak jedyne na świecie zdjęcie reaktora w dniu wybuchu, zdjęcie Konia Gorbaczowa, czy słynnego drzewa, na którym podczas II Wojny Światowej faszyści wieszali zbuntowana ludność. Są także zdjęcia z akcji sprzątania trzeciego bloku, budowy reaktora, zawieszenia czerwonego sztandaru na kominie, ewakuacji ludności czy staruszka, nie chcącego opuścić swojego domostwa.
Postacie[edytuj | edytuj kod]
- Igor Kostin – autor książki, reporter-fotograf, narrator pierwszoosobowy.
- Aleksander Jurczenko – jeden z likwidatorów-dozymetrystów, przyjaciel Igora.
- Załoga Mi-8 – piątka żołnierzy, którzy zginęli w wypadku śmigłowca nad reaktorem.
- Aleksander – dwumetrowy, nieznany z nazwiska pracownik elektrowni, którego Igor spotkał w szpitalu.
- Robert Gale – lekarz amerykański.
- Ałła Kostin – żona Igora, chciała z nim jechać do Zony, gdy dowiedziała się o pożarze w 1991.
- Gieorgij Reichtman – pracownik Sarkofagu, przewodnik Igora po CzAES.
- I wielu innych bezimiennych, epizodycznych postaci – likwidatorów, żołnierzy, zwykłych mieszkańców i naukowców.
