Edukacja w Prypeci: Różnice pomiędzy wersjami

Z Czarnobyl Wiki
Skocz do: nawigacja, szukaj
(Szkoły zawodowo-techniczne[1]: Korekta w linkowaniu)
(Znaczniki: Z internetu mobilnego, Wersja mobilna)
 
(Nie pokazano 5 wersji utworzonych przez jednego użytkownika)
Linia 1: Linia 1:
W 1986 roku w Prypeci funkcjonowało:
+
'''Edukacja w Prypeci''' – wykaz placówek oświatowych funkcjonujących na terenie miasta [[Prypeć (miasto)|Prypeć]] do momentu jego ewakuacji 27 kwietnia 1986 roku.
  
== Przedszkola ==
+
== Przedszkola<ref name=":0">{{Cytuj książkę|nazwisko=Marciak|imię=Sebastian|tytuł=Mapa Prypeci|wydanie=III|rok=2017|wydawca=Marciak|miejsce=|strony=|isbn=978-83-921395-3-9}}</ref> ==
15 przedszkoli (o łącznej o pojemności 4980 miejsc)
+
14 (15) przedszkoli (o łącznej o pojemności 4580 (4900) miejsc)
* Nr 2 „Iwuszka”
+
* Nr 2 „Iwuszka” (280 miejsc)
* Nr 3 „Sołnyszko”
+
* [[Przedszkole nr 3|Nr 3 „Sołnyszko”]] (280 miejsc)
* Nr 4 „Zołotoj pietuszok”
+
* Nr 4 „Zołotoj pietuszok” (280 miejsc)
* Nr 5 „Miedwieżonok”
+
* Nr 5 „Miedwieżonok” (280 miejsc)
* Nr 6 „Drużba”
+
* Nr 6 „Drużba” (420 miejsc)
* Nr 7 „Zołotoj kluczyk”
+
* Nr 7 „Zołotoj kluczyk” (420 miejsc)
* Nr 8 „Tieriemok”
+
* Nr 8 „Tieriemok” (280 miejsc)
* Nr 9 „Zwiozdoczka”
+
* Nr 9 „Zwiozdoczka” (280 miejsc)
* Nr 10 „Wasilok”
+
* Nr 10 „Wasilok” (230 miejsc)
* Nr 11 „Skazka”
+
* Nr 11 „Skazka” (230 miejsc)
* Nr 12 „Czeburaszka”
+
* Nr 12 „Czeburaszka” (320 miejsc)
* Nr 13 „Zołotaja rybka”
+
* Nr 13 „Zołotaja rybka” (320 miejsc)
* Nr 14 „Dietskij kombinat”
+
* Nr 14 „Dietskij kombinat” (640 miejsc)
* Nr 15 „Jabłonka”
+
** Oddział „Ładuszki” (120 miejsc)
* Nr 16 - nieoddane do eksploatacji
+
** Oddział „Małysz” (120 miejsc)
 +
** Oddział „Poczemuczka” (200 miejsc)
 +
** Oddział „Ułybka” (200 miejsc)
 +
* Nr 15 „Jabłonka” (320 miejsc)
 +
* Nr 16 nieoddane do eksploatacji (320 miejsc)
 +
 
 +
== Szkoły ogólnokształcące<ref name=":0" /> ==
 +
Odpowiednikiem szkoły podstawowej w ZSRR była szkoła średnia (ogólnokształcąca). W 1986 roku w Prypeci funkcjonowała 5 szkół średnich o łącznej pojemności 6786 miejsc. W latach siedemdziesiątych cykl nauczania został wydłużony do dziesięciu lat (a jedenastu w państwach nadbałtyckich). Po ukończeniu klasy VIII każdy uczeń miał prawo uczyć się zawodu w szkole zawodowo-technicznej czy specjalistycznej uzyskując w ten sposób wykształcenie średnie zawodowe. W przypadku kontynuowania nauki w szkole ogólnokształcącej, ukończenie X klasy dawało absolwentowi wykształcenie średnie. Od 1981 r. ukończenie szkoły średniej było obowiązkowe.
  
== Szkoły ogólnokształcące ==
 
 
5 szkół ogólnokształcących (o łącznej o pojemności 6786 miejsc).
 
5 szkół ogólnokształcących (o łącznej o pojemności 6786 miejsc).
 +
* [[Szkoła średnia nr 1|Nr 1]] (1280 - 1320 miejsc) – oddana do użytku w grudniu 1972 roku
 +
* [[Szkoła średnia nr 2|Nr 2]] (24 klasy)
 +
* [[Szkoła średnia nr 3|Nr 3]] (1668 miejsc) – oddana do użytku w 1978 roku
 +
* Nr 4 (1176 miejsc)
 +
* Nr 5 (1568 miejsc) – oddana do użytku w 1985 roku
 +
 +
== Szkoły zawodowo-techniczne<ref name=":0" /> ==
 +
* [[GPTU-8]] (ros. Gorodskoj Profiessionalno-Tiechniczeskoje Ucziliszcze) – Miejska Szkoła Zawodowo-Techniczna nr 8
 +
* [[WZET]] (ros. Wsiesojuzny Zaocznyj Eniergieticzeskij Technikum) – wszechzwiązkowe zaoczne technikum energetyczne (filia szkoły w Iwianowie)
  
Szkoły średnie:
+
== Szkoły muzyczne<ref name=":0" /> ==
* Nr 1 (1280 - 1320 miejsc)
+
* Szkoła muzyczna
* Nr 2 (24 klasy)
 
* Nr 3 (1668 miejsc)
 
* Nr 4 (1176 miejsc)
 
* Nr 5 (1568 miejsc)
 
  
== Szkoły techniczne ==
+
== Szkoły sportowe<ref name=":0" /> ==
PTU-8
+
* Szkoła sportowa
  
WZET
+
== Przypisy ==
 +
<references />
 +
[[Kategoria:Prypeć]]
 +
[[Kategoria:Edukacja]]

Aktualna wersja na dzień 21:03, 1 lut 2024

Edukacja w Prypeci – wykaz placówek oświatowych funkcjonujących na terenie miasta Prypeć do momentu jego ewakuacji 27 kwietnia 1986 roku.

Przedszkola[1][edytuj | edytuj kod]

14 (15) przedszkoli (o łącznej o pojemności 4580 (4900) miejsc)

  • Nr 2 „Iwuszka” (280 miejsc)
  • Nr 3 „Sołnyszko” (280 miejsc)
  • Nr 4 „Zołotoj pietuszok” (280 miejsc)
  • Nr 5 „Miedwieżonok” (280 miejsc)
  • Nr 6 „Drużba” (420 miejsc)
  • Nr 7 „Zołotoj kluczyk” (420 miejsc)
  • Nr 8 „Tieriemok” (280 miejsc)
  • Nr 9 „Zwiozdoczka” (280 miejsc)
  • Nr 10 „Wasilok” (230 miejsc)
  • Nr 11 „Skazka” (230 miejsc)
  • Nr 12 „Czeburaszka” (320 miejsc)
  • Nr 13 „Zołotaja rybka” (320 miejsc)
  • Nr 14 „Dietskij kombinat” (640 miejsc)
    • Oddział „Ładuszki” (120 miejsc)
    • Oddział „Małysz” (120 miejsc)
    • Oddział „Poczemuczka” (200 miejsc)
    • Oddział „Ułybka” (200 miejsc)
  • Nr 15 „Jabłonka” (320 miejsc)
  • Nr 16 – nieoddane do eksploatacji (320 miejsc)

Szkoły ogólnokształcące[1][edytuj | edytuj kod]

Odpowiednikiem szkoły podstawowej w ZSRR była szkoła średnia (ogólnokształcąca). W 1986 roku w Prypeci funkcjonowała 5 szkół średnich o łącznej pojemności 6786 miejsc. W latach siedemdziesiątych cykl nauczania został wydłużony do dziesięciu lat (a jedenastu w państwach nadbałtyckich). Po ukończeniu klasy VIII każdy uczeń miał prawo uczyć się zawodu w szkole zawodowo-technicznej czy specjalistycznej uzyskując w ten sposób wykształcenie średnie zawodowe. W przypadku kontynuowania nauki w szkole ogólnokształcącej, ukończenie X klasy dawało absolwentowi wykształcenie średnie. Od 1981 r. ukończenie szkoły średniej było obowiązkowe.

5 szkół ogólnokształcących (o łącznej o pojemności 6786 miejsc).

  • Nr 1 (1280 - 1320 miejsc) – oddana do użytku w grudniu 1972 roku
  • Nr 2 (24 klasy)
  • Nr 3 (1668 miejsc) – oddana do użytku w 1978 roku
  • Nr 4 (1176 miejsc)
  • Nr 5 (1568 miejsc) – oddana do użytku w 1985 roku

Szkoły zawodowo-techniczne[1][edytuj | edytuj kod]

  • GPTU-8 (ros. Gorodskoj Profiessionalno-Tiechniczeskoje Ucziliszcze) – Miejska Szkoła Zawodowo-Techniczna nr 8
  • WZET (ros. Wsiesojuzny Zaocznyj Eniergieticzeskij Technikum) – wszechzwiązkowe zaoczne technikum energetyczne (filia szkoły w Iwianowie)

Szkoły muzyczne[1][edytuj | edytuj kod]

  • Szkoła muzyczna

Szkoły sportowe[1][edytuj | edytuj kod]

  • Szkoła sportowa

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Sebastian Marciak: Mapa Prypeci. Wyd. III. Marciak, 2017. ISBN 978-83-921395-3-9.