Władimir Prawik: Różnice pomiędzy wersjami

Wersja z 12:42, 1 wrz 2017

Władimir Pawłowicz Prawik (ros. Владимир Павлович Правик; ur. 13 czerwca 1962 w Czarnobylu, zm. 11 maja 1986 w Moskwie) - porucznik, dowódca zmiany Zmilitaryzowanej Jednostki Straży Pożarnej nr 2^[1].

Życiorys

Urodził się 13 czerwca 1962 w Czarnobylu. W 1979 roku ukończył szkołę podstawową następnie zostając słuchaczem w Czerkaskiej Wyższej Szkole Pożarniczej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ZSRR którą ukończył w 1982 roku w stopniu porucznika służby wewnętrznej. W sierpniu 1982 roku rozpoczął służę w Czarnobylu^[2]. Pełnił funkcję dowódcy 2-ej przyzakładowej paramilitarnej jednostki straży pożarnej^[3][4].

Życie prywatne

W 1984 roku wziął ślub z Nadieżdą Iwanowną (ur. 1965) z która miał córkę Natasza Władimirownę (ur. kwiecień 1986)^[2].

26 kwietnia 1986 roku

Był dowódcą pierwszej grupy strażaków, która została skierowana do akcji gaszenia pożaru na dachu bloku IV w pierwszych godzinach po awarii.

Śmierć

Zmarł 11 maja 1986 roku w wieku 23 lat w wyniku ostrej choroby popromiennej w szpitalu nr 6 w Moskwie. Został pochowany na cmentarzu Mitino w Moskwie.

Odznaczenia

Został pośmiertnie odznaczony tytułem Bohatera Związku Radzieckiego oraz Orderem Lenina (ZSRR). (dekret Prezydium Rady Najwyższej ZSRR z dnia 25 września 1986 roku.). 26 kwietnia 1996 za wyjątkową osobistą odwagę i poświęcenie, oraz profesjonalizm, jakim wykazał się w czasie likwidacji skutków Katastrofy w Czarnobylu został odznaczony orderem "Za Odwagę"^[5].

Upamiętnienie

W 2014 roku w mieście Irpień na Ukranie z inicjatywy burmistrza Władimira Karpluka został odnowiony i otwarty park miejski im. Władimira Prawika^[6], znajduje się tam również jego popiersie. Jego popiersie znajduje się także przy pomniki ku czci ofiar katastrofy w Czarnobylu w Kijowie. Jego osobę upamiętnia także marmurowa płyta w parku na bulwarze Rady Najwyższej w Kijowie^[7].

Literatura

Postać Władimira Prawika oraz jego żony Nadieżdy pojawiła się w książce Waldemara Siwińskiego Czernobyl, wyd. pol. Iskry 1989 oraz Swietłany Aleksijewicz Krzyk Czarnobyla, wyd. pol. Świat Książki 2000; Czarnobylska modlitwa wyd. pol. Czarne 2012 i 2015.

Przypisy

1. ↑ Waldemar Siwiński: Czernobyl. Od katastrofy do procesu. Warszawa: Iskry, 1989, s. 11. ISBN 83-207-1179-7.
2. ↑ ^{2,0 2,1} Waldemar Siwiński: Czernobyl. Warszawa: Iskry, 1989, s. 266. ISBN 83-207-1179-7.
3. ↑ Правик Владимир Павлович. warheroes.ru. [dostęp 2016-12-25].Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".
4. ↑ Герои-ликвидаторы. chnpp.gov.ua. [dostęp 2016-12-25].Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".
5. ↑ Dekret Prezydent Ukrainy z 26 kwietnia 1986 roku o przyznaniu odznaczenia. zakon1.rada.gov.ua. [dostęp 2016-12-25].Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".
6. ↑ Lokalizacja parku. wikimapia.org. [dostęp 2016-12-25].Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".
7. ↑ Правик Володимир Павлович. wikipedia.org. [dostęp 2016-12-25].Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".