Władimir Szaszenok: Różnice pomiędzy wersjami

Z Czarnobyl Wiki
Skocz do: nawigacja, szukaj
m
Linia 1: Linia 1:
 
[[Plik:Szaszenok.jpg|mały]]
 
[[Plik:Szaszenok.jpg|mały]]
'''Władimir Nikołajewicz Szaszenok''' (ros. Владимир Николаевич Шашенок; ur. 21 kwietnia 1951 w Szczucha Hrebla , zm. 26 kwietnia 1986 w Czarnobylu) - kierownik systemu automatyzacji<ref>{{Cytuj pismo|nazwisko=|imię=|tytuł=|czasopismo=Odgłosy|wolumin=Numer 34 (1482)|wydanie=|strony=|data=1986-08-23|wydawca=|miejsce=Łódź|issn=0472-5042}}</ref>.
+
'''Władimir Nikołajewicz Szaszenok''' (ros. Владимир Николаевич Шашенок; ur. 21 kwietnia 1951 w Szczucha Hrebla , zm. 26 kwietnia 1986 w Prypeci) - kierownik systemu automatyzacji<ref>{{Cytuj pismo|nazwisko=|imię=|tytuł=|czasopismo=Odgłosy|wolumin=Numer 34 (1482)|wydanie=|strony=|data=1986-08-23|wydawca=|miejsce=Łódź|issn=0472-5042}}</ref>.
  
 
== 26 kwietnia 1986 roku ==
 
== 26 kwietnia 1986 roku ==
Linia 6: Linia 6:
  
 
== Śmierć ==
 
== Śmierć ==
Po przywiezieniu go do szpitala w Prypeci i udzielenia mu natychmiastowej pomocy medycznej zmarł 26 kwietnia 1986 roku w wieku 35 lat. o godzinie 5:00 lub 6:00 w wyniku przerwania rdzenia kręgowego, licznych oparzeń i obrażeń wielonarządowych. Według lekarzy po odzyskaniu świadomości kazał odsunąć się od niego lekarzom krzycząc "''Odejdźcie precz! Ja z reaktora!''"<ref name=":0">{{Cytuj stronę|url=https://vlast.kz/obsshestvo/16926-perezit-cernobyl.html|tytuł=Пережить Чернобыль|autor=|data dostępu=2017-06-19|opublikowany=vlast.kz|język=}}</ref>. Tuż przed śmiercią przy łóżku czuwała jego żona. Został pochowany 29 kwietnia<ref>{{Cytuj książkę|nazwisko=Siwiński|imię=Waldemar|tytuł=Czernobyl. Od katastrofy do procesu|rok=1989|wydawca=Iskry|miejsce=Warszawa|strony=9|isbn=83-207-1179-7}}</ref>.
+
Po przywiezieniu go do szpitala w Prypeci i udzielenia mu natychmiastowej pomocy medycznej zmarł 26 kwietnia 1986 roku w wieku 35 lat o godzinie 5:00 lub 6:00 w wyniku przerwania rdzenia kręgowego, licznych oparzeń i obrażeń wielonarządowych. Według lekarzy po odzyskaniu świadomości kazał odsunąć się od niego lekarzom krzycząc "''Odejdźcie precz! Ja z reaktora!''"<ref name=":0">{{Cytuj stronę|url=https://vlast.kz/obsshestvo/16926-perezit-cernobyl.html|tytuł=Пережить Чернобыль|autor=|data dostępu=2017-06-19|opublikowany=vlast.kz|język=}}</ref>. Tuż przed śmiercią przy łóżku czuwała jego żona. Został pochowany 29 kwietnia na cmentarzu we wsi [[Czystogłówka]]. W 1988 ekshumowany i przeniesiony na [[cmentarz Mitino]] w Moskwie<ref>{{Cytuj książkę|nazwisko=Siwiński|imię=Waldemar|tytuł=Czernobyl. Od katastrofy do procesu|rok=1989|wydawca=Iskry|miejsce=Warszawa|strony=9|isbn=83-207-1179-7}}</ref><ref>{{Cytuj książkę|nazwisko=Medwedew|imię=Grigori|tytuł=Chernobyl Notebook|rok=1987|wydawca=Nowy Mir|miejsce=Moskwa|strony=|isbn=9781622800032}}</ref>.
  
 
== Odznaczenia ==
 
== Odznaczenia ==

Wersja z 01:03, 19 mar 2018

Szaszenok.jpg

Władimir Nikołajewicz Szaszenok (ros. Владимир Николаевич Шашенок; ur. 21 kwietnia 1951 w Szczucha Hrebla , zm. 26 kwietnia 1986 w Prypeci) - kierownik systemu automatyzacji[1].

26 kwietnia 1986 roku

26 kwietnia 1986 roku znajdował się w pobliżu reaktora nr 4.

Śmierć

Po przywiezieniu go do szpitala w Prypeci i udzielenia mu natychmiastowej pomocy medycznej zmarł 26 kwietnia 1986 roku w wieku 35 lat o godzinie 5:00 lub 6:00 w wyniku przerwania rdzenia kręgowego, licznych oparzeń i obrażeń wielonarządowych. Według lekarzy po odzyskaniu świadomości kazał odsunąć się od niego lekarzom krzycząc "Odejdźcie precz! Ja z reaktora!"[2]. Tuż przed śmiercią przy łóżku czuwała jego żona. Został pochowany 29 kwietnia na cmentarzu we wsi Czystogłówka. W 1988 ekshumowany i przeniesiony na cmentarz Mitino w Moskwie[3][4].

Odznaczenia

Został pośmiertnie odznaczony Orderem Czerwonego Sztandaru.

Prywatnie

Miał żonę która pracowała jako pielęgniarka w szpitalu w Prypeci oraz syna[2].

Przypisy

  1. „Odgłosy”. Numer 34 (1482), 1986-08-23. Łódź. ISSN 0472-5042. 
  2. 2,0 2,1 Пережить Чернобыль. vlast.kz. [dostęp 2017-06-19].Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".
  3. Waldemar Siwiński: Czernobyl. Od katastrofy do procesu. Warszawa: Iskry, 1989, s. 9. ISBN 83-207-1179-7.
  4. Grigori Medwedew: Chernobyl Notebook. Moskwa: Nowy Mir, 1987. ISBN 9781622800032.