Wiktor Diegtiarienko: Różnice pomiędzy wersjami
m |
|||
| Linia 6: | Linia 6: | ||
== 26 kwietnia 1986 roku == | == 26 kwietnia 1986 roku == | ||
| − | Odznaczył się wielką odwagą i poświęceniem, jako jeden z pierwszych udał się na miejsce zdarzenia i pomagał wydostać się innym. Nie zważając na niebezpieczeństwo śmierci, próbował ugasić ogień | + | Odznaczył się wielką odwagą i poświęceniem, jako jeden z pierwszych udał się na miejsce zdarzenia i pomagał wydostać się innym. Nie zważając na niebezpieczeństwo śmierci, próbował ugasić ogień. |
| − | |||
| + | Z relacji Saszy Juwczenki: | ||
| + | |||
| + | ''(...) To był mój operator, Wiktor Diegtiarenko, poznałem go tylko po głosie, bo miał spaloną twarz. Cały był we krwi. (...) Wiktor był nadal w szoku ale powiedział mi że w chwili eksplozji był blisko pomp razem z Rusenowskim drugim operatorem pomp i że on tam został i trzeba mu pomóc.''<ref>Film: Zero Hour: Disaster at Chernobyl, reż. Renny Bartlett, 2004. | ||
| + | </ref> | ||
| + | |||
| + | == Śmierć == | ||
| + | Zmarł 19 maja 1986 roku w wieku 31 lat w wyniku ostrej choroby popromiennej w szpitalu nr 6 w Moskwie. Został pochowany na [[Cmentarz Mitinskoe|cmentarzu Mitino]] w Moskwie. | ||
| + | |||
| + | == Odznaczenia == | ||
Został pośmiertnie odznaczony orderem "Znak Honoru" oraz orderem "Za Odwagę" III klasy. (dekret Prezydencki nr 1156/2008 z dnia 12 grudnia 2008 r.) | Został pośmiertnie odznaczony orderem "Znak Honoru" oraz orderem "Za Odwagę" III klasy. (dekret Prezydencki nr 1156/2008 z dnia 12 grudnia 2008 r.) | ||
| − | + | == Przypisy == | |
| − | + | <references /> | |
| − | < | ||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
Wersja z 19:23, 19 gru 2016
Wiktor Michajłowicz Diegtiarienko (ros. Виктор Михайлович Дегтяренко; ur. 10 sierpnia 1954 w Riazaniu, zm. 19 maja 1986 w Moskwie) - dyżurny operator reaktora nr IV. Pełnił służbę w nocy 26 kwietnia 1986 roku.
Spis treści
Życiorys
Urodził się 10 sierpnia 1954 roku w Riazaniu. Pracę w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej rozpoczął w sierpniu 1982 roku. Od października 1984 roku pracował jako inżynier sterowania reaktorem nr IV.
26 kwietnia 1986 roku
Odznaczył się wielką odwagą i poświęceniem, jako jeden z pierwszych udał się na miejsce zdarzenia i pomagał wydostać się innym. Nie zważając na niebezpieczeństwo śmierci, próbował ugasić ogień.
Z relacji Saszy Juwczenki:
(...) To był mój operator, Wiktor Diegtiarenko, poznałem go tylko po głosie, bo miał spaloną twarz. Cały był we krwi. (...) Wiktor był nadal w szoku ale powiedział mi że w chwili eksplozji był blisko pomp razem z Rusenowskim drugim operatorem pomp i że on tam został i trzeba mu pomóc.[1]
Śmierć
Zmarł 19 maja 1986 roku w wieku 31 lat w wyniku ostrej choroby popromiennej w szpitalu nr 6 w Moskwie. Został pochowany na cmentarzu Mitino w Moskwie.
Odznaczenia
Został pośmiertnie odznaczony orderem "Znak Honoru" oraz orderem "Za Odwagę" III klasy. (dekret Prezydencki nr 1156/2008 z dnia 12 grudnia 2008 r.)
Przypisy
- ↑ Film: Zero Hour: Disaster at Chernobyl, reż. Renny Bartlett, 2004.
