Ludmiła Ignatienko: Różnice pomiędzy wersjami
(Utworzono nową stronę "Ludmiła Ignatenko (ros. Людмилы Василий Игнатенко) – żona Wasilija, strażaka uczestniczącego w akcji gaśniczej w Czarnobylskiej Elektrowni...") |
m |
||
| Linia 1: | Linia 1: | ||
| − | Ludmiła Ignatenko (ros. Людмилы | + | [[Plik:Ludmiła Ignatenko.jpg|mały|285x285px|Ludmiła Ignatenko podczas uroczystości rocznicowych (26 kwietnia 1987)]] |
| + | '''Ludmiła Ignatenko''' (ros. Людмилы Игнатенко) – żona [[Wasilij Ignatenko|Wasilija]], strażaka uczestniczącego w akcji gaśniczej w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej 26 kwietnia 1986, jednej z [[Ofiary śmiertelne katastrofy w Czarnobylu|ofiar śmiertelnych wypadku]]. | ||
| + | |||
| + | Według relacji zawartej w książce ''[[Krzyk Czarnobyla]]'' Swietłany Aleksijewicz podczas pogrzebu męża miała trzymać w rękach kwiaty (sześć czerwonych goździków) oraz jego buty w których nie mógł mieć założonych w wyniku opuchlizny stóp. W chwili wypadku była w szóstym miesiącu ciąży. Jej córka żyła tylko pięć dni po urodzeniu. Urodziła się z wadą serca i marskością wątroby. Ludmiła otrzymała dwupokojowe mieszkanie w jednym z dwudziestu bloków dla rodzin ofiar wypadku w Kijowie w dzielnicy Trojeszczyna (ul. Honoré de Balzaca). Po 1986 studiowała na kierunku technologia przemysłu spożywczego oraz pracowała w cukierni. Z kolejnego związku miała syna Tolję który również zmarł. Po tym wydarzeniu doznała mikroudaru i przeszła kilka operacji. Obecnie nadal mieszka w Kijowie<ref>{{Cytuj stronę|url=https://tjournal.ru/stories/99647-kak-slozhilas-realnaya-zhizn-glavnyh-geroev-seriala-chernobyl|tytuł=Как сложилась реальная жизнь главных героев сериала «Чернобыль»|autor=|data dostępu=2019-06-18|opublikowany=tjournal.ru|język=}}</ref>. | ||
| + | |||
| + | == Przypisy == | ||
| + | <references /> | ||
Wersja z 23:34, 17 cze 2019
Ludmiła Ignatenko (ros. Людмилы Игнатенко) – żona Wasilija, strażaka uczestniczącego w akcji gaśniczej w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej 26 kwietnia 1986, jednej z ofiar śmiertelnych wypadku.
Według relacji zawartej w książce Krzyk Czarnobyla Swietłany Aleksijewicz podczas pogrzebu męża miała trzymać w rękach kwiaty (sześć czerwonych goździków) oraz jego buty w których nie mógł mieć założonych w wyniku opuchlizny stóp. W chwili wypadku była w szóstym miesiącu ciąży. Jej córka żyła tylko pięć dni po urodzeniu. Urodziła się z wadą serca i marskością wątroby. Ludmiła otrzymała dwupokojowe mieszkanie w jednym z dwudziestu bloków dla rodzin ofiar wypadku w Kijowie w dzielnicy Trojeszczyna (ul. Honoré de Balzaca). Po 1986 studiowała na kierunku technologia przemysłu spożywczego oraz pracowała w cukierni. Z kolejnego związku miała syna Tolję który również zmarł. Po tym wydarzeniu doznała mikroudaru i przeszła kilka operacji. Obecnie nadal mieszka w Kijowie[1].
Przypisy
- ↑ Как сложилась реальная жизнь главных героев сериала «Чернобыль». tjournal.ru. [dostęp 2019-06-18].Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".
