Około godziny 1:30 w nocy Ludmiła usłyszała, jak trzy wozy strażackie przygotowują się do wyjazdu, wyjrzała z balkonu, a by aby zapytać męża dokąd jadą.<blockquote>W środku nocy słyszę jakiś szum. Wyjrzałam przez okno. Zobaczył mnie. – Zamknij okno i śpij. Pożar w elektrowni. Wrócę niebawem. Samego wybuchu nie widziałam. Tylko płomienie. Wszystko dosłownie się świeciło. Całe niebo. Wysokie płomienie. Żar. Straszliwy żar.</blockquote>Według relacji zawartej w książce ''[[Krzyk Czarnobyla]]'' Swietłany Aleksijewicz podczas pogrzebu męża miała trzymać w rękach kwiaty (sześć czerwonych goździków) oraz jego buty w których nie mógł mieć założonych w wyniku opuchlizny stóp. W chwili wypadku była w szóstym miesiącu ciąży. Jej córka żyła tylko pięć dni po urodzeniu. Urodziła się z wadą serca i marskością wątroby. Ludmiła otrzymała dwupokojowe mieszkanie w jednym z dwudziestu bloków dla rodzin ofiar wypadku w Kijowie w dzielnicy Trojeszczyna (ul. Honoré de Balzaca). Po 1986 studiowała na kierunku technologia przemysłu spożywczego. Z kolejnego związku miała syna Tolję który również zmarł. Po tym wydarzeniu doznała mikroudaru i przeszła kilka operacji. Obecnie nadal mieszka w Kijowie<ref>{{Cytuj stronę|url=https://tjournal.ru/stories/99647-kak-slozhilas-realnaya-zhizn-glavnyh-geroev-seriala-chernobyl|tytuł=Как сложилась реальная жизнь главных героев сериала «Чернобыль»|autor=|data dostępu=2019-06-18|opublikowany=tjournal.ru|język=}}</ref>.