Do 1982 roku funkcjonowała jako Zawodowa Jednostka Straży Pożarnej nr 38<ref name=":0">{{Cytuj książkę|nazwisko=Marciak|imię=Sebastian|tytuł=Mapa Prypeci|wydanie=III|rok=2017|wydawca=Sebastian Marciak|miejsce=Warszawa|strony=|isbn=978-83-921-395-3-9}}</ref>. 26 . kwietnia 1986 roku dostała zadanie wsparcia [[WPCz-2]]. Na miejsce zdarzenia przybyła o godzinie 1:35 (11 minut po wybuchu) w składzie trzech pojazdów: dwóch autocystern AC-40 (ZIŁ-130) oraz samojezdnej drabiny pożarniczej AL-30 (ZIŁ-131) pod dowództwem por. [[Wiktor Kibenok|Wiktora Kibenok]]<nowiki/>a w łącznej liczbie ośmiu strażaków<ref>{{Cytuj książkę|nazwisko=Siwiński|imię=Waldemar|tytuł=Czernobyl|rok=1989|wydawca=Iskry|miejsce=Warszawa|strony=|isbn=83-207-1179-7}}</ref>. W wyniku działań gaśniczych część strażaków otrzymała bardzo wysoką dawkę promieniowania, która wywołała u nich ostrą chorobę popromienną. Nad ranem wraz z innymi poszkodowanymi byli hospitalizowani w szpitalu miejskim w Prypeci gdzie udzielono im podstawowej pomocy medycznej. Tego samego dnia w godzinach popołudniowych osoby w najcięższym stanie zostały przetransportowane drogą lotniczą na oddział leczenia chorób popromiennych Instytutu Biofizyki (Szpital Kliniczny nr VI) w Moskwie. W Pięciu z nich zmarło w przeciągu kilkunastu dni od zachorowania pięciu umrze (w okresie od 10 . do 14 . maja) od zachorowania.