'''Prypeć''' (ukr. Прип'ять, Prypjat, ros. Припять, Pripiat’) - opuszczone miasto po awarii w pobliskiej elektrowni jądrowej w 1986 roku w obwodzie kijowskim w północnej Ukrainie przy granicy z Białorusią, 94 km od Kijowa. Obecnie miasto pełni funkcje turystyczne i należy do rezerwatu przyrody.

Miasto zostało założone 4 lutego 1970 roku jako osiedle dla pracowników pobliskiej [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa|Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]], w odległości około czterech kilometrów od samej elektrowni. Było 9 miastem zamkniętym w ZSRR. W założeniach miasto miało stanowić ważny dla gospodarki tej części ZSRR punkt tranzytowy. Przez miasto miała przebiegać ważna magistrala kolejowa oraz główny port przeładunkowy w północnej części Ukrainy. Za początek budowy miasta uważa się rozpoczęcie budowy hostelu nr 1, biura kierownictwa budowy oraz jadali nr 1<ref name=":0">{{Cytuj stronę|url=http://pripyat.com/chronology.html|tytuł=Хронология событий|autor=|data dostępu=2017-01-03|opublikowany=pripyat.com|język=}}</ref>. 14 kwietnia 1972 roku dekretem Prezydium Rady Najwyższej Ukraińskiej SRR miastu nadano nazwę Prypeć - na cześć rzeki, w pobliżu której zostało zlokalizowane<ref name=":1">{{Cytuj stronę|url=http://goroda-prizraki.narod.ru/goroda.html|tytuł=Припять|autor=|data dostępu=2017-01-03|opublikowany=goroda-prizraki.narod.ru|język=}}</ref>. W grudniu 1972 roku oddano do użytku pierwszą szkołę w mieście - [[Szkoła Średnia nr 1|Szkołę średnia nr 1]]. Prawa miejskie zyskuje dopiero w 1979 roku<ref name=":0" />. W połowie 1980 Według ostatniego spisu powszechnego przeprowadzonego w końcu 1985 roku populacja Prypeci osiąga 48 000 osób, miasto liczyło 47 500 mieszkańców 25 narodowości. Każdego roku liczba Roczny przyrost liczby mieszkańców rośnie kształtował się w o ponad pół tysiąca okolicach 1 500 osób, z których prawie połowa jest wieku niemowlęcym<ref name=":1" />. Liczba mieszkańców według stanu na listopad 1985 rok wynosi 47 500 osób ponad 25 różnych narodowościczego około połowę stanowiły nowe narodziny a połowę napływ obywateli z innych regionów Związku Radzieckiego. Średnik wiek mieszkańców miasta wynosił 26 lat<ref>{{Cytuj stronę|url=http://chornobyl.in.ua/en/pripyat-evacuation-1986.html|tytuł=Pripyat – evacuation after nuclear accident|autor=|data dostępu=2017-01-03|opublikowany=chornobyl.in.ua|język=}}</ref>.

W Prypeci zastosowano tak zwaną zasadę „trójkątnej” zabudowy. Zasada ta polegała Cechą charakterystyczną całej aglomeracji były luźno rozlokowane, naprzemianległe pięciopiętrowe budynki mieszkalne oraz mniej liczne, mierzące ponad 10 pięter bloki z widokiem na odpowiedniej proporcji stawiania wysokich budynków o średniej wysokości (4-8) pięterotwartą przestrzeń. W głównym punkcie miasta mieściło się centrum handlowe, pałac kultury, kino oraz projektowaniu przestrzeni wolnej między budynkami która tworzyła tzw. wizualną przestrzeńhotel, dwa kompleksy sportowe, budynki administracji publicznej i ratusz. Budynki  Budynki zostały zaprojektowane przez zespół moskiewskich architektów pod kierownictwem Nikolaja Ostozhenki Nikołaja Ostozenki przy współpracy z kijowskimi architektami. Układ urbanistyczny miasta charakteryzuje się specyficznym układem dzielnic, rozmieszczonych koliście wokół centrum miasta. Charakterystyczną cechą miasta była jego oprawa która charakteryzowała się podświetlonymi reklamami, jasnymi panelami dekoracyjnymi i mozaikami na fasadach budynków<ref>{{Cytuj stronę|url=http://zona86.pl/8-faktow-na-temat-czarnobyla-o-ktorych-mogles-nie-wiedziec/|tytuł=8 faktów na temat Czarnobyla, o których mogliście nie wiedzieć|autor=|data dostępu=2017-01-03|opublikowany=zona86.pl|język=}}</ref>. Miasto zostało podzielone na V dzielnic.  Projekt Prypeci miał zapewnić mieszkańcom poczucie przestrzeni oraz bogactwo kolorów. Wielokrotnie na fasadach budynków tworzono propagandowe obrazy oraz ceramiczne dekoracje. Ponadto zadbano o zwiększenie szerokości ulic oraz ich równoległy układ, który miały być sposobem pozbycia się problemu korków ulicznych w przyszłości. Po niewielkich poprawkach wprowadzonych przez Kijowskich architektów plan został odgórnie zaakceptowany. Na przełomie lat 60-tych i 70-tych na terenie całego ZSRR budowano pozbawione barw, wielkie i ciasne blokowiska z niewielką ilością małych placyków i wąskich ulic. Unikatowość oraz innowacja tego projektu sprawiły, że model Prypeci szybko stał się rozwiązaniem zastosowanym w kilkunastu innych aglomeracjach Związku Radzieckiego.

W godzinach nocnych 27 kwietnia 1986 r., dzień po awarii, zapadła decyzja o (w pierwotnych zamiarach czasowej) ewakuacji miasta. Następnie na Na miejscu miał pozostać jedynie personel elektrowni, szpitala oraz służby administracji miejskiej, logistykę oraz służby porządkowe w mieście. Na rogatkach miasta zgromadzono 1200 autobusów i 200 ciężarówek, a na pobliską stację kolejową Janów podstawiono dwa składy dla 1500 osób. O godzinie 7 rano przewodniczący komisji rządowej potwierdził decyzję o ewakuacji mieszkańców Prypeci. Polecenie przygotowania do ewakuacji nadano przez lokalny radiowęzeł o godzinie 13:10. Mieszkańcom polecono przygotować się do ewakuacji prowadzonej od godziny 14:00 – mieli zabrać ze sobą tylko niezbędne przedmioty, w tym dokumenty i niewielki zapas żywności. Do 16:30 przebiegła właściwa ewakuacja Prypeci (49 360 w tym 15 500 dzieci) i sąsiedniego Janowa (254 osób).  Dla pracowników elektrowni i ich rodzin w latach 1986-1988 zbudowano nowe miasto Sławutycz.