== Przedsłowie ==

Duże ilości promieniotwórczych substancji z aktywnej strefy zostały wyrzucone do atmosfery, a następnie opadły tworząc głównie trzy „kleksy” na terenach Białorusi, Ukrainy i zachodnich obwodach Rosji. Ogólna powierzchnia skażonych terenów (cezem-137 – więcej niż 1Ci/km2) to prawie 130 tysięcy km2. Strefa promieniotwórczego skażenia po czarnobylskiej katastrofie formowała się zależnie od rodzaju opadu z uszkodzonego reaktora oraz warunków meteorologicznych. W ciągu intensywnych opadów (26 kwietnia – 5 maja 1986 roku) w strumieniach deszczu zmieszały się wszelkie rodzaje promieniotwórczych nuklidów różnej mocy i typu, wypłukanych z rdzenia. Promieniotwórcze chmury w pierwszych trzech dniach zanosiły izotopy zgodnie z warunkami pogodowymi – nad Republikę Białorusi. Po 30. kwietnia wiatr zmienił kierunek na południowy i wschodni. Strumienie skażonych mas zawierające w sobie radioaktywne pierwiastki odciskały piętno na terenach, przez które przeszły. Najlżejsze elementy i gazy dostały się do górnych warstw atmosfery. Dzięki temu, opady te osiadły nawet rok po katastrofie, niejednokrotnie okrążając kulę ziemską, skutecznie zatruwając całą północną półkulę. Cięższe aerozole rozlokowały się w przygruntowej warstwie powietrza, skąd opadły na ziemię w różnych odstępach czasu.