Ukończył wydział fizyczno-techniczny (FTF) Politechniki w [[Tomsk|Tomsku ]] z tytułem inżynier-fizyk. Do 1975 roku pracował w obiekcie nr 45 Syberyjskiego Kombinatu Chemicznego (II. etap Syberyjskiej Elektrowni Jądrowej) w mieście zamkniętym Tomsk-7. Kolejno jako sekretarz Komsomołu. Pracę w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej rozpoczął 21 października 1975. Zaczynał na stanowisku starszego inżyniera sterowania reaktorem (SIUR), następnie do kwietnia 1980 na stanowisku starszego inżyniera eksploatacji na I. wydziale rektora (RC-1), kolejno jako naczelnik zmiany wydziału reaktora. Od 1983 objął stanowisko zastępcy naczelnika wydziału reaktora ds. eksploatacji ([[Skrótowce|ZNRC]]). Od 1 października 1985 jako naczelnik II. wydziału reaktora (NRC-2)<ref>{{Cytuj książkę|nazwisko=Karpan|imię=Nikołaj|autor link=Nikołaj Karpan|tytuł=Czernobylskij sud|url=https://pripyat-city.ru/wp-content/uploads/2010/12/chernobylsky_sud.pdf|rok=2001|wydawca=|miejsce=Kijów|strony=28|isbn=}}</ref>. Jako naczelnik zatwierdził harmonogram [[Program roboczy|programu roboczego]], podczas którego doszło do wypadku. Po awarii odwołany z pełnionego stanowiska. Do czasu procesu zezwolono mu na dalszą pracę w elektrowni<ref>{{Cytuj stronę|url=http://pripyat.com/ru/publications/version/2005/06/23/202.html|tytuł=Как готовился взрыв Чернобыля. (Воспоминания В.И.Борца.) - Версии г. Припять ( Чернобыль)|autor=|data dostępu=2019=04-22|opublikowany=pripyat.com|język=|archiwum=https://web.archive.org/web/20100501143615/http://pripyat.com/ru/publications/version/2005/06/23/202.html|zarchiwizowano=2010-05-01}}</ref>. Podczas tzw. [[Proces Czarnobylski|Procesu Czarnobylskiego]] uznany winnym naruszenia obowiązujących procedur eksploatacyjnych reaktora w wyniku czego został skazany na trzy lata pozbawienia wolności. Nie przyznał się do zarzucanych mu czynów<ref>{{Cytuj pismo|nazwisko=Reuters|imię=|tytuł=Chernobyl Officials Are Sentenced to Labor Camp|url=https://www.nytimes.com/1987/07/30/world/chernobyl-officials-are-sentenced-to-labor-camp.html?pagewanted=1|czasopismo=The New York Times|wolumin=|wydanie=|strony=|data=1987-07-30|wydawca=|miejsce=|issn=}}</ref><ref>{{Cytuj stronę|url=https://zona.media/article/2016/04/26/chernobyl|tytuł=Радиоактивный процесс. 30 лет назад обвиняемых по делу об аварии на Чернобыльской АЭС судили прямо в зоне отчуждения|autor=Елена Шмараева|data dostępu=2019-04-13|opublikowany=zona.media|język=}}</ref>. Zmarł w wyniku choroby nowotworowej<ref>{{Cytuj stronę|url=https://www.mk.ru/social/2021/10/14/direktor-chernobylskoy-aes-bryukhanov-umer-ne-reabilitirovannym-otvetil-za-vsekh.html|tytuł=Diriektor Czernobylskoj AES Briuchanow umier nie rieabilitirowannym: otwietił za wsiech|autor=|data dostępu=2021-11-13|opublikowany=mk.ru|język=}}</ref>. {{CytatD|- To, co się stało, jest smutne. Kiedy przybyłem do elektrowni od razu włączyłem się w ewakuację personelu ze strefy zagrożenia. Zdając sobie sprawę z beznadziejności poszukiwań zaginionego operatora Walerija Chodemczuka, wciąż miałem nadzieję na cud. Znajdowałem się w rejonie zniszczonego bloku energetycznego do momentu kiedy opuściły mnie siły. Pamiętam pierwszą noc w moskiewskiej szóstej klinice, na drzwiach oddziałów znajdowały się tabliczki z imionami naszych dzieci. Wówczas sami stwarzaliśmy zagrożenie dla personelu medycznego, będąc źródłem promieniowania. Jak mógłbym o tym zapomnieć?