Walery Pierewaczenko

Z Czarnobyl Wiki
Skocz do: nawigacja, szukaj
Perevozchenko.jpg

Walery Iwanowicz Pierewaczenko (ros. Валерий Иванович Перевозченко; ur. 6 maja 1947 w Starodub, zm. 13 czerwca 1986 w Moskwie) - naczelnik działu reaktorowego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 6 maja 1947 w Starodub w obwodzie briańskim w ZSRR. W 1970 roku ukończył Wyższą Szkołę Inżynierii Marynarki Wojennej im. Feliksa Dzierżyńskiego. Pracę w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej rozpoczął w 30 kwietnia 1981 roku na stanowisku starszego inżyniera obsługi reaktora będąc przy tym naczelnikiem zmiany[1].

26 kwietnia 1986 roku[edytuj | edytuj kod]

26 kwietnia 1986 roku pełnił obowiązki kierownika nocnej zmiany. Do jego zadań należał m. in obchód wszystkich podległych mu stanowisk. Podczas obchodu około godziny 1:06 spotyka w stacji pomp Walerego Chodemczuka. Kolejnym punktem obchodu około 1:08 była konserwatornia gdzie swoją funkcję pełnił Sasza Juwczenko. Około godziny 1:21 zostaje telefonicznie wezwany do sterowni bloku IV przez Anatolija Diatłowa. Aby dostać się do sterowni bloku IV musi przejść koło hali nad reaktorem. Około godziny 1:23 ciśnienie pary wewnątrz rdzenia wysadza z pokrywy 350 kg głowice prętów paliwowych, widząc to Pierewaczenko podejmuje próbę zaalarmowania o tym fakcie sterownie bloku IV przez monitornig jednak z powodu napiętej sytuacji w sterowni nikt nie dostrzega tych prób. Kilkadziesiąt sekund później dociera do sterowni bloku IV gdzie informuje zastaną na miejscu załogę o zaistniałym fakcie. Jako jeden z pierwszych udał się na miejsce zdarzenia poszukując Walerego Chodemczuka i Władimira Szaszenoka[1].

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

Zmarł 13 czerwca 1986 roku w wieku 39 lat w wyniku ostrej choroby popromiennej w Szpitalu nr 6 w Moskwie. Został pochowany na cmentarzu Mitino w Moskwie[1].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Został pośmiertnie odznaczony orderem "Za Odwagę" III klasy (Ukraina) (dekret Prezydencki nr 1156/2008 z dnia 12 grudnia 2008 r.)[1]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Герои-ликвидаторы. chnpp.gov.ua. [dostęp 2016-12-20].