Nikołaj Fomin: Różnice pomiędzy wersjami

Z Czarnobyl Wiki
Skocz do: nawigacja, szukaj
m (Dodano cytat W. G. Smagina)
(Nie pokazano 6 pośrednich wersji utworzonych przez tego samego użytkownika)
Linia 45: Linia 45:
 
}}
 
}}
 
[[Plik:Nikołaj Fomin (1).jpg|mały|266x266px|Nikołaj Fomin (2007)]]
 
[[Plik:Nikołaj Fomin (1).jpg|mały|266x266px|Nikołaj Fomin (2007)]]
−
'''Nikołaj Maksymowicz Fomin''' (ros. Николай Максимович Фомин; ur. 1937 we wsi Nowoekonomiczne) –,naczelny inżynier [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa|Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]] w latach 1983-86.
+
'''Nikołaj Maksymowicz Fomin''' (ros. Николай Максимович Фомин) ur. 1937 –, naczelny inżynier [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa|Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]] w latach 1981-86.
  
 
== Życiorys ==
 
== Życiorys ==
−
Urodził się w 1937 we wsi Nowoekonomiczne w obwodzie Donieckim w Ukraińskiej SRR. Pracę w CEJ rozpoczął w końcu 1972. Wcześniej pracował w połtawskich sieciach energetycznych oraz Zaporowskiej TES<ref name=":1">{{Cytuj książkę|nazwisko=Grigori Medwedew|imię=Grigori|tytuł=The Truth About Chernobyl|rok=1991|wydawca=Basic Books|miejsce=Nowy Jork|strony=43|isbn=1-85403-331-3}}</ref>. Ukończył korespondencyjny kurs inżynierii atomowej. Na pytanie dotyczące niebezpieczeństwa awarii reaktora miał zwykle mawiać że "''Szansa awarii jest absolutnie minimalna, mniej więcej taka ze cię trafi meteoryt''"<ref name=":0">''Czarnobyl. Godzina Zero;'' film dokumentalny; reż. Renny Bartlett; 2004,</ref>. Jedna z osób wypowiadających się w filmie dokumentalnym Czarnobyl. Godzina Zero wysnuwa twierdzenie że Fomin awansował na stanowisko naczelnego inżyniera głównie za sprawą bycia sekretarzem partii<ref name=":0" />. W czerwcu 1983 został powołany na stanowisko naczelnego inżyniera elektrowni. W końcu 1985 przeżył poważny wypadek samochodowy gdzie doznał szeregu obrażeń i złamania kręgosłupa co doprowadziło do częściowego, czasowego paraliżu ciała. Do czynnej pracy powrócił 26 marca 1986<ref name=":1" />. Zatwierdził scenariusz programu testowego w wyniku którego doszło do wypadku. O awarii został powiadomiony przez naczelnika zmiany elektrowni [[Boris Rogożkin|Borisa Rogożkina]] około czwartej nad ranem<ref name=":2" />. Został aresztowany 19 sierpnia 1986<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.mn.ru/newspaper/zoom/68777|tytuł=Попали в историю по приговору|autor=|data dostępu=2017-06-19|opublikowany=mn.ru|język=}}</ref>. Pierwotnie tzw. [[Proces Czarnobylski]] miał odbyć się 24 marca 1987 ale z uwagi na doznanie załamania nerwowego w śledztwie w wyniku którego próbował popełnić samobójstwo, przecinając sobie żyły kawałkiem szkła za stłuczonych okularów został on przesunięty na 7 lipca<ref>{{Cytuj książkę|nazwisko=Kostin|imię=Igor|tytuł=Czarnobyl. Spowiedź reportera|rok=2006|wydawca=Albatros|miejsce=Warszawa|strony=101|isbn=83-7359-458-2}}</ref>. W 1988 został przewieziony do Rybińskiego szpitala psychoneurologicznego dla osadzonych. Zgodnie z wnioskiem konsylium lekarzy z Jarosławskiego Instytutu Medycznego zdiagnozowano u niego psychozę reaktywną<ref name=":3">{{Cytuj stronę|url=https://www.mk.ru/social/2021/10/14/direktor-chernobylskoy-aes-bryukhanov-umer-ne-reabilitirovannym-otvetil-za-vsekh.html|tytuł=Diriektor Czernobylskoj AES Briuchanow umier nie rieabilitirowannym: otwietił za wsiech|autor=|data dostępu=2021-11-13|opublikowany=mk.ru|język=}}</ref>. 26 października 1990 po interwencji rodziny, został przewieziony do cywilnego szpitala psychiatrycznego w rejonie twerskim<ref name=":3" />. Po wyjściu na wolność został zatrudniony w Elektrowni Jądrowej Kalinin. W połowie lat dwutysięcznych przeszedł na emeryturę. Mieszka z żoną, dziećmi i wnukami w Udomli<ref name=":2">{{Cytuj stronę|url=http://www.mn.ru/newspaper/zoom/68777|tytuł=Попали в историю по приговору|autor=|data dostępu=2019-01.05|opublikowany=mn.ru|język=}}</ref>.{{CytatD|Zarzuca mi się wiele rzeczy. Myślę, że nie wszystko co o mnie mówią, jest sprawiedliwe. Ale obwiniam siebie za jedno: zawsze wierzyłem, że w pracy zakładu najważniejsza jest technologia, ale okazało się że najważniejsi są ludzie. Nie doceniłem ich znaczenia|Nikołaj M. Fomin<ref name=":2" />||width=x%
+
Pracę w CEJ rozpoczął w końcu 1972. Wcześniej pracował w połtawskich sieciach energetycznych oraz Zaporowskiej TES<ref name=":1">{{Cytuj książkę|nazwisko=Grigori Medwedew|imię=Grigori|tytuł=The Truth About Chernobyl|rok=1991|wydawca=Basic Books|miejsce=Nowy Jork|strony=43|isbn=1-85403-331-3}}</ref>. Ukończył korespondencyjny kurs inżynierii atomowej. Na pytanie dotyczące niebezpieczeństwa awarii reaktora miał zwykle mawiać że "''Szansa awarii jest absolutnie minimalna, mniej więcej taka ze cie trafi meteoryt''"<ref name=":0">''Czarnobyl. Godzina Zero;'' film dokumentalny; reż. Renny Bartlett; 2004,</ref>. Jedna z osób wypowiadających się w filmie dokumentalnym Czarnobyl. Godzina Zero wysnuwa twierdzenie że Fomin awansował na stanowisko naczelnego inżyniera głównie za sprawą bycia sekretarzem partii<ref name=":0" />. W końcu 1985 przeżył poważny wypadek samochodowy gdzie doznał szeregu obrażeń i złamania kręgosłupa co doprowadziło do częściowego, czasowego paraliżu ciała. Do czynnej pracy powrócił 26 marca 1986<ref name=":1" />. Wydał dyrektywę aby przeprowadzić test. Został aresztowany 19 sierpnia 1986<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.mn.ru/newspaper/zoom/68777|tytuł=Попали в историю по приговору|autor=|data dostępu=2017-06-19|opublikowany=mn.ru|język=}}</ref>. Pierwotnie tzw. [[Proces Czarnobylski]] miał odbyć się 24 marca 1987 ale z uwagi na doznanie załamania nerwowego w śledztwie w wyniku którego próbował popełnić samobójstwo, przecinając sobie żyły kawałkiem szkła za stłuczonych okularów został on przesunięty na 7 lipca<ref>{{Cytuj książkę|nazwisko=Kostin|imię=Igor|tytuł=Czarnobyl. Spowiedź reportera|rok=2006|wydawca=Albatros|miejsce=Warszawa|strony=101|isbn=83-7359-458-2}}</ref>. W 1988 został przewieziony do Rybińskiego szpitala psychiatrycznego dla więźniów. Został uznany za osobę chorą psychicznie i częściowo zwolniony z odbywania kary pozbawienia wolności. 26 października 1990 został przewieziony do cywilnego szpitala psychiatrycznego Po wyjściu na wolność został zatrudniony w Elektrowni Jądrowej Kalinin. W połowie lat dwutysięcznych przeszedł na emeryturę. Mieszka z żoną, dziećmi i wnukami w Udomli<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.mn.ru/newspaper/zoom/68777|tytuł=Попали в историю по приговору|autor=|data dostępu=2019-01.05|opublikowany=mn.ru|język=}}</ref>.
−
|align=left/center/right
 
−
|text=left/center/right
 
−
}}
 
−
== O Fominie ==
 
−
{{CytatD|„Pracowity, dumny, energiczny, próżny, mściwy, gniewny, czasem sprawiedliwy. Jego głos był przyjemnym barytonem, w chwili ekscytacji czasem załamywał się do altu, ale w zasadzie zmieniał się w piękną barwę”|[[Wiktor Smagin]]||width=x%
 
−
|align=left/center/right
 
−
|text=left/center/right
 
−
}}
 
−
== Prywatnie ==
 
−
W Prypeci mieszkał przy Alei Lenina 23 m. 39<ref>Książka telefoniczna miasta Prypeć z 1982 roku.</ref>.
 
  
 
== Przypisy ==
 
== Przypisy ==

Wersja z 23:03, 24 kwi 2020

Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".

Błąd przy generowaniu miniatury Brak pliku
Nikołaj Fomin (2007)

Nikołaj Maksymowicz Fomin (ros. Николай Максимович Фомин) ur. 1937 –, naczelny inżynier Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej w latach 1981-86.

Życiorys

Pracę w CEJ rozpoczął w końcu 1972. Wcześniej pracował w połtawskich sieciach energetycznych oraz Zaporowskiej TES[1]. Ukończył korespondencyjny kurs inżynierii atomowej. Na pytanie dotyczące niebezpieczeństwa awarii reaktora miał zwykle mawiać że "Szansa awarii jest absolutnie minimalna, mniej więcej taka ze cie trafi meteoryt"[2]. Jedna z osób wypowiadających się w filmie dokumentalnym Czarnobyl. Godzina Zero wysnuwa twierdzenie że Fomin awansował na stanowisko naczelnego inżyniera głównie za sprawą bycia sekretarzem partii[2]. W końcu 1985 przeżył poważny wypadek samochodowy gdzie doznał szeregu obrażeń i złamania kręgosłupa co doprowadziło do częściowego, czasowego paraliżu ciała. Do czynnej pracy powrócił 26 marca 1986[1]. Wydał dyrektywę aby przeprowadzić test. Został aresztowany 19 sierpnia 1986[3]. Pierwotnie tzw. Proces Czarnobylski miał odbyć się 24 marca 1987 ale z uwagi na doznanie załamania nerwowego w śledztwie w wyniku którego próbował popełnić samobójstwo, przecinając sobie żyły kawałkiem szkła za stłuczonych okularów został on przesunięty na 7 lipca[4]. W 1988 został przewieziony do Rybińskiego szpitala psychiatrycznego dla więźniów. Został uznany za osobę chorą psychicznie i częściowo zwolniony z odbywania kary pozbawienia wolności. 26 października 1990 został przewieziony do cywilnego szpitala psychiatrycznego Po wyjściu na wolność został zatrudniony w Elektrowni Jądrowej Kalinin. W połowie lat dwutysięcznych przeszedł na emeryturę. Mieszka z żoną, dziećmi i wnukami w Udomli[5].

Przypisy

  1. ↑ 1,0 1,1 Grigori Grigori Medwedew: The Truth About Chernobyl. Nowy Jork: Basic Books, 1991, s. 43. ISBN 1-85403-331-3.
  2. ↑ 2,0 2,1 Czarnobyl. Godzina Zero; film dokumentalny; reż. Renny Bartlett; 2004,
  3. ↑ Попали в историю по приговору. mn.ru. [dostęp 2017-06-19].Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".
  4. ↑ Igor Kostin: Czarnobyl. Spowiedź reportera. Warszawa: Albatros, 2006, s. 101. ISBN 83-7359-458-2.
  5. ↑ Попали в историю по приговору. mn.ru. [dostęp 2019-01.05].Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".
Źródło: „https://wiki.czarnobyl.pl/index.php?title=Nikołaj_Fomin&oldid=5746”