Leonid Tielatnikow: Różnice pomiędzy wersjami
| Linia 1: | Linia 1: | ||
| − | [[Plik:Chernobil02.jpg|mały| | + | [[Plik:Chernobil02.jpg|mały|339x339px]] |
| − | [[Plik:0 70d2b f8a996a5 orig.jpg|mały| | + | [[Plik:0 70d2b f8a996a5 orig.jpg|mały|225x225px|Leonid Tielatnikow, opowiada o przebiegu akcji gaśniczej którą dowodził.]] |
| + | [[Plik:Grób Leonida Tielatnikowa na Cmentarzu Bajkowym w Kijowie..jpg|mały|242x242px|Grób Leonida Tielatnikowa na cmentarzu Bajkowym w Kijowie.]] | ||
| + | [[Plik:Tablica pamiątkowa Leonida Tielatnikowa w budynku Ministerstwa Sytuacji Nadzwyczajnych Ukrainy..jpg|mały|289x289px|Tablica pamiątkowa w budynku Ministerstwa Sytuacji Nadzwyczajnych Ukrainy, gdzie od 1986 do 1993 roku pracował Leonid Tielatnikow.]] | ||
'''Leonid Pietrowicz Tielatnikow''' (ros. Леонид Петрович Телятников; ur. 25 stycznia 1951 w Wwedenka, zm. 2 grudnia 2004 w Kijowie) - major służby wewnętrznej, dowódca przyzakładowej straży pożarnej nr 2 [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa|Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]]. | '''Leonid Pietrowicz Tielatnikow''' (ros. Леонид Петрович Телятников; ur. 25 stycznia 1951 w Wwedenka, zm. 2 grudnia 2004 w Kijowie) - major służby wewnętrznej, dowódca przyzakładowej straży pożarnej nr 2 [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa|Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]]. | ||
== Życiorys == | == Życiorys == | ||
| − | Urodził się 25 stycznia 1951 w miejscowości Wwedenka w obwodzie kustanajskim w Kazachstanie. Po ukończeniu szkoły średniej pracował jako elektryk w zakładzie napraw samochodów. W 1971 roku ukończył z wyróżnieniem Szkołę przeciwpożarową w Swierdłowsku uzyskując stopień inspektora straży pożarnej<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.warheroes.ru/hero/hero.asp?Hero_id=1953|tytuł=Телятников Леонид Петрович|autor=|data dostępu=2017-02-25|opublikowany=warheroes.ru|język=}}</ref>. | + | Urodził się 25 stycznia 1951 w miejscowości Wwedenka w obwodzie kustanajskim w Kazachstanie. Po ukończeniu szkoły średniej pracował jako elektryk w zakładzie napraw samochodów. W 1971 roku ukończył z wyróżnieniem Szkołę przeciwpożarową w Swierdłowsku uzyskując stopień inspektora straży pożarnej. W 1978 roku wstępuje do partii komunistycznej<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.warheroes.ru/hero/hero.asp?Hero_id=1953|tytuł=Телятников Леонид Петрович|autor=|data dostępu=2017-02-25|opublikowany=warheroes.ru|język=}}</ref>. |
== 26 kwietnia 1986 roku == | == 26 kwietnia 1986 roku == | ||
| Linia 16: | Linia 18: | ||
== Po awarii == | == Po awarii == | ||
| − | Po awarii przebywał | + | Po awarii przebywał dwa miesiące na oddziale chorób popromiennych w [[Szpital Kliniczny nr 6 w Moskwie|Szpitalu Klinicznym nr 6 w Moskwie]]. Po okresie rekonwalescencji aż do rozpadu ZSRR kontynuował służbę w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych na Ukrainie. W 1998 roku został dowódcą ochotniczej straży pożarnej w Kijowie. Był twórcą programu "Mały strażak'. |
== Śmierć == | == Śmierć == | ||
| Linia 25: | Linia 27: | ||
== Upamiętnienie == | == Upamiętnienie == | ||
| − | 25 kwietnia 2006 roku, w dwudziestą rocznicę katastrofy w Czarnobylu, na cmentarzu Bajkowym w Kijowie gdzie został pochowany odsłonięto jego pomnik. | + | 25 kwietnia 2006 roku, w dwudziestą rocznicę katastrofy w Czarnobylu, na cmentarzu Bajkowym w Kijowie gdzie został pochowany odsłonięto jego pomnik. |
| + | |||
| + | 26 kwietnia 2006 roku w budynku Ministerstwa Sytuacji Nadzwyczajnych Ukrainy odsłonięto tablice pamiątkową, ku jego pamięci gdzie od 1986 do 1993 roku pracował. | ||
| + | |||
| + | W 2016 roku w Kijowie nazwano ulicę jego imienia. | ||
== Uwagi == | == Uwagi == | ||
Wersja z 20:47, 25 lut 2017
Leonid Pietrowicz Tielatnikow (ros. Леонид Петрович Телятников; ur. 25 stycznia 1951 w Wwedenka, zm. 2 grudnia 2004 w Kijowie) - major służby wewnętrznej, dowódca przyzakładowej straży pożarnej nr 2 Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej.
Spis treści
Życiorys
Urodził się 25 stycznia 1951 w miejscowości Wwedenka w obwodzie kustanajskim w Kazachstanie. Po ukończeniu szkoły średniej pracował jako elektryk w zakładzie napraw samochodów. W 1971 roku ukończył z wyróżnieniem Szkołę przeciwpożarową w Swierdłowsku uzyskując stopień inspektora straży pożarnej. W 1978 roku wstępuje do partii komunistycznej[1].
26 kwietnia 1986 roku
W chwili awarii przebywał w swoim mieszkaniu w Prypeci. Następnie został telefoniczne powiadomiony o skali pożaru. O godzinie 1:46 (20 minut po awarii) znajdował się już pod blokiem IV gdzie jako najwyższy rangą pełnił funkcję dowódcy gaszenia pożaru bloku 4
| „ | Gdy przybyłem na teren elektrowni zobaczyłem zniszczenia na wydziale aparatury czwartego bloku energetycznego i pożar na dachu wydziału aparatury trzeciego. Ogień był w wielu miejscach i na różnych wysokościach - od 12.5 do 71.5 metra. Samochody podłączone były do hydrantów. Zapytałem, gdzie jest dowódca warty. Legun S.I. odpowiedział ze pobiegł on do naczelnika zmiany elektrowni. Po narożnych schodach wszedłem na dach maszynowni. Strażak Priszczepa W. A. zameldował: "Likwidujemy pożar na dachu." Ale to i sam zobaczyłem. Dałem rozkaz przygotowania jeszcze jednej prądnicy i zabezpieczenia się linką ratowniczą. Powiedziałem. żeby nic lać wody bez potrzeby. Na powierzchni 200 - 500 metrów kwadratowych zapadł się dach. Poprzez strażaka Szawreja L.N. przekazałem rozkaz: WPCz-2 (przyzakładowa straż pożarna nr 2) pozostanie na dachu hali maszyn, a SWPCz•6 (miejska straż pożarna z Prypeci) i inni niech wejdą na dach trzeciego bloku energetycznego i tam gaszą pożar. Potem pobiegłem do naczelnika zmiany elektrowni. Po drodze ustaliłem, że wewnątrz hali maszyn nie ma ognia. Obejrzeliśmy czwarty blok. Poprzez uszkodzone panele można było zobaczyć kanał przewodowy - nie było w nim pożaru. Jednakże w centralnej sali wyraźnie było widać ni to zorzę, ni to świecenie. Co to? Przecież w centralnej sali, oprócz "piątaka" reaktora nic nie ma - nie ma tam co płonąć. Doszliśmy do wniosku, że świecenie pochodzi od reaktora. Zadzwoniłem i scharakteryzowałem sytuację z poleceniem przekazania meldunku do Kijowa. Poleciłem też żeby operator radiostacji połączył się z drugą częścią WPCz-2 i skierował ją na budynek reaktora, na pomoc SWPCz-6. Założyłem respirator. Wszedłem na dach hali reaktora IlI bloku żeby się przekonać jaka jest sytuacja. Ciśnienie wody było słabe. Wydałem rozkaz, aby dwa samochody pompowały wodę do sieci. Skierowałem się do wydziału aparatury poprzez korytarz transportowy czwartego bloku. Nie było tam jednak możliwości przejścia, gdyż silnym strumieniem płynęła woda. W tym czasie z dachu zszedł W.P. Prawik i zameldował o sytuacji. Razem z nim zeszło jeszcze siedem osób. Wszyscy się źle czuli: mdliło ich. |
” |
| — autor, Leonid P. Tielatnikow[2][uwagi 1].
| ||
W czasie awarii otrzymał dawkę promieniowania, wynoszącą 4 Gy[uwagi 2].
Po awarii
Po awarii przebywał dwa miesiące na oddziale chorób popromiennych w Szpitalu Klinicznym nr 6 w Moskwie. Po okresie rekonwalescencji aż do rozpadu ZSRR kontynuował służbę w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych na Ukrainie. W 1998 roku został dowódcą ochotniczej straży pożarnej w Kijowie. Był twórcą programu "Mały strażak'.
Śmierć
Zmarł 2 grudnia 2004 roku w Kijowie w wieku 53 na raka. Z uwagi na to że jego śmierć uznano jako skutek nadmiernego promieniowania został oficjalnie uznany za jedną z ofiar awarii.
Odznaczenia
W 1987 roku otrzymał najwyższy tytuł honorowy ZSRR - "Bohatera Związku Radzieckiego".
Upamiętnienie
25 kwietnia 2006 roku, w dwudziestą rocznicę katastrofy w Czarnobylu, na cmentarzu Bajkowym w Kijowie gdzie został pochowany odsłonięto jego pomnik.
26 kwietnia 2006 roku w budynku Ministerstwa Sytuacji Nadzwyczajnych Ukrainy odsłonięto tablice pamiątkową, ku jego pamięci gdzie od 1986 do 1993 roku pracował.
W 2016 roku w Kijowie nazwano ulicę jego imienia.
Uwagi
- ↑ Cytat z pamiętnika Leonid P. Tielatnikow pisanego kilkanaście dni po awarii w Szpitalu Klinicznym nr 6 w Moskwie
- ↑ Jednorazowe napromieniowanie całego ciała człowieka dawką co najmniej 5 Gy zazwyczaj prowadzi do śmierci w ciągu 14 dni.
Przypisy
- ↑ Телятников Леонид Петрович. warheroes.ru. [dostęp 2017-02-25].Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".
- ↑ Waldemar Siwiński: Czernobyl. Warszawa: Wydawnictwo Iskry, 1989, s. 266. ISBN 83-207-1179-7.
