SWPCz-6: Różnice pomiędzy wersjami
(→Historia: Drobna korekta stylistyczna ostatniego zdania (całość artykułu w czasie przeszłym, tu też powinien być czas przeszły)) |
|||
| Linia 28: | Linia 28: | ||
== Historia == | == Historia == | ||
| − | Do 1982 roku funkcjonowała jako Zawodowa Jednostka Straży Pożarnej nr 38<ref name=":0">{{Cytuj książkę|nazwisko=Marciak|imię=Sebastian|tytuł=Mapa Prypeci|wydanie=III|rok=2017|wydawca=Sebastian Marciak|miejsce=Warszawa|strony=|isbn=978-83-921-395-3-9}}</ref>. 26 kwietnia 1986 roku dostała zadanie wsparcia [[WPCz-2]]. Na miejsce zdarzenia przybyła o godzinie 1:35 (11 minut po wybuchu) w składzie trzech pojazdów: dwóch autocystern AC-40 (ZIŁ-130) oraz samojezdnej drabiny pożarniczej AL-30 (ZIŁ-131) pod dowództwem por. [[Wiktor Kibenok|Wiktora Kibenok]]<nowiki/>a w łącznej liczbie ośmiu strażaków<ref>{{Cytuj książkę|nazwisko=Siwiński|imię=Waldemar|tytuł=Czernobyl|rok=1989|wydawca=Iskry|miejsce=Warszawa|strony=|isbn=83-207-1179-7}}</ref>. W wyniku działań gaśniczych część strażaków otrzymała bardzo wysoką dawkę promieniowania, która wywołała u nich ostrą chorobę popromienną. Nad ranem wraz z innymi poszkodowanymi byli hospitalizowani w szpitalu miejskim w Prypeci gdzie udzielono im podstawowej pomocy medycznej. Tego samego dnia w godzinach popołudniowych osoby w najcięższym stanie zostały przetransportowane drogą lotniczą na oddział leczenia chorób popromiennych Instytutu Biofizyki (Szpital Kliniczny nr VI) w Moskwie. | + | Do 1982 roku funkcjonowała jako Zawodowa Jednostka Straży Pożarnej nr 38<ref name=":0">{{Cytuj książkę|nazwisko=Marciak|imię=Sebastian|tytuł=Mapa Prypeci|wydanie=III|rok=2017|wydawca=Sebastian Marciak|miejsce=Warszawa|strony=|isbn=978-83-921-395-3-9}}</ref>. 26. kwietnia 1986 roku dostała zadanie wsparcia [[WPCz-2]]. Na miejsce zdarzenia przybyła o godzinie 1:35 (11 minut po wybuchu) w składzie trzech pojazdów: dwóch autocystern AC-40 (ZIŁ-130) oraz samojezdnej drabiny pożarniczej AL-30 (ZIŁ-131) pod dowództwem por. [[Wiktor Kibenok|Wiktora Kibenok]]<nowiki/>a w łącznej liczbie ośmiu strażaków<ref>{{Cytuj książkę|nazwisko=Siwiński|imię=Waldemar|tytuł=Czernobyl|rok=1989|wydawca=Iskry|miejsce=Warszawa|strony=|isbn=83-207-1179-7}}</ref>. W wyniku działań gaśniczych część strażaków otrzymała bardzo wysoką dawkę promieniowania, która wywołała u nich ostrą chorobę popromienną. Nad ranem wraz z innymi poszkodowanymi byli hospitalizowani w szpitalu miejskim w Prypeci gdzie udzielono im podstawowej pomocy medycznej. Tego samego dnia w godzinach popołudniowych osoby w najcięższym stanie zostały przetransportowane drogą lotniczą na oddział leczenia chorób popromiennych Instytutu Biofizyki (Szpital Kliniczny nr VI) w Moskwie. Pięciu z nich zmarło w przeciągu kilkunastu dni (w okresie od 10. do 14. maja) od zachorowania. |
== Ofiary śmiertelne == | == Ofiary śmiertelne == | ||
Wersja z 03:20, 5 cze 2019
Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129". SWPCz- 6 (ros. СВПЧ-6, Самостоятельная Военизированная Пожарная Часть № 6, pol. Samodzielna Zmilitaryzowana Jednostka Pożarnicza nr 6) - jednostka straży pożarnej podległa Kijowskiemu Obwodowemu Urzędowi Spraw Wewnętrznych, odpowiadająca za ochronę przeciwpożarową miasta Prypeć oraz w razie potrzeby Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej, mieszcząca się przy ul. Fabrycznej.
Spis treści
Historia
Do 1982 roku funkcjonowała jako Zawodowa Jednostka Straży Pożarnej nr 38[1]. 26. kwietnia 1986 roku dostała zadanie wsparcia WPCz-2. Na miejsce zdarzenia przybyła o godzinie 1:35 (11 minut po wybuchu) w składzie trzech pojazdów: dwóch autocystern AC-40 (ZIŁ-130) oraz samojezdnej drabiny pożarniczej AL-30 (ZIŁ-131) pod dowództwem por. Wiktora Kibenoka w łącznej liczbie ośmiu strażaków[2]. W wyniku działań gaśniczych część strażaków otrzymała bardzo wysoką dawkę promieniowania, która wywołała u nich ostrą chorobę popromienną. Nad ranem wraz z innymi poszkodowanymi byli hospitalizowani w szpitalu miejskim w Prypeci gdzie udzielono im podstawowej pomocy medycznej. Tego samego dnia w godzinach popołudniowych osoby w najcięższym stanie zostały przetransportowane drogą lotniczą na oddział leczenia chorób popromiennych Instytutu Biofizyki (Szpital Kliniczny nr VI) w Moskwie. Pięciu z nich zmarło w przeciągu kilkunastu dni (w okresie od 10. do 14. maja) od zachorowania.
Ofiary śmiertelne
- Władimir Iwanowicz Tiszura (26 l.)
- Wiktor Mikołajewicz Kibenok (23 l.)
- Wasilij Iwanowicz Ignatenko (25 l.)
- Nikołaj Wasiljewicz Waszczuk (26 l.)
- Nikołaj Iwanowicz Titienok (23 l.)
Pozostali strażacy
- sierż. Anatolij Najdiuk (kierowca wozu Wiktora Kibenoka)
