Zmiany
brak opisu edycji
[[Plik:42334.jpg|mały|Aleksandr Fiodorowicz Akimow]]'''Aleksandr Fiodorowicz Akimow''' (ros. Александр Федорович Акимов; ur. 6 maja 1953 w NowosybirskuBratysławie, zm. 11 maja 1986 w Moskwie) - kierownik zmiany bloku nr 4 IV w [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa|Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]]. Podczas jego zmiany doszło do awarii reaktora nr 4, 26 kwietnia 1986 roku.
== Życiorys ==
Urodził się 6 maja 1953 roku w Nowosybirsku Bratysławie w RF SRRCzechosłowacji. W 1976 roku ukończył studia na Moskiewskim Instytucie Energetyki o specjalizacji automatyzacji automatyzacja procesów energetycznychcieplnoenergetycznych. Pracę w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej rozpoczął we wrześniu 1979 roku. Objął stanowisko starszego inżyniera ds. kontroli turbin. 10 lipca 1984 roku został mianowany na stanowisko kierownika zmianybloku.
== 26 kwietnia 1986 roku ==
Tragicznej nocy 26 kwietnia 1986 roku wykonywał swoje pełnił obowiązki jako kierownik kierownika nocnej zmiany w bloku nr 4IV<ref group="uwaga">Nocna zmiana pod kierownictwem Aleksandra Akimowa około północy z dnia 25 na 26 kwietnia zastąpiła dzienną zmianę którą kierował Jurij Tregub. We wczesnych godzinach po wypadku próbował udrożnić przepływ wody chłodzącej do reaktora, w wyniku czego otrzymał dawkę promieniowania 16 grejów</ref>. Zmarł 11 maja Do dnia dzisiejszego trwają spory dotyczące roli jaką odegrał Akimow 26 kwietnia 1986 roku w wieku 33 lat w wyniku ostrej choroby popromiennej w szpitalu nr 6 w Moskwie. Został pochowany na Niektóre źródła podają, że przez cały czas trwania eksperymentu zdawał on sobie sprawę z konsekwencji poleceń wydawanych przez obecnego podczas eksperymentu zastępcy naczelnego inżyniera [[Cmentarz MitinskoeAnatolij Diatłow|cmentarzu MitinskoeAnatolija Diatłowa]] <ref>Film: Zero Hour: Disaster at Chernobyl, reż. Renny Bartlett, 2004.</ref> . Pisemne zeznania personelu obecnego w sterowni bloku IV podczas feralnej nocy, wskazują jednoznacznie na w pełni samodzielne podejmowane decyzje przez Akimowa. To on wydał decyzję o nie zwiększaniu mocy reaktora do 700 MW, po spadku mocy jak napisano w Programie, lecz do 200 MW, aby zaoszczędzić stracony czas<ref group="uwaga">Według zeznań Anatolija Diatłowa w czasie spadku mocy do 50 MW nie był obecny w sterowni z powodu rutynowego obchodu bloku, jak to zawsze miał w Moskwiezwyczaju rutynowo czynić</ref>. Tą decyzję miał zaakceptować sam Diatłow. Bezspornym i oczywistym zdaje się fakt że według ówczesnego regulaminu, kierownik zmiany bloku miał całkowitą autonomię i nie podlegał bezpośrednio zastępcy naczelnego inżyniera jakim był Diatłow.
Występują także różnice dotyczące sytuacji tuż przed wybuchem. Diatłow twierdzi, że uruchomienie procedury AZ nastąpiło spokojnie i miało na celu nie zatrzymanie już rozwijającej się awarii, lecz wygaszenie reaktora do remontu. Akimow wydał rozkaz uruchomienia AZ-5 Leonidowi Toptunowowi. Przed podjęciem tej decyzji, obydwóch inżynierów rozmawiało ze sobą. Treść tej rozmowy, zapewne cenna, nie jest znana, albowiem oni sami nigdy o niej nikomu nie opowiadali, a słyszeć ją mogli jedynie Grigorij Mietlienko oraz Borys Stolarczuk. Wersja zaś druga, opowiada o sytuacji paniki, na sali panuje popłoch. Oprócz Godziny Zero podobną wersje przedstawia Grigorij Miedwiediew – pisarz:
Starszy inżynier kierowania reaktorem Leonid Toptunow pierwszy wpadł w popłoch: „Należy włączyć awaryjne procedury obronne, Aleksandrze Fiodorowiczu, rozpędzamy się!” – powiedział on Akimowowi. Akimow szybko spojrzał na wydrukowane wykresy. Wykres drukował się powoli, bardzo powoli… Akimow wahał się.
W centralce nie było żadnego urządzenia do drukowania wykresów dotyczących stanu reaktora.
Po wybuchu, zdezorientowany personel, nie wiedział co robić. Akimowa automatycznie nakazał włączenie pomp działających na silnikach Diesla. Po chwili Diatłow kazał Akimowowi wezwać straż pożarną. Aleksandr tak i uczynił. Później Akimow zawiadomił także Borysa Rogożkina, który poinformował o wypadku Kijów i Moskwę. Po rozeznaniu się przez personel sytuacji, Akimow zatrzymał wcześniej uruchomione pompy, albowiem rurociągi były uszkodzone. Później Aleksandr rozkazał rozejść się poszczególnym członkom zespołu w inne miejsca (np. na trzeci blok). Na centrali czwartego bloku został tylko on i Stolarczuk. Następnie, we trójkę, tj. Diatłow, Akimow i kierownik zmiany elektrycznej Aleksandr Leleczenko, starali się odłączyć jak najwięcej mechanizmów, by zniszczenia elektrowni nie rozprzestrzeniały się przez wodę i spięcia elektryczności. Aleksandr został na stanowisku ratując co się da. Brak spisanych zeznań dotyczących jego działań, od czasu przybycia Nikołaja Fomina do elektrowni, do czasu przywiezienia go do szpitala w Moskwie.
We wczesnych godzinach po wypadku próbował udrożnić przepływ wody chłodzącej do reaktora, w wyniku czego otrzymał wysoką dawkę promieniowania wynoszącą 16 grejów.
== Śmierć ==
Zmarł 11 maja 1986 roku w wieku 33 lat w wyniku ostrej choroby popromiennej w szpitalu nr 6 w Moskwie. Został pochowany na [[Cmentarz Mitinskoe|cmentarzu Mitino]] w Moskwie.
== Proces ==
Jako kierownik zmiany został oskarżony w procesie o niedopełnienie obowiązków i nieprzestrzeganie wytycznych bezpieczeństwa. 28 listopada 1986 roku uchwałą prokuratury na mocy artykułu 6 paragrafu 8, kryminalno-procesowego kodeksu ZSRR proces w sprawie jego odpowiedzialności został umorzony.
== Odznaczenia ==Został pośmiertnie odznaczony orderem "Za Odwagę" III klasy. (Ukraina) (dekret Prezydencki nr 1156/2008 z dnia 12 grudnia 2008 r.).