Urodził się 10 sierpnia 1954 13 czerwca 1962 w Czarnobylu. W 1979 roku ukończył szkołę podstawową następnie zostając słuchaczem w Riazaniu. Pracę Czerkaskiej Wyższej Szkole Pożarniczej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ZSRR którą ukończył w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej rozpoczął 1982 roku w stopniu porucznika służby wewnętrznej. W sierpniu 1982 rokurozpoczął służę w Czarnobylu<ref name=":0">{{Cytuj książkę|nazwisko=Siwiński|imię=Waldemar|tytuł=Czernobyl|rok=1989|wydawca=Iskry|miejsce=Warszawa|strony=266|isbn=83-207-1179-7}}</ref>. Pełnił funkcję dowódcy 2-ej przyzakładowej paramilitarnej jednostki straży pożarnej<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.warheroes.ru/hero/hero.asp?Hero_id=2522|tytuł=Правик Владимир Павлович|autor=|data dostępu=2016-12-25|opublikowany=warheroes.ru|język=}}</ref><ref>{{Cytuj stronę|url=http://chnpp.gov.ua/uk/?option=com_content&view=article&id=82&lang=ru|tytuł=Герои-ликвидаторы|autor=|data dostępu=2016-12-25|opublikowany=chnpp. Od października gov.ua|język=}}</ref>. == Życie prywatne ==W 1984 roku pracował jako inżynier sterowania reaktorem nr IVwziął ślub z Nadieżdą Iwanowną (ur. 1965) z która miał córkę Natasza Władimirownę (ur. kwiecień 1986)<ref name=":0" />.

Był dowódcą pierwszej grupy strażaków, która stanęła została skierowana do walki z szalejącym ogniem akcji gaszenia pożaru na dachu bloku IV w [[elektrownia atomowa|elektrowni atomowej]] w [[Czarnobyl]]u 26 kwietnia 1986. Podobnie jak reszta strażaków, nie został poinformowany o [[Katastrofa elektrowni jądrowej w Czarnobylu|pożarze reaktora]], najprawdopodobniej myśląc, że to zwykły pożar instalacji elektrycznych,Odznaczył się wielką odwagą i poświęceniem, jako jeden z pierwszych udał się na miejsce zdarzenia i pomagał wydostać się innym. Nie zważając na niebezpieczeństwo śmierci, próbował ugasić ogieńgodzinach po awarii.

Został pośmiertnie odznaczony tytułem Bohatera Związku Radzieckiego oraz Orderem Lenina (ZSRR). (dekret Prezydium Rady Najwyższej ZSRR z dnia 25 września 1986 roku.). 26 kwietnia 1996 za wyjątkową osobistą odwagę i poświęcenie, oraz profesjonalizm, jakim wykazał się w czasie likwidacji skutków Katastrofy w Czarnobylu został odznaczony orderem "Za Odwagę"<ref>{{Cytuj stronę|url=http://zakon1.rada.gov.ua/laws/show/297/96|tytuł=Dekret Prezydent Ukrainy z 26 kwietnia 1986 roku o przyznaniu odznaczenia|autor=|data dostępu=2016-12-25|opublikowany=zakon1.rada.gov.ua|język=}}</ref>.  == Upamiętnienie ==W 2014 roku w mieście Irpień na Ukranie z inicjatywy burmistrza Władimira Karpluka został odnowiony i otwarty park miejski im. Władimira Prawika, znajduje się tam również jego popiersie. Jego popiersie znajduje się także przy pomniki ku czci ofiar katastrofy w Czarnobylu w Kijowie. Jego osobę upamiętnia także marmurowa płyta w parku na bulwarze Rady Najwyższej w Kijowie<ref>{{Cytuj stronę|url=https://uk.wikipedia.org/wiki/Правик_Володимир_Павлович|tytuł=Правик Володимир Павлович|autor=|data dostępu=2016-12-25|opublikowany=wikipedia.org|język=}}</ref>. == Literatura ==Postać Władimira Prawika oraz jego żony Nadieżdy pojawiła się w książce Waldemara Siwińskiego ''Czernobyl,'' wyd. pol. Iskry 1989 oraz Swietłany Aleksijewicz ''Krzyk Czarnobyla'', wyd. pol. Świat Książki 2000; ''Czarnobylska modlitwa'' wyd. pol. Czarne 2012 i 2015.