Zmiany

Miasto zostało założone 4 lutego 1970 roku jako osiedle dla pracowników pobliskiej [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa|Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]], w odległości około czterech kilometrów od samej elektrowni. Było 9 miastem zamkniętym w ZSRR. W założeniach miasto miało stanowić ważny dla gospodarki w tej części ZSRR punkt tranzytowy. Przez miasto miała przebiegać ważna magistrala kolejowa oraz główny port przeładunkowy w północnej części Ukrainy. Za początek budowy miasta uważa się rozpoczęcie budowy hotelu robotniczego nr 1, biura kierownictwa budowy orazstołowki oraz stołówki robotniczej nr 1<ref name=":0">{{Cytuj stronę|url=http://pripyat.com/chronology.html|tytuł=Хронология событий|autor=|data dostępu=2017-01-03|opublikowany=pripyat.com|język=}}</ref>. 14 kwietnia 1972 roku dekretem Prezydium Rady Najwyższej Ukraińskiej SRR miastu nadano nazwę Prypeć - na cześć [[Prypeć (rzeka)|rzeki]], w pobliżu której zostało zlokalizowane<ref name=":1">{{Cytuj stronę|url=http://goroda-prizraki.narod.ru/goroda.html|tytuł=Припять|autor=|data dostępu=2017-01-03|opublikowany=goroda-prizraki.narod.ru|język=}}</ref>. W grudniu 1972 roku oddano do użytku pierwszą szkołę w mieście - [[Szkoła Średnia nr 1|Szkołę średnia szkołę podstawową nr 1]]. Prawa Rosnąca liczba mieszkańców i rozwój infrastruktury sprawia że Prypeć uzyskuje prawa miejskie zyskuje dopiero w 1979 roku<ref name=":0" />. W 1984 roku miasto otrzymało tytuł najlepszego młodego miasta w ZSRR<ref>{{Cytuj stronę|url=https://vlast.kz/obsshestvo/16926-perezit-cernobyl.html|tytuł=Пережить Чернобыль|autor=|data dostępu=2017-06-19|opublikowany=vlast.kz|język=}}</ref>. Według ostatniego spisu powszechnego przeprowadzonego w końcu 1985 roku, miasto liczyło 47 500 mieszkańców 25 narodowości. Roczny przyrost liczby mieszkańców kształtował się w okolicach 1 500 osób, rocznie z czego około połowę stanowiły nowe narodziny a drugą połowę napływ obywateli z innych regionów Związku Radzieckiego. Średnik wiek mieszkańców miasta wynosił 26 lat<ref>{{Cytuj stronę|url=http://chornobyl.in.ua/en/pripyat-evacuation-1986.html|tytuł=Pripyat – evacuation after nuclear accident|autor=|data dostępu=2017-01-03|opublikowany=chornobyl.in.ua|język=}}</ref>. W 1984 roku miasto otrzymało tytuł najlepszego młodego miasta w ZSRR<ref>{{Cytuj stronę|url=https://vlast.kz/obsshestvo/16926-perezit-cernobyl.html|tytuł=Пережить Чернобыль|autor=|data dostępu=2017-06-19|opublikowany=vlast.kz|język=}}</ref>.

W Prypeci zastosowano tak zwaną zasadę „trójkątnej” zabudowy. Cechą charakterystyczną całej aglomeracji były luźno rozlokowane, naprzemianległe pięciopiętrowe budynki mieszkalne oraz mniej liczne, mierzące ponad 10 pięter bloki z widokiem na otwartą przestrzeń. W głównym punkcie miasta mieściło się centrum handlowe, pałac kultury, kino oraz , hotel, dwa kompleksy sportowe, budynki administracji publicznej i budynek Komitetu Wykonawczegomiasta. Budynki zostały zaprojektowane przez zespół moskiewskich architektów pod kierownictwem głównego architekta Giennadija Iwanowicza Oleszki (w 1985 roku za swój wkład w rozwój architektoniczny miasta został pośmiertnie wyróżniony nagrodą Rady Ministrów ZSRR<ref>{{Cytuj stronę|url=http://pripyat-city.ru/photo/236-pripyat-do-avarii-chast-xxxii.html|tytuł=Припять до аварии. Часть XXXII|autor=|data dostępu=2017-07-04|opublikowany=pripyat-city.ru|język=}}</ref>) przy współpracy z kijowskimi architektami. Układ urbanistyczny miasta charakteryzuje się specyficznym układem dzielnic, rozmieszczonych koliście wokół centrum miasta. Charakterystyczną cechą miasta była jego oprawa która charakteryzowała się podświetlonymi reklamami, jasnymi panelami dekoracyjnymi i mozaikami na fasadach budynków<ref>{{Cytuj stronę|url=http://zona86.pl/8-faktow-na-temat-czarnobyla-o-ktorych-mogles-nie-wiedziec/|tytuł=8 faktów na temat Czarnobyla, o których mogliście nie wiedzieć|autor=|data dostępu=2017-01-03|opublikowany=zona86.pl|język=}}</ref>. Miasto zostało podzielone na pięć mikrodzielnic dzielnic (I, II, III, IV, IV a).

Nazwy ulic i alej nawiązują w większości do historii ZSRR. Oprócz czysto ideologicznych nazw jak Aleja Włodzimierza Ilicza Lenina, ulica Przyjaźni Narodów i Bohaterów Stalingradu czy Ogoniewa, w Prypeci były również nazwy ulic mniej nacechowane propagandowo jak ulica Entuzjastów, Sportowa, Nadbrzeżna, Fabryczna aleja , Aleja Budowniczych, nawiązująca do wyburzonej podczas budowy miasta wsi Semichody ulica Semichodzka czy to Instytutu Gidroprojekt Hydroprojekt - ulica GidroprojektowaHydroprojektowa. W Prypeci nie zabrakło również nawiązań do narodowo-kulturalnego oblicza Republiki Ukrainy, jedną z najdłuższych ulic nazwano imieniem Łesi Ukrainki Łesi ukraińskiej poetki i pisarki. Jak w każdym "atomowym" mieście miał też ulicę radziecki fizyk jądrowy, uznawany za ojca radzieckiej bomby atomowej - Igor Kurczatow.

Obecnie maksymalna moc dawki rejestrowana w Prypeci jest mniejsza niż wartość tła naturalnego występującego w wielu miejscach na świecie, np. w wielu rejonach Iranu, Finlandii, Szwecji, Francji czy Hiszpanii. Prypeć jest również nadzorowane przez ukraińskiego Ministerstwa Ministerstwo Spraw Nadzwyczajnych , który zarządza zajęcia dla całej czarnobylskiej strefy wyłączonej Ukrainy.

*Kawiarnia "Prypeć-kawiarnia", ul. Nadbrzeżna 7 (Кафе Припять, ул. Набережная, д. 7)

*Siedziba Partii miastaMiejskiego Komitetu Wykonawczego, ul. Kurczatowa 6 ( ул. Курчатова, д. 6)

*[[Zakłady Jupiter|Zakłady przemysłowe Zakład "Jupiter"]], ul. Fabryczna 11 ( Завод „Юпитер” , ул. Заводская, д. 11)

*[[SzpitalMiejski nr 126 w Prypeci|Wielospecjalistyczne Centrum Medyczne nr 126]], ul. Przyjaźni Narodów 18 (ул. Дружбы Народов, д. 18)

== {{Przypisy ==<references />|2}}