Zmiany
ort., int.
== Geneza ==
Cztery miesiące po awarii państwowa komisja ds. zbadania przyczyn awarii w [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa|Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]], opublikowała raport będący sprawozdaniem ilustrującym przebieg oraz pośrednie i bezpośrednie przyczyny awarii. 20 sierpnia 1986 roku, 370 stronicowy raport został publicznie przedstawiony na konferencji zorganizowanej przez Międzynarodową Agencję Energii Atomowej (MAEA). Trwający ponad pięć godzin referat został przyjęty przez zgromadzonych owacjami na stojąco. Zarówno treść referatu, jak i otwartość informacji ze strony sowieckiej wzbudziły duże zainteresowanie pięćset osobowego pięćsetosobowego gremium słuchaczy i zyskały aprobatę ekspertów MAEA. Treść raportu przedstawiła (jak się wtedy wydawało) logiczną sekwencję zdarzeń, które doprowadziły do katastrofy. Również zachodnie media były pod wrażeniem jak się początkowo wydawało rzetelnością i wiarygodnością samego raportu. Tytuł jednej z wiedeńskich gazet głosił: „''Nareszcie radzieccy uczeni mówią prawdę.''”
Treść raportu uwiarygodniała również sama osoba referenta, wybitnego uczonego, wicedyrektora Instytutu Energii Atomowej Akademii Nauk ZSRR im. I. W. Kurczatowa, akademika [[Walery Legasow|Walerego Legasowa]]. Mimo iż z wykształcenia był chemikiem, to jak dotąd nie zajmował się on w żadnym stopniu reaktorami typu RBMK a włączenie jego osoby w skład państwowej komisji ds. zbadania katastrofy i jej ofiar wynikało z jego międzynarodowego autorytetu i wcześniejszego trzymiesięcznego uczestnictwa w akcji likwidacyjnej, podczas której został silnie napromieniowany.
}}
== Dalsze losy oskarżonych ==
[[Nikołaj Fomin]] podczas dochodzenia doznał załamania nerwowego , w wyniku którego próbował popełnić samobójstwo, przecinając sobie żyły kawałkiem szkła za stłuczonych okularów<ref>{{Cytuj książkę|nazwisko=Kostin|imię=Igor|tytuł=Czarnobyl. Spowiedź reportera|rok=2006|wydawca=Albatros|miejsce=Warszawa|strony=101|isbn=83-7359-458-2}}</ref>. Następnie przez kilka lat odbywał wyrok w więziennym szpitalu psychiatrycznym. Diagnoza Instytutu Ogólnej Psychiatrii Sądowej im. prof. W. P. Serbskiego, nie pomogła zakwalifikować skazanego do warunkowego zwolnienia od odbywania kary z przyczyn zdrowotnych.
[[Anatolij Diatłow]] początkowo został osadzony w więzieniu Łukianiwka w Kijowie a następnie został przeniesiony do kolonii karnej niedaleko miejscowości Kriukowo, w Obwodzie Połtawskim. 1 października 1990 roku wskutek wielu apeli rożnych organizacji, przyjaciół a nawet osobistego wstawiennictwa Andrieja Sacharowa oraz jego żony Jeleny Bonner, ze względu na zły stan zdrowia został przedterminowo zwolniony z odbywania kary. Postęp choroby popromiennej był jednak tak szybki, że mimo pomocy niemieckich lekarzy (od 1991 roku dwukrotnie w ciągu roku przebywał na oddziale oparzeń Klinice Uniwersyteckiej w Monachium) zmarł 13 grudnia 1995 w wieku 64 lat w wyniku ataku serca. Miejsce pochówku nie jest znane. Przez cały czas był przekonany o swojej niewinności, a za główną przyczynę katastrofę winił wadliwą konstrukcję reaktora. W 1995 roku napisał książkę "''Czarnobyl. Ja to był''o" w której wykłada swój pogląd na temat przyczyn awarii.
