Anatolij Diatłow: Różnice pomiędzy wersjami
(Znacznie poszerzono życiorys A.S. Diatłowa) |
(Poprawki względem mojej poprzedniej edycji) |
||
| Linia 1: | Linia 1: | ||
[[Plik:Дятлов Анатолий Степанович.jpg|mały|Anatolij Diatłow na ławie oskarżonych podczas procesu]] | [[Plik:Дятлов Анатолий Степанович.jpg|mały|Anatolij Diatłow na ławie oskarżonych podczas procesu]] | ||
| − | '''Anatolij Stiepanowicz Diatłow''' | + | '''Anatolij Stiepanowicz Diatłow''' (ros. Анатолий Степанович Дятлов; ur. 3 marca 1931 roku w Atamanowie, zm. 13 grudnia 1995 roku w Kijowie) – zastępca naczelnego inżyniera w [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa|Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]]. Jedna z kluczowych postaci Awarii Czarnobylskiej. |
== Życiorys == | == Życiorys == | ||
| − | Urodził się 3 marca 1931 roku | + | Urodził się 3 marca 1931 roku we wsi Atamanowo w Kraju Krasnojarskim, 50 km na północny wschód od Krasnojarska. Jego ojciec był inwalidą wojennym, weteranem pierwszej wojny światowej. Pracował jako spławiacz drewna rzece Jenisej<ref group="uwagi">W filmie dokumentalnym ''Godzina Zero. Katastrofa w Czarnobylu'' podano że ojciec A. Diatłowa był rybakiem.</ref>. Matka nie pracowała, zajmowała się domem. Po ukończeniu szkoły podstawowej w 1945 roku rozpoczął naukę w technikum górniczo-metalurgicznym o specjalności automatyka i elektronika, które ukończył z wyróżnieniem pięć lat później. W 1950 roku rozpoczął pracę w jednym z zakładów w Norylsku. Trzy lata później zakład został podporządkowany Ministerstwu Średniego Przemysłu Maszynowego ZSRR<ref group="uwagi">Ministerstwo Średniego Przemysłu Maszynowego ZSRR nadzorowało m.in. przemysł atomowy w ZSRR, w tym produkcję głowic jądrowych.</ref>. W latach 1953-1959 studiował na Moskiewskim Instytucie Inżynieryjno-Fizycznym, który również ukończył z wyróżnieniem, uzyskując dyplom inżyniera fizyka ze specjalnością w dziedzinie automatyki i elektroniki. Po ukończeniu studiów otrzymał nakaz pracy w stoczni im. Leninowskiego Komsomołu w Komsomolsku nad Amurem, gdzie objął stanowisko starszego inżyniera, naczelnika fizycznego laboratorium i głównego mechanika instalacji napędów jądrowych w okrętach podwodnych. W latach 60-tych doszło tam do wypadku jądrowego w wyniku którego otrzymał dawkę 200 remów promieniowania<ref group="uwagi">Zwykle po pochłonięciu przez organizm takiej dawki w krótkim czasie zaczynają pojawiać objawy lekkiej choroby popromiennej. Jest to dawka trzy razy wyższa niż statystyczna dawka życiowa.</ref><ref>Nolan, Dennis P. ''Loss Prevention and Safety Control: Terms and Definitions'', CRC Press,LLC (2016); Boca Raton, Florida; p. 225.</ref>. Późniejsze dochodzenia wykazało że do wypadku doszło w wyniku błędnych decyzji Diatłowa, mimo to w oficjalnym raporcie uznano że do wypadku nie doszło bezpośrednio z jego winy<ref>''Czarnobyl. Godzina Zero;'' film dokumentalny; reż. Renny Bartlett; 2004, </ref>. Wkrótce po wypadku jego syn zmarł na białaczkę. W 1973 roku ze względów rodzinnych został przeniesiony do pracy przy nowo budowanej [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa|Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]], gdzie początkowo objął stanowisko zastępcy kierownika działu reaktorów. Wraz z rozbudową elektrowni awansował obejmując w początku lat 80-tych stanowisko zastępcy naczelnego inżyniera ds. eksploatacji elektrowni<ref name=":0">{{Cytuj książkę|nazwisko=Diatłow|imię=Anatolij S.|tytuł=Czarnobyl. Jak to było|rok=1995|wydawca=|miejsce=Kijów|strony=|isbn=}}</ref>. |
== 26 kwietnia 1986 roku == | == 26 kwietnia 1986 roku == | ||
| − | W dniu awarii pełnił służbę w sterowni reaktora nr IV na stanowisku zastępcy naczelnego inżyniera ds. eksploatacji elektrowni. W czasie awarii otrzymał dawkę promieniowania, wynoszącą co najmniej 550 remów (5,5 Sv)<ref group="uwagi">Niektóre źródła podają dawkę 390 remów (3,9 Sv).</ref>. | + | W dniu awarii pełnił służbę w sterowni reaktora nr IV na stanowisku zastępcy naczelnego inżyniera ds. eksploatacji elektrowni. W czasie awarii otrzymał dawkę promieniowania, wynoszącą co najmniej 550 remów (5,5 Sv)<ref group="uwagi">Niektóre źródła podają dawkę 390 remów (3,9 Sv).</ref>. Następnie został przewieziony do [[Szpital Kliniczny nr 6|Szpitala Klinicznego nr 6]] w Moskwie, z którego został wypisany pół roku później 4 listopada 1986 roku<ref name=":0" />. |
| + | |||
| + | == Zwolnienie == | ||
| + | 15 czerwca 1986 roku niemal cały zespół zarządzający blokiem VI został dyscyplinarnie zwolniony za "Nieodpowiedzialność oraz brak należytej kontroli". Wśród zwolnionych oprócz naczelnego inżyniera oraz dyrektora elektrowni znalazł się Anatolij Diatłow. | ||
== Proces == | == Proces == | ||
| − | Według orzeczenia Sądu Najwyższego ZSRR został uznany za | + | 5 listopada przyjechał razem z żoną Izabelą Iwanowną do Kijowa. Niedługo po tym 4 grudnia 1986 roku został aresztowany<ref name=":0" />. Według orzeczenia Sądu Najwyższego ZSRR został uznany winnym z artykułu 220 KK ZSRR za nieprawidłową eksploatacje urządzeń wysokiego ryzyka i skazany na karę 10 lat kolonii karnej. Początkowo został osadzony w więzieniu Łukianiwka w Kijowie a następnie został przeniesiony do kolonii karnej niedaleko miejscowości Kriukowo, w Obwodzie Połtawskim. 1 października 1990 roku wskutek wielu apeli rożnych organizacji, przyjaciół a nawet osobistego wstawiennictwa Andrieja Sacharowa oraz jego żony Jeleny Bonner, ze względu na zły stan zdrowia został przedterminowo zwolniony z odbywania kary. |
| + | |||
| + | == Pogląd na temat przyczyn awarii == | ||
| + | Przez cały czas był przekonany o swojej niewinności, a za główną przyczynę katastrofę winił wadliwą konstrukcję reaktora. W 1995 roku napisał książkę ''Czarnobyl. Ja to było'' w której wykłada swój pogląd na temat przyczyn awarii. | ||
| + | {{CytatD| | ||
| + | (...) Lecz kwestia wątpliwości nie wywołuje. Ogólne stany bezpieczeństwa i reguły pokrywają reaktory AES. Projekt reaktora jest wykonany z naruszeniami, więc reaktora nie nadaje się do eksploatacji. Nasze działania 26 kwietnia były zgodne z zasadami PBJa i OPB, w żaden sposób nie doprowadziliśmy do awarii, a tym bardziej do eksplozji. Jest to niepodważalne. Więc, wydaje się, oskarżenie personelu przydałoby się wreszcie zdjąć. Ale gdzie tam. (...) Na koniec chcę powiedzieć rzecz następującą. Katastrofa Czarnobylska w całej swej mierze jest wynikiem brutalnych błędów fizyków i konstruktorów reaktora. Od dawna należało to stwierdzić: właściwości reaktora były nie główną, nie rozstrzygającą, ale jedyną przyczyną Katastrofy Czarnobylskiej. | ||
| + | |autor|Anatolij S. Diatłow<ref name=":0" /> | ||
| + | |width=x% | ||
| + | |align=left/center/right | ||
| + | |text=left/center/right | ||
| + | }} | ||
== Śmierć == | == Śmierć == | ||
| − | Postęp choroby popromiennej był jednak tak szybki, że mimo pomocy niemieckich lekarzy (od 1991 | + | Postęp choroby popromiennej był jednak tak szybki, że mimo pomocy niemieckich lekarzy (od 1991 roku dwukrotnie w ciągu roku przebywał na oddziale oparzeń Klinice Uniwersyteckiej w Monachium) Zmarł 13 grudnia 1995 w wieku 64 lat w wyniku ataku serca. Miejsce pochówku nie jest znane. |
== Prywatnie == | == Prywatnie == | ||
| − | Miał żonę Izabelę Iwanownę | + | Miał żonę Izabelę Iwanownę oraz córkę która również przez pewien czas pracowała w CEJ<ref name=":0" />. |
== Odznaczenia == | == Odznaczenia == | ||
| − | Został | + | Został odznaczony "Orderem Honoru" oraz "Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy". |
== Uwagi == | == Uwagi == | ||
| Linia 27: | Linia 40: | ||
== Bibliografia == | == Bibliografia == | ||
| − | * | + | * Anatolij S. Diatłow: ''Czarnobyl. Jak to było'', Kijów: 1995. (ros. Дятлов А.С., "Чернобыль. Как это было.") |
Wersja z 22:03, 17 lut 2017
Anatolij Stiepanowicz Diatłow (ros. Анатолий Степанович Дятлов; ur. 3 marca 1931 roku w Atamanowie, zm. 13 grudnia 1995 roku w Kijowie) – zastępca naczelnego inżyniera w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej. Jedna z kluczowych postaci Awarii Czarnobylskiej.
Spis treści
Życiorys
Urodził się 3 marca 1931 roku we wsi Atamanowo w Kraju Krasnojarskim, 50 km na północny wschód od Krasnojarska. Jego ojciec był inwalidą wojennym, weteranem pierwszej wojny światowej. Pracował jako spławiacz drewna rzece Jenisej[uwagi 1]. Matka nie pracowała, zajmowała się domem. Po ukończeniu szkoły podstawowej w 1945 roku rozpoczął naukę w technikum górniczo-metalurgicznym o specjalności automatyka i elektronika, które ukończył z wyróżnieniem pięć lat później. W 1950 roku rozpoczął pracę w jednym z zakładów w Norylsku. Trzy lata później zakład został podporządkowany Ministerstwu Średniego Przemysłu Maszynowego ZSRR[uwagi 2]. W latach 1953-1959 studiował na Moskiewskim Instytucie Inżynieryjno-Fizycznym, który również ukończył z wyróżnieniem, uzyskując dyplom inżyniera fizyka ze specjalnością w dziedzinie automatyki i elektroniki. Po ukończeniu studiów otrzymał nakaz pracy w stoczni im. Leninowskiego Komsomołu w Komsomolsku nad Amurem, gdzie objął stanowisko starszego inżyniera, naczelnika fizycznego laboratorium i głównego mechanika instalacji napędów jądrowych w okrętach podwodnych. W latach 60-tych doszło tam do wypadku jądrowego w wyniku którego otrzymał dawkę 200 remów promieniowania[uwagi 3][1]. Późniejsze dochodzenia wykazało że do wypadku doszło w wyniku błędnych decyzji Diatłowa, mimo to w oficjalnym raporcie uznano że do wypadku nie doszło bezpośrednio z jego winy[2]. Wkrótce po wypadku jego syn zmarł na białaczkę. W 1973 roku ze względów rodzinnych został przeniesiony do pracy przy nowo budowanej Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej, gdzie początkowo objął stanowisko zastępcy kierownika działu reaktorów. Wraz z rozbudową elektrowni awansował obejmując w początku lat 80-tych stanowisko zastępcy naczelnego inżyniera ds. eksploatacji elektrowni[3].
26 kwietnia 1986 roku
W dniu awarii pełnił służbę w sterowni reaktora nr IV na stanowisku zastępcy naczelnego inżyniera ds. eksploatacji elektrowni. W czasie awarii otrzymał dawkę promieniowania, wynoszącą co najmniej 550 remów (5,5 Sv)[uwagi 4]. Następnie został przewieziony do Szpitala Klinicznego nr 6 w Moskwie, z którego został wypisany pół roku później 4 listopada 1986 roku[3].
Zwolnienie
15 czerwca 1986 roku niemal cały zespół zarządzający blokiem VI został dyscyplinarnie zwolniony za "Nieodpowiedzialność oraz brak należytej kontroli". Wśród zwolnionych oprócz naczelnego inżyniera oraz dyrektora elektrowni znalazł się Anatolij Diatłow.
Proces
5 listopada przyjechał razem z żoną Izabelą Iwanowną do Kijowa. Niedługo po tym 4 grudnia 1986 roku został aresztowany[3]. Według orzeczenia Sądu Najwyższego ZSRR został uznany winnym z artykułu 220 KK ZSRR za nieprawidłową eksploatacje urządzeń wysokiego ryzyka i skazany na karę 10 lat kolonii karnej. Początkowo został osadzony w więzieniu Łukianiwka w Kijowie a następnie został przeniesiony do kolonii karnej niedaleko miejscowości Kriukowo, w Obwodzie Połtawskim. 1 października 1990 roku wskutek wielu apeli rożnych organizacji, przyjaciół a nawet osobistego wstawiennictwa Andrieja Sacharowa oraz jego żony Jeleny Bonner, ze względu na zły stan zdrowia został przedterminowo zwolniony z odbywania kary.
Pogląd na temat przyczyn awarii
Przez cały czas był przekonany o swojej niewinności, a za główną przyczynę katastrofę winił wadliwą konstrukcję reaktora. W 1995 roku napisał książkę Czarnobyl. Ja to było w której wykłada swój pogląd na temat przyczyn awarii.
| „ | (...) Lecz kwestia wątpliwości nie wywołuje. Ogólne stany bezpieczeństwa i reguły pokrywają reaktory AES. Projekt reaktora jest wykonany z naruszeniami, więc reaktora nie nadaje się do eksploatacji. Nasze działania 26 kwietnia były zgodne z zasadami PBJa i OPB, w żaden sposób nie doprowadziliśmy do awarii, a tym bardziej do eksplozji. Jest to niepodważalne. Więc, wydaje się, oskarżenie personelu przydałoby się wreszcie zdjąć. Ale gdzie tam. (...) Na koniec chcę powiedzieć rzecz następującą. Katastrofa Czarnobylska w całej swej mierze jest wynikiem brutalnych błędów fizyków i konstruktorów reaktora. Od dawna należało to stwierdzić: właściwości reaktora były nie główną, nie rozstrzygającą, ale jedyną przyczyną Katastrofy Czarnobylskiej. |
” |
| — autor, Anatolij S. Diatłow[3]
| ||
Śmierć
Postęp choroby popromiennej był jednak tak szybki, że mimo pomocy niemieckich lekarzy (od 1991 roku dwukrotnie w ciągu roku przebywał na oddziale oparzeń Klinice Uniwersyteckiej w Monachium) Zmarł 13 grudnia 1995 w wieku 64 lat w wyniku ataku serca. Miejsce pochówku nie jest znane.
Prywatnie
Miał żonę Izabelę Iwanownę oraz córkę która również przez pewien czas pracowała w CEJ[3].
Odznaczenia
Został odznaczony "Orderem Honoru" oraz "Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy".
Uwagi
- ↑ W filmie dokumentalnym Godzina Zero. Katastrofa w Czarnobylu podano że ojciec A. Diatłowa był rybakiem.
- ↑ Ministerstwo Średniego Przemysłu Maszynowego ZSRR nadzorowało m.in. przemysł atomowy w ZSRR, w tym produkcję głowic jądrowych.
- ↑ Zwykle po pochłonięciu przez organizm takiej dawki w krótkim czasie zaczynają pojawiać objawy lekkiej choroby popromiennej. Jest to dawka trzy razy wyższa niż statystyczna dawka życiowa.
- ↑ Niektóre źródła podają dawkę 390 remów (3,9 Sv).
Przypisy
- ↑ Nolan, Dennis P. Loss Prevention and Safety Control: Terms and Definitions, CRC Press,LLC (2016); Boca Raton, Florida; p. 225.
- ↑ Czarnobyl. Godzina Zero; film dokumentalny; reż. Renny Bartlett; 2004,
- ↑ 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Anatolij S. Diatłow: Czarnobyl. Jak to było. Kijów: 1995.
Bibliografia
- Anatolij S. Diatłow: Czarnobyl. Jak to było, Kijów: 1995. (ros. Дятлов А.С., "Чернобыль. Как это было.")
