Anatolij Diatłow
Anatolij Stiepanowicz Diatłow, (ros. Анатолий Степанович Дятлов; ur. 3 marca 1931 roku w Atamanowo, zm. 13 grudnia 1995 roku) – zastępca naczelnego inżyniera w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej. Jedna z kluczowych postaci Katastrofy Czarnobylu.
Spis treści
Życiorys
Urodził się 3 marca 1931 roku w siole Atamanowo, położonym w Kraju Krasnojarskim, 50 km na północny wschód od Krasnojarska. Jego ojciec był inwalidą wojennym, weteranem pierwszej wojny światowej pracującym jako latarnik doglądając boje na rzece Jenisej. Matka nie pracowała, zajmowała się domem. Po ukończeniu szkoły podstawowej w 1945 roku rozpoczął naukę w technikum górniczo-metalurgicznym o specjalności "Automatyka i Elektronika", której zostaje absolwentem pięć lat później uzyskując dyplom ukończenia technikum z wyróżnieniem. Przez kolejne trzy lata pracował za kołem podbiegunowym - w Norylsku, w jednym z zakładów, które później podporządkowano Ministerstwu Przemysłu Średniego. W latach 1953-1959 studiował na Moskiewskim Instytucie Inżynieryjno-Fizycznym, który także ukończył z wyróżnieniem, uzyskując dyplom inżyniera fizyka ze specjalnością w dziedzinie automatyki i elektroniki. Po ukończeniu studiów otrzymał nakaz pracy w stoczni im. Leninowskiego Komsomołu w Komsomolsku nad Amurem, gdzie objął stanowisko starszego inżyniera, naczelnika fizycznego laboratorium i głównego mechanika instalacji napędów jądrowych w okrętach podwodnych. W tym też czasie był uczestnikiem wypadku jądrowego kiedy to otrzymał dawkę 200 remów[uwagi 1][1]. Wydarzenie to spowodowało zachorowanie jego syna na białaczkę która doprowadziła do jego śmierci. W 1973 roku ze względów rodzinnych (śmierci syna0 przeniósł się do pracy przy nowo budowanej Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej, gdzie początkowo objął stanowisko zastępcy kierownika działu reaktorów. Wraz z rozbudową elektrowni awansuje obejmując w początku lat 80-tych stanowisko zastępcy naczelnego inżyniera ds. eksploatacji elektrowni[2].
26 kwietnia 1986 roku
W dniu awarii pełnił służbę w sterowni reaktora nr IV na stanowisku zastępcy naczelnego inżyniera ds. eksploatacji elektrowni. W czasie awarii otrzymał dawkę promieniowania, wynoszącą co najmniej 550 remów (5,5 Sv)[uwagi 2].
Proces
Według orzeczenia Sądu Najwyższego ZSRR został uznany za jednego z winnych katastrofy i skazany na karę 10 lat kolonii karnej. Początkowo został osadzony w więzieniu Łukianiwka w Kijowie a następnie zostaje przeniesiony do kolonii karnej niedaleko miejscowości Kriukowo, w Obwodzie Połtawskim. Wskutek wielu apeli rożnych organizacji, przyjaciół a nawet osobistego wstawiennictwa Andrieja Sacharowa i jego żony Jeleny Boner, 1 października 1990 roku ze względu na zły stan zdrowia został przedterminowo zwolniony z odbywania kary.
Śmierć
Postęp choroby popromiennej był jednak tak szybki, że mimo pomocy niemieckich lekarzy (od 1991 r. dwukrotnie w ciągu roku przebywał na oddziale oparzeń uniwersyteckiej kliniki w Monachium) Zmarł 13. grudnia 1995 w wieku 56 lat w wyniku ataku serca. Miejsce pochówku nie jest znane.
Prywatnie
Miał żonę Izabelę Iwanownę. Syn zmarł pod koniec lat 60-tych na białaczkę.
Odznaczenia
Został wyróżniony "Orderem Honoru" oraz Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy.
Uwagi
- ↑ Zwykle po pochłonięciu przez organizm takiej dawki w krótkim czasie zaczynają pojawiać objawy lekkiej choroby popromiennej. Ogólne osłabienie, zmniejszenie ilości limfocytów we krwi obwodowej (limfopenia) występujące kilka dni po napromieniowaniu, później pojawia się niedokrwistość i obniżenie odporności ustroju, niekiedy skaza krwotoczna. Szacuje się że śmiertelność wynosi 25%.
- ↑ Niektóre źródła podają dawkę 390 remów (3,9 Sv).
Przypisy
- ↑ Nolan, Dennis P. Loss Prevention and Safety Control: Terms and Definitions, CRC Press,LLC (2016); Boca Raton, Florida; p. 225.
- ↑ Anatolij Stiepanowicz Diatłow: Czarnobyl. Jak to było.
Bibliografia
- A. S. Diatłow: "Czarnobyl. Jak to było" (ros. Дятлов А.С., "Чернобыль. Как это было.")
