Zmiany

'''Anatolij Stiepanowicz Diatłow''', (ros. Анатолий Степанович Дятлов; ur. 3 marca 1931 roku w AtamanowoAtamanowie, zm. 13 grudnia 1995 rokuw Kijowie) – zastępca naczelnego inżyniera w [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa|Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]]. Jedna z kluczowych postaci Katastrofy CzarnobyluAwarii Czarnobylskiej.

Urodził się 3 marca 1931 roku w siole we wsi Atamanowo, położonym w Kraju Krasnojarskim, 50 km na północny wschód od Krasnojarska. Jego ojciec był inwalidą wojennym, weteranem pierwszej wojny światowej pracującym . Pracował jako latarnik doglądając boje na spławiacz drewna rzece Jenisej<ref group="uwagi">W filmie dokumentalnym ''Godzina Zero. Katastrofa w Czarnobylu'' podano że ojciec A. Diatłowa był rybakiem.</ref>. Matka nie pracowała, zajmowała się domem. Po ukończeniu szkoły podstawowej w 1945 roku rozpoczął naukę w technikum górniczo-metalurgicznym o specjalności "Automatyka automatyka i Elektronika"elektronika, której zostaje absolwentem które ukończył z wyróżnieniem pięć lat później uzyskując dyplom ukończenia technikum z wyróżnieniem. Przez kolejne trzy lata pracował za kołem podbiegunowym - w Norylsku, W 1950 roku rozpoczął pracę w jednym z zakładów, które w Norylsku. Trzy lata później podporządkowano zakład został podporządkowany Ministerstwu Średniego Przemysłu Maszynowego ZSRR<ref group="uwagi">Ministerstwo ŚredniegoPrzemysłu Maszynowego ZSRR nadzorowało m.in. przemysł atomowy w ZSRR, w tym produkcję głowic jądrowych.</ref>. W latach 1953-1959 studiował na Moskiewskim Instytucie Inżynieryjno-Fizycznym, który także również ukończył z wyróżnieniem, uzyskując dyplom inżyniera fizyka ze specjalnością w dziedzinie automatyki i elektroniki. Po ukończeniu studiów otrzymał nakaz pracy w stoczni im. Leninowskiego Komsomołu w Komsomolsku nad Amurem, gdzie objął stanowisko starszego inżyniera, naczelnika fizycznego laboratorium i głównego mechanika instalacji napędów jądrowych w okrętach podwodnych. W tym też czasie był uczestnikiem latach 60-tych doszło tam do wypadku jądrowego kiedy to w wyniku którego otrzymał dawkę 200 remówpromieniowania<ref group="uwagi">Zwykle po pochłonięciu przez organizm takiej dawki w krótkim czasie zaczynają pojawiać objawy lekkiej choroby popromiennej. Ogólne osłabienie, zmniejszenie ilości limfocytów we krwi obwodowej (limfopenia) występujące kilka dni po napromieniowaniu, później pojawia się niedokrwistość i obniżenie odporności ustroju, niekiedy skaza krwotoczna. Szacuje się że śmiertelność wynosi 25%Jest to dawka trzy razy wyższa niż statystyczna dawka życiowa.</ref><ref>Nolan, Dennis P. ''Loss Prevention and Safety Control: Terms and Definitions'', CRC Press,LLC (2016); Boca Raton, Florida; p. 225.</ref>. Wydarzenie Późniejsze dochodzenia wykazało że do wypadku doszło w wyniku błędnych decyzji Diatłowa, mimo to spowodowało zachorowanie w oficjalnym raporcie uznano że do wypadku nie doszło bezpośrednio z jego syna winy<ref>''Czarnobyl. Godzina Zero;'' film dokumentalny; reż. Renny Bartlett; 2004, </ref>. Wkrótce po wypadku jego syn zmarł na białaczkę która doprowadziła do jego śmierci. W 1973 roku ze względów rodzinnych (śmierci syna0 przeniósł się został przeniesiony do pracy przy nowo budowanej [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa|Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]], gdzie początkowo objął stanowisko zastępcy kierownika działu reaktorów. Wraz z rozbudową elektrowni awansuje awansował obejmując w początku lat 80-tych stanowisko zastępcy naczelnego inżyniera ds. eksploatacji elektrowni<refname=":0">{{Cytuj książkę|nazwisko=Diatłow|imię=Anatolij StiepanowiczS.|tytuł=Czarnobyl. Jak to było|rok=1995|wydawca=|miejsce=Kijów|strony=|isbn=}}</ref>.

W dniu awarii pełnił służbę w sterowni reaktora nr IV na stanowisku zastępcy naczelnego inżyniera ds. eksploatacji elektrowni. W czasie awarii otrzymał dawkę promieniowania, wynoszącą co najmniej 550 remów (5,5 Sv)<ref group="uwagi">Niektóre źródła podają dawkę 390 remów (3,9 Sv).</ref>. Następnie został przewieziony do [[Szpital Kliniczny nr 6|Szpitala Klinicznego nr 6]] w Moskwie, z którego został wypisany pół roku później 4 listopada 1986 roku<ref name=":0" />. == Zwolnienie ==15 czerwca 1986 roku niemal cały zespół zarządzający blokiem VI został dyscyplinarnie zwolniony za "Nieodpowiedzialność oraz brak należytej kontroli". Wśród zwolnionych oprócz naczelnego inżyniera oraz dyrektora elektrowni znalazł się Anatolij Diatłow.

5 listopada przyjechał razem z żoną Izabelą Iwanowną do Kijowa. Niedługo po tym 4 grudnia 1986 roku został aresztowany<ref name=":0" />. Według orzeczenia Sądu Najwyższego ZSRR został uznany winnym z artykułu 220 KK ZSRR za jednego z winnych katastrofy nieprawidłową eksploatacje urządzeń wysokiego ryzyka i skazany na karę 10 lat kolonii karnej. Początkowo został osadzony w więzieniu Łukianiwka w Kijowie a następnie zostaje został przeniesiony do kolonii karnej niedaleko miejscowości Kriukowo, w Obwodzie Połtawskim. Wskutek 1 października 1990 roku wskutek wielu apeli rożnych organizacji, przyjaciół a nawet osobistego wstawiennictwa Andrieja Sacharowa i oraz jego żony Jeleny BonerBonner, 1 października 1990 roku ze względu na zły stan zdrowia został przedterminowo zwolniony z odbywania kary.  == Pogląd na temat przyczyn awarii == Przez cały czas był przekonany o swojej niewinności, a za główną przyczynę katastrofę winił wadliwą konstrukcję reaktora. W 1995 roku napisał książkę ''Czarnobyl. Ja to było'' w której wykłada swój pogląd na temat przyczyn awarii.{{CytatD|(...) Lecz kwestia wątpliwości nie wywołuje. Ogólne stany bezpieczeństwa i reguły pokrywają reaktory AES. Projekt reaktora jest wykonany z naruszeniami, więc reaktora nie nadaje się do eksploatacji. Nasze działania 26 kwietnia były zgodne z zasadami PBJa i OPB, w żaden sposób nie doprowadziliśmy do awarii, a tym bardziej do eksplozji. Jest to niepodważalne. Więc, wydaje się, oskarżenie personelu przydałoby się wreszcie zdjąć. Ale gdzie tam. (...) Na koniec chcę powiedzieć rzecz następującą. Katastrofa Czarnobylska w całej swej mierze jest wynikiem brutalnych błędów fizyków i konstruktorów reaktora. Od dawna należało to stwierdzić: właściwości reaktora były nie główną, nie rozstrzygającą, ale jedyną przyczyną Katastrofy Czarnobylskiej.|autor|Anatolij S. Diatłow<ref name=":0" />|width=x%|align=left/center/right|text=left/center/right}}

Postęp choroby popromiennej był jednak tak szybki, że mimo pomocy niemieckich lekarzy (od 1991 r. roku dwukrotnie w ciągu roku przebywał na oddziale oparzeń uniwersyteckiej kliniki Klinice Uniwersyteckiej w Monachium) Zmarł 13. grudnia 1995 w wieku 56 64 lat w wyniku ataku serca. Miejsce pochówku nie jest znane.

Miał żonę Izabelę Iwanownę. Syn zmarł pod koniec lat 60-tych na białaczkęoraz córkę która również przez pewien czas pracowała w CEJ<ref name=":0" />.

Został wyróżniony odznaczony "Orderem Honoru" oraz "Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy".

* A. Anatolij S. Diatłow: "''Czarnobyl. Jak to było"'' , Kijów: 1995. (ros. Дятлов А.С., "''Чернобыль. Как это было''.")