Wasilij Ignatienko: Różnice pomiędzy wersjami

Z Czarnobyl Wiki
Skocz do: nawigacja, szukaj
 
(Nie pokazano 26 wersji utworzonych przez 5 użytkowników)
Linia 1: Linia 1:
−
[[Plik:Ignatenko.jpg|mały]]
+
{{Infobox
−
'''Wasilij Iwanowicz Ignatenko''' (ros. Василий Иванович Игнатенко; ur. 13 marca 1961 w BSRR, zm. 13 maja 1986 w Moskwie) - dowódca samodzielnej zmilitaryzowanej jednostki pożarniczej nr 6 w Prypeci. Jego jednostka jako pierwsza przybyła na miejsce wypadku w nocy 26 kwietnia 1986 roku.
+
|name        = Wasilij Ignatienko
 +
|bodystyle    =
 +
 
 +
|titlestyle  =
 +
|abovestyle = background:#cfe3ff
 +
|subheaderstyle =
 +
|above        = Wasilij Ignatienko
 +
|subheader    = Wasilij Iwanowicz Ignatienko
 +
|imagestyle  =
 +
|captionstyle =
 +
|  image      = [[Plik:Wasilij Ignatienko.jpg|178px]]
 +
|caption      =
 +
 
 +
|headerstyle  = background:#cfe3ff;
 +
|labelstyle  = background:#eeeeee;
 +
|datastyle    =
 +
 
 +
|header1 = Stanowisko
 +
|  data3 = Strażak, starszy sierżant wojsk wewnętrznych
 +
|header4 = Informacje biograficzne
 +
| label5 = Imię i nazwisko
 +
|  data5 = Wasilij Iwanowicz Ignatienko
 +
| label6 = Data i miejsce urodzenia
 +
|  data6 = 13 marca 1961<br /> Spieriżje
 +
| label7 = Data i miejsce śmierci
 +
|  data7 = 13 maja 1986 († 25 l.) <br /> Moskwa
 +
| label8 = Przyczyna śmierci
 +
|  data8 = Ostra choroba popromienna
 +
| label9 = Miejsce spoczynku
 +
|  data9 = [[Cmentarz Mitiński]] (Moskwa)
 +
| label10 = Tytuł zawodowy
 +
| label11 = Edukacja
 +
|  label14 = Pracodawca
 +
|  label15 = Okres
 +
|  label16 = Wydział
 +
|  label17 = W momencie awarii
 +
}}
 +
[[Plik:Wiktor Kibenok i Wasilij Ignatenko.jpg|mały|266x266px|23 lutego 1986. Tatiana i [[Wiktor Kibenok]] (po lewej) i Ludmiła i Wasilij Ignatienko (po prawej)]]
 +
'''Wasilij Iwanowicz Ignatienko''' (ros. Василий Иванович Игнатенко; ur. 13 marca 1961 w Spieriżje, zm. 13 maja 1986 w Moskwie) – strażak, starszy sierżant wojsk wewnętrznych ZSRR, dowódca oddziału (drużyny) [[SWPCz-6]] biorącej udział w akcji gaśniczej 26 kwietnia 1986, jedna z ofiar śmiertelnych wypadku.
  
 
== Życiorys ==
 
== Życiorys ==
−
Urodził się 5 czerwca 1959 na Białorusi w obwodzie homelskim. Po odbyciu służby w Armii Radzieckiej w 1982 roku objął funkcję, dowódcy samodzielnej zmilitaryzowanej jednostki pożarniczej nr 6 w Prypeci.
+
Urodził się 13 marca 1961 we wsi Spieriżje w rejonie brahińskim w obwodzie homelskim w Białoruskiej SRR. Po ukończeniu szkoły średniej rozpoczął naukę w szkole zawodowej na kierunku elektrotechnika w Homlu. Następnie otrzymał nakaz pracy w Bobrujsku. Z uwagi na podjętą pracę przez dwa lata odraczano mu powołanie do odbycia zasadniczej służby wojskowej. Trzeciego roku został powołany i służył w wojskach pożarniczych w Moskwie. Nie złożył przysięgi wojskowej. Po przejściu do cywila postanowił kontynuować pracę w straży. Bezskutecznie próbował dostać pracę w straży w Czernihowie. Dzięki protekcji sąsiada który pracował w elektrowni został przyjęty do straży<ref name=":0">{{Cytuj stronę|url=https://gp.by/category/special/only-in-gp/news89954.html|tytuł=Мать героя Чернобыля рассказала о сыне|autor=|data dostępu=2019-02-09|opublikowany=gp.by|język=}}</ref>. W 1982 rozpoczął służbę w organach ministerstwa spraw wewnętrznych<ref>{{Cytuj stronę|url=https://fireman.club/statyi-polzovateley/ignatenko-vasilij-ivanovich/|tytuł=Копирование доступно после регистрации на сайте.|autor=|data dostępu=2019-05-14|opublikowany=fireman.club|język=}}</ref>.
 +
 
 +
=== 26 kwietnia 1986 ===
 +
W chwili wypadku pełnił dyżur bojowy.  O 1:35 jego jednostka jako druga przybyła na miejsce akcji gaśniczej wezwana jako wsparcie dla [[WPCz-2]]. Nad ranem z pierwszymi objawami choroby popromiennej został przewieziony na oddział szpitalny [[MSCz-126]] w [[Prypeć (miasto)|Prypeci]]<nowiki/> gdzie otrzymał podstawową opiekę medyczną. 27 kwietnia został przewieziony na oddział radiologiczny Instytutu Biofizyki [[Szpital Kliniczny nr 6 w Moskwie|Szpitala Klinicznego nr 6 w Moskwie]] . Otrzymał najprawdopodobniej dawkę 1600 remów<ref name=":0" />.
  
−
== 26 kwietnia 1986 roku ==
+
=== Śmierć ===
−
26 kwietnia 1986 roku o około godziny 1:35 w nocy jego jednostka przybyła na miejsce zdarzenia. Po wstępnej ocenie sytuacji i po przydzieleniu zadań oddziałom gaśniczym podjął decyzję o skierowaniu części strażaków na dach bloku IV oraz III.
+
Mimo przeszczepu szpiku kostnego 2 maja od siostry Ludmiły zmarł 13 maja 1986 o godzinie 11:20 w wieku 25 lat w wyniku ostrej choroby popromiennej IV stopnia. Został pochowany 15 maja na tamtejszym [[Cmentarz Mitiński|Cmentarzu Mitińskim]] (kwatera 162)<ref name=":0" />.
  
−
Zmarł 14 maja 1986 roku w wieku 27 lat w wyniku ostrej choroby popromiennej w szpitalu nr 6 w Moskwie. Został pochowany na cmentarzu Mitinskoe w Moskwie.
+
== Odznaczenia ==
 +
* Tytuł ''Bohater Ukrainy'' oraz medal ''Złota Gwiazda''<ref>dekret Prezydencki nr 328/2006 z dnia 21 kwietnia 2006 r.</ref> (2006) (pośmiertnie)
 +
* Order ''Za Odwagę''<ref>dekret prezydencki nr 346/1996 z dnia 8 maja 1996 r.</ref> (1996) (pośmiertnie)
 +
* Order Czerwonego Sztandaru (pośmiertnie)
  
−
Pośmiertnie uhonorowany tytułem Bohatera Ukrainy, odznaczony medalem "Złota Gwiazda". (dekret Prezydencki nr 328/2006 z dnia 21 kwietnia 2006 r.) oraz Orderem "Za Odwagę" (dekret prezydencki nr 346/1996 z dnia 8 maja 1996) oraz Orderem Czerwonego Sztandaru
+
== Życie prywatne<ref name=":0" /> ==
 +
{{Osobny artykuł|Ludmiła Ignatienko}}Wraz z małżonką mieszkał na pierwszym piętrze hotelu pracowniczego przeznaczonego dla członków straży znajdującego się w sąsiedztwie remizy.
 +
* Małżonka: [[Ludmiła Ignatienko|Ludmiła]] (ślub 24 września 1983), w momencie wypadku była w szóstym miesiącu ciąży
 +
* Dzieci: Natasza (córka †1986)<ref>W wyniku napromieniowania żyła jedynie cztery godziny. Pochowana w grobie Wasilija.</ref>
 +
* Matka: Tatjana Pietrowna<ref>zam. Berezyna, obw. miński</ref>
 +
* Ojciec: Iwan Tarasowicz († 61 l. 1995)
 +
* Rodzeństwo: Ludmiła († lato 2015), Natasza (ur. 1971/72), Kolja, Witalij
  
 
== Krzyk Czarnobyla ==
 
== Krzyk Czarnobyla ==
−
[[Plik:532938 509105982471862 75365442 n.jpg|mały|Ludmiła Ignatenko przy Pomnik w Sławutyczu.]]
+
W książce "Czarnobylska modlitwa" autorka, Swietłana Aleksijewicz udokumentowała historię żony Wasilija Ignatienki - Ludmiły.
−
W książce "Krzyk Czarnobyla" autorka, Swietłana Aleksijewicz udokumentowała historię żony Wasilija Ignatenki - Ludmiły.
 
−
 
 
−
"... - Nie wolno ci zapominać, że masz przed sobą nie męża, nie ukochanego człowieka, lecz radioaktywny obiekt z wysokim wskaźnikiem skażenia. Jesteś samobójczynią? Weź się w garść.
 
−
  A ja, jak w malignie:
 
−
  - Kocham go! Kocham go!
 
−
  Śpi, a ja szepczę:
 
−
  - Kocham cię!
 
−
  Wychodzę na szpitalny dziedziniec:
 
−
  - Kocham cię!
 
−
  Niosę kaczkę:
 
−
  - Kocham cię!
 
−
  Wspominałam, jak wcześniej żyliśmy. W naszym osiedlu. Zasypiał nocą tylko wtedy, kiedy wziął mnie za rękę.
 
−
  Taki miał nawyk: we śnie trzymał mnie za rękę. Całą noc.
 
−
  W szpitalu biorę go za rękę i nie puszczam. Noc. Cisza. Tylko my. Popatrzył na mnie bardzo uważnie i nagle mówi:
 
−
  - Tak chcę zobaczyć nasze dziecko. Jak ono?
 
−
  - Jak je nazwiemy? - pytam.
 
−
  - No, to już sama wymyśl.
 
−
  - Dlaczego sama, skoro nas dwoje?
 
−
  - Jeśli urodzi się chłopiec, niech będzie Wasia, a jeśli dziewczynka, Nataszka.
 
−
  - Wasia? Już mam jednego Wasię. Ciebie! Drugiego mi nie trzeba..."
 
−
 
 
  
−
"...Po dwóch miesiącach przyjechałam do Moskwy. Z dworca na cmentarz. Do niego! I tam, na cmentarzu, zaczęły się skurcze. Kiedy tylko zaczęłam z nim rozmawiać. Wezwali pogotowie. Rodziłam u tej samej Angeliny Wasiliewny Guskowej. Jeszcze wtedy uprzedzała mnie:
+
== Przypisy ==
−
  - Rodzić przyjeżdżaj do nas.
+
<references />
−
  Dwa tygodnie przed terminem rodziłam.
+
{{Ofiary śmiertelne Katastrofy w Czarnobylu}}
−
  Nie pokazali. Dziewczynka.
+
[[Kategoria:Ludzie]]
−
  - Nataszeńka - nazwałam. - Tato nazwał cię Nataszką.
+
[[Kategoria:Ofiary śmiertelne]]
−
  Na oko zdrowe dziecko. Rączki, nóżki. Miała marskość wątroby. W wątrobie dwadzieścia osiem rentgenów. Wrodzoną wadę serca.
+
[[Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Mitińskim]]
−
  Po czterech godzinach powiedzieli, że dziewczynka zmarła. I znowu: nie oddamy ci jej!
+
[[Kategoria:Hospitalizowani w Szpitalu Klinicznym nr 6]]
−
  - Jakże, nie oddacie?! To ja jej wam nie oddam! Chcecie ją zabrać dla nauki, nienawidzę waszej nauki! Nienawidzę!
+
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina]]
−
  Na początek zabrała mi jego, a teraz chce jeszcze... Nie oddam! Pochowam ją sama. Razem z nim.
+
[[Kategoria:Strażacy]]
−
  (Milczy).
+
[[Kategoria:SWPCz-6]]
−
  Wciąż nie te słowa mówię. Nie takie. Nie powinnam krzyczeć po insulinie. I płakać nie powinnam. Dlatego i słowa nie te.
+
{{DEFAULTSORT:Ignatenko Wasilij}}
−
  Ale powiem. Tego jeszcze nie wie nikt. Kiedy nie oddałam im mojej dziewczynki, naszej dziewczynki, przynieśli mi drewniane pudełko:
 
−
  - Ona - tam.
 
−
  Spojrzałam. Zamknęli. Zapłakałam:
 
−
  - Połóżcie ją u jego stóp. Powiedzcie, że to nasza Nataszeńka.
 
−
  Na grobie nie napisano: Natasza Ignatienko. Tam tylko jego imię. Ona wszak była bez imienia, bez niczego.
 
−
  Przychodzę zawsze do nich z dwoma bukietami: jeden - dla niego, drugi kładę jej w kąciku. Pełznę przy mogile na kolanach.
 
−
  Zawsze na kolanach..."
 

Aktualna wersja na dzień 21:04, 28 mar 2023

Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".

Błąd przy generowaniu miniatury Brak pliku
23 lutego 1986. Tatiana i Wiktor Kibenok (po lewej) i Ludmiła i Wasilij Ignatienko (po prawej)

Wasilij Iwanowicz Ignatienko (ros. Василий Иванович Игнатенко; ur. 13 marca 1961 w Spieriżje, zm. 13 maja 1986 w Moskwie) – strażak, starszy sierżant wojsk wewnętrznych ZSRR, dowódca oddziału (drużyny) SWPCz-6 biorącej udział w akcji gaśniczej 26 kwietnia 1986, jedna z ofiar śmiertelnych wypadku.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 13 marca 1961 we wsi Spieriżje w rejonie brahińskim w obwodzie homelskim w Białoruskiej SRR. Po ukończeniu szkoły średniej rozpoczął naukę w szkole zawodowej na kierunku elektrotechnika w Homlu. Następnie otrzymał nakaz pracy w Bobrujsku. Z uwagi na podjętą pracę przez dwa lata odraczano mu powołanie do odbycia zasadniczej służby wojskowej. Trzeciego roku został powołany i służył w wojskach pożarniczych w Moskwie. Nie złożył przysięgi wojskowej. Po przejściu do cywila postanowił kontynuować pracę w straży. Bezskutecznie próbował dostać pracę w straży w Czernihowie. Dzięki protekcji sąsiada który pracował w elektrowni został przyjęty do straży[1]. W 1982 rozpoczął służbę w organach ministerstwa spraw wewnętrznych[2].

26 kwietnia 1986[edytuj | edytuj kod]

W chwili wypadku pełnił dyżur bojowy. O 1:35 jego jednostka jako druga przybyła na miejsce akcji gaśniczej wezwana jako wsparcie dla WPCz-2. Nad ranem z pierwszymi objawami choroby popromiennej został przewieziony na oddział szpitalny MSCz-126 w Prypeci gdzie otrzymał podstawową opiekę medyczną. 27 kwietnia został przewieziony na oddział radiologiczny Instytutu Biofizyki Szpitala Klinicznego nr 6 w Moskwie . Otrzymał najprawdopodobniej dawkę 1600 remów[1].

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

Mimo przeszczepu szpiku kostnego 2 maja od siostry Ludmiły zmarł 13 maja 1986 o godzinie 11:20 w wieku 25 lat w wyniku ostrej choroby popromiennej IV stopnia. Został pochowany 15 maja na tamtejszym Cmentarzu Mitińskim (kwatera 162)[1].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • Tytuł Bohater Ukrainy oraz medal Złota Gwiazda[3] (2006) (pośmiertnie)
  • Order Za Odwagę[4] (1996) (pośmiertnie)
  • Order Czerwonego Sztandaru (pośmiertnie)

Życie prywatne[1][edytuj | edytuj kod]

Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129". Osobny artykuł: Ludmiła Ignatienko.
Wraz z małżonką mieszkał na pierwszym piętrze hotelu pracowniczego przeznaczonego dla członków straży znajdującego się w sąsiedztwie remizy.
  • Małżonka: Ludmiła (ślub 24 września 1983), w momencie wypadku była w szóstym miesiącu ciąży
  • Dzieci: Natasza (córka †1986)[5]
  • Matka: Tatjana Pietrowna[6]
  • Ojciec: Iwan Tarasowicz († 61 l. 1995)
  • Rodzeństwo: Ludmiła († lato 2015), Natasza (ur. 1971/72), Kolja, Witalij

Krzyk Czarnobyla[edytuj | edytuj kod]

W książce "Czarnobylska modlitwa" autorka, Swietłana Aleksijewicz udokumentowała historię żony Wasilija Ignatienki - Ludmiły.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 Мать героя Чернобыля рассказала о сыне. gp.by. [dostęp 2019-02-09].Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".
  2. ↑ Копирование доступно после регистрации на сайте.. fireman.club. [dostęp 2019-05-14].Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".
  3. ↑ dekret Prezydencki nr 328/2006 z dnia 21 kwietnia 2006 r.
  4. ↑ dekret prezydencki nr 346/1996 z dnia 8 maja 1996 r.
  5. ↑ W wyniku napromieniowania żyła jedynie cztery godziny. Pochowana w grobie Wasilija.
  6. ↑ zam. Berezyna, obw. miński
Źródło: „https://wiki.czarnobyl.pl/index.php?title=Wasilij_Ignatienko&oldid=6210”