Aleksandr Leleczenko: Różnice pomiędzy wersjami
(→26 kwietnia 1986: literówka) (Znaczniki: Z internetu mobilnego, Wersja mobilna) |
|||
| (Nie pokazano 1 pośredniej wersji utworzonej przez tego samego użytkownika) | |||
| Linia 51: | Linia 51: | ||
== Życiorys == | == Życiorys == | ||
| − | Urodził się 26 lipca 1938 we wsi Nowooriechowka w rejonie łubieńskim w obwodzie połtawskim. Po ukończeniu szkoły średniej studiował w Charkowskiej Wyższej Wojskowej Lotniczej Szkoły Pilotów na kierunku nawigator lotniczy. W latach 1961-1966 studiował na Politechnice Kijowskiej na wydziale elektroenergetyka. Po ukończeniu studiów wyższych pracował w Słowiańskiej Elektrowni Cieplnej. Kolejno przeprowadził się do miasta Enerhodar gdzie podjął pracę w pobliskiej Zaporoskiej Elektrowni Jądrowej na wydziale automatyki cieplnej i pomiarów. Pracę w | + | Urodził się 26 lipca 1938 we wsi Nowooriechowka w rejonie łubieńskim w obwodzie połtawskim. Po ukończeniu szkoły średniej studiował w Charkowskiej Wyższej Wojskowej Lotniczej Szkoły Pilotów na kierunku nawigator lotniczy. W latach 1961-1966 studiował na Politechnice Kijowskiej na wydziale elektroenergetyka. Po ukończeniu studiów wyższych pracował w Słowiańskiej Elektrowni Cieplnej. Kolejno przeprowadził się do miasta Enerhodar gdzie podjął pracę w pobliskiej Zaporoskiej Elektrowni Jądrowej na wydziale automatyki cieplnej i pomiarów. Pracę w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej rozpoczął 31 marca 1975 roku na stanowisku naczelnika zmiany wydziału elektrycznego podczas rozruchu i eksploatacji drugiego etapu elektrowni (bloki energetyczne nr III i IV)<ref>{{Cytuj stronę|url=https://chnpp.gov.ua/ru/about/labour-glory-ru/geroi-likvidatory|tytuł=Герои-ликвидаторы|autor=|data dostępu=2019-04-21|opublikowany=chnpp.gov.ua|język=}}</ref>. W 1980 roku awansował na zastępcę naczelnika wydziału elektrycznego drugiego etapu elektrowni. Brał czynny udział przy rozruchu i konserwacji wszystkich bloków w elektrowni. Określany był mianem wzorowego pracownika za co został odznaczony medalem „Weterana pracy”<ref name=":1">{{Cytuj stronę|url=http://coolschool1.at.ua/index/kniga_pamjati_quot_zhivy_poka_pomnim_quot_posvjashhaetsja_tem_kto_pogib_v_chernobylskom_pekle_lelechenko/0-415|tytuł=ЛЕЛЕЧЕНКО АЛЕКСАНДР ГРИГОРЬЕВИЧ (26.06.1938 – 07.05.1986)|autor=|data dostępu=2019-02-02|opublikowany=coolschool1.at.ua|język=}}</ref>. |
== 26 kwietnia 1986 == | == 26 kwietnia 1986 == | ||
| Linia 57: | Linia 57: | ||
== Śmierć == | == Śmierć == | ||
| − | Hospitalizowany w Kijowskim Naukowo-Badawczym Instytucie Radiologii i Onkologii. Zdiagnozowano u niego Zespół Ostrej Choroby Popromiennej IV stopnia. Przyjął dawkę szacowaną na 2000 rem<ref>{{Cytuj stronę|url=http://memory.chornobylmuseum.kiev.ua|tytuł=Aleksandr Leleczenko w rejestrze Muzeum Czarnobylskiego w Kijowie|autor=|data dostępu=2022-01-09|opublikowany=memory.chornobylmuseum.kiev.ua|język=}}</ref>. Został pochowany na cmentarzu we wsi Stiepnoje w rejonie połtawskim. | + | Hospitalizowany w Kijowskim Naukowo-Badawczym Instytucie Radiologii i Onkologii. Zdiagnozowano u niego Zespół Ostrej Choroby Popromiennej IV stopnia. Umarł 7 maja 1986 jako 3 ofiara wypadku w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej. Został wymieniony na Pomniku w Sławutyczu. Przyjął dawkę szacowaną na 2000 rem<ref>{{Cytuj stronę|url=http://memory.chornobylmuseum.kiev.ua|tytuł=Aleksandr Leleczenko w rejestrze Muzeum Czarnobylskiego w Kijowie|autor=|data dostępu=2022-01-09|opublikowany=memory.chornobylmuseum.kiev.ua|język=}}</ref>. Został pochowany na cmentarzu we wsi Stiepnoje w rejonie połtawskim. |
== Prywatnie == | == Prywatnie == | ||
Aktualna wersja na dzień 21:51, 22 lis 2023
Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".
Aleksandr Grigorowicz Leleczenko (ros. Алексадр Григорьевич Лелеченко; ur. 26 lipca 1938 we wsi Nowooriechowka, zm. 7 maja 1986 w Kijowie) – zastępca naczelnika wydziału elektrycznego Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej.
Spis treści
Życiorys[edytuj | edytuj kod]
Urodził się 26 lipca 1938 we wsi Nowooriechowka w rejonie łubieńskim w obwodzie połtawskim. Po ukończeniu szkoły średniej studiował w Charkowskiej Wyższej Wojskowej Lotniczej Szkoły Pilotów na kierunku nawigator lotniczy. W latach 1961-1966 studiował na Politechnice Kijowskiej na wydziale elektroenergetyka. Po ukończeniu studiów wyższych pracował w Słowiańskiej Elektrowni Cieplnej. Kolejno przeprowadził się do miasta Enerhodar gdzie podjął pracę w pobliskiej Zaporoskiej Elektrowni Jądrowej na wydziale automatyki cieplnej i pomiarów. Pracę w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej rozpoczął 31 marca 1975 roku na stanowisku naczelnika zmiany wydziału elektrycznego podczas rozruchu i eksploatacji drugiego etapu elektrowni (bloki energetyczne nr III i IV)[1]. W 1980 roku awansował na zastępcę naczelnika wydziału elektrycznego drugiego etapu elektrowni. Brał czynny udział przy rozruchu i konserwacji wszystkich bloków w elektrowni. Określany był mianem wzorowego pracownika za co został odznaczony medalem „Weterana pracy”[2].
26 kwietnia 1986[edytuj | edytuj kod]
W czasie awarii znajdował się na terenie elektrowni. Wraz z innymi elektrykami dokonał niezbędnych napraw wielu instalacji elektrycznych oraz wypuścił wodór z generatorów do atmosfery. W przypadku niewykonania tych prac istniało ryzyko wystąpienia eksplozji, która mogła uszkodzić turbiny generatorów. Pragnąc uchronić młodych elektryków przed przebywaniem w strefie wysokiego promieniowania, trzykrotnie wchodził do hali elektrolizy (panowało tam promieniowanie rzędu od 5 do 15 tysięcy R/h) aby wyłączyć zawór dopływu wodoru w awaryjnych prądnicach. Brodząc po kolana w radioaktywnej wodzie, dokonał sprawdzenia stanu instalacji elektrycznej, starając się wyłączyć pompy zasilające układ chłodzenia w wodę. W godzinach rannych przetransportowany do szpitala w Prypeci, gdzie udzielono mu podstawowej pomocy medycznej. Po wstrzyknięciu mu surowicy natychmiast powrócił do elektrowni gdzie pracował przez kilka dni[3][4]. 30 kwietnia został przyjęty na oddział szpitala w Kijowie. Szacuje się ze otrzymał dawkę ok 25 Sv.
Śmierć[edytuj | edytuj kod]
Hospitalizowany w Kijowskim Naukowo-Badawczym Instytucie Radiologii i Onkologii. Zdiagnozowano u niego Zespół Ostrej Choroby Popromiennej IV stopnia. Umarł 7 maja 1986 jako 3 ofiara wypadku w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej. Został wymieniony na Pomniku w Sławutyczu. Przyjął dawkę szacowaną na 2000 rem[5]. Został pochowany na cmentarzu we wsi Stiepnoje w rejonie połtawskim.
Prywatnie[edytuj | edytuj kod]
Pozostawił żonę Lubow Nikołajewnę oraz córkę[2]. Mieszkał w Prypeci przy ul. I. Kurczatowa 22/17.
Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]
- Jego imieniem nazwano szkołę w jego rodzinnej wsi w której się uczył. Znajduje się tam również poświęcona jego osobie ekspozycja muzealna przedstawiająca jego udział w likwidacji awarii.
- W czerwcu 2012 we wsi Nikołajewka w obwodzie donieckim została otwarta biblioteka publiczna jego imienia.
Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]
- Medal „Weterana pracy”
- Order Lenina (1986) (pośmiertnie)
- Order „Złota Gwiazda” z tytułem Bohatera Ukrainy (2006) (pośmiertnie) – za bohaterski czyn w imię ratowania życia obecnych i przyszłych pokoleń, osobistą odwagę i poświęcenie w czasie likwidacji wypadku w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej[6].
- Krzyż „Za odwagę” (1996) (pośmiertnie)[7] – za osobistą odwagę wykazaną w likwidacji wypadku w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej[7],
Przypisy[edytuj | edytuj kod]
- ↑ Герои-ликвидаторы. chnpp.gov.ua. [dostęp 2019-04-21].Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".
- ↑ 2,0 2,1 ЛЕЛЕЧЕНКО АЛЕКСАНДР ГРИГОРЬЕВИЧ (26.06.1938 – 07.05.1986). coolschool1.at.ua. [dostęp 2019-02-02].Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".
- ↑ To,co wiem,posiąść może każdy.. photoblog.p. [dostęp 2017-06-09].Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".
- ↑ Оголошується конкурс на проект скульптурної композиції, присвяченої Герою України Олександру Лелеченку. dazv.gov.ua. [dostęp 2017-06-09].Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".
- ↑ Aleksandr Leleczenko w rejestrze Muzeum Czarnobylskiego w Kijowie. memory.chornobylmuseum.kiev.ua. [dostęp 2022-01-09].Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".
- ↑ Dekret prezydencki nr 328/2006 z dnia 21 kwietnia 2006 r.
- ↑ 7,0 7,1 Dekret Prezydencki nr 298/1996 z dnia 26 kwietnia 1996 r.
| |||||||||||
