Wiktor Kibenok: Różnice pomiędzy wersjami
m (Poprawki merytoryczne i stylistyczne.) |
m (Informacja) |
||
| (Nie pokazano 1 wersji utworzonej przez jednego użytkownika) | |||
| Linia 3: | Linia 3: | ||
|opis grafiki = | |opis grafiki = | ||
|imię i nazwisko org = Wiktor Nikołajewicz Kibenok | |imię i nazwisko org = Wiktor Nikołajewicz Kibenok | ||
| − | |stanowisko = Naczelnik [[SWPCz-6]] | + | |stanowisko = Naczelnik warty [[SWPCz-6]] |
|imię i nazwisko = Wiktor Nikołajewicz Kibenok | |imię i nazwisko = Wiktor Nikołajewicz Kibenok | ||
|data urodzenia = 17 lutego 1963 | |data urodzenia = 17 lutego 1963 | ||
| Linia 25: | Linia 25: | ||
[[Plik:Кибенок Виктор Николаевич (конверт).jpg|mały|239x239px|Okazjonalna koperta z wizerunkiem W. N. Kibenoka.]] | [[Plik:Кибенок Виктор Николаевич (конверт).jpg|mały|239x239px|Okazjonalna koperta z wizerunkiem W. N. Kibenoka.]] | ||
[[Plik:Autocysterna AC-40 (Ural 375) o numerze 99-39 KXX należąca do SWPCz-6..jpg|mały|239x239px|Autocysterna AC-40 (Ural 375) o numerze 99-39 KXX należąca do [[SWPCz-6]] którą na miejsce wypadku, 26 kwietnia przybył por. Wiktor Kibenok wraz z kierowcą sierż. Anatolijem Najdiukiem znajdująca się pod ABK-1. (lato 1986)]] | [[Plik:Autocysterna AC-40 (Ural 375) o numerze 99-39 KXX należąca do SWPCz-6..jpg|mały|239x239px|Autocysterna AC-40 (Ural 375) o numerze 99-39 KXX należąca do [[SWPCz-6]] którą na miejsce wypadku, 26 kwietnia przybył por. Wiktor Kibenok wraz z kierowcą sierż. Anatolijem Najdiukiem znajdująca się pod ABK-1. (lato 1986)]] | ||
| − | '''Wiktor Nikołajewicz Kibenok''' (ros. Виктор Николаевич Кибенок; ur. 17 lutego 1963 we wsi Iwaniwka, zm. 11 maja 1986 w Moskwie) – strażak, porucznik służby wewnętrznej, naczelnik [[SWPCz-6]]. 26 kwietnia 1986 dowodził jednostką straży pożarnej z [[Prypeć (miasto)|Prypeci]] podczas akcji gaśniczej bloku energetycznego nr IV Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej. Jedna z [[Ofiary śmiertelne katastrofy w Czarnobylu|ofiar śmiertelnych wypadku]]. Uhonorowany pośmiertnie tytułem Bohatera Związku Radzieckiego oraz Orderem Lenina (1986). | + | '''Wiktor Nikołajewicz Kibenok''' (ros. Виктор Николаевич Кибенок; ur. 17 lutego 1963 we wsi Iwaniwka, zm. 11 maja 1986 w Moskwie) – strażak, porucznik służby wewnętrznej, naczelnik warty (zmiany) [[SWPCz-6]]. 26 kwietnia 1986 dowodził jednostką straży pożarnej z [[Prypeć (miasto)|Prypeci]] podczas akcji gaśniczej bloku energetycznego nr IV Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej. Jedna z [[Ofiary śmiertelne katastrofy w Czarnobylu|ofiar śmiertelnych wypadku]]. Uhonorowany pośmiertnie tytułem Bohatera Związku Radzieckiego oraz Orderem Lenina (1986). |
== Życiorys == | == Życiorys == | ||
| − | Urodził się 17 lutego 1963 we wsi Iwaniwka w rejonie nyżniosirohozkim w obwodzie chersońskim, w rodzinie z tradycjami strażackimi. Od 1980 pracował w organach Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ZSRR. W 1984 ukończył Czerkaską Szkołę Pożarowo-Techniczną Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ZSRR (obecnie Akademia Bezpieczeństwa Pożarowego im. Bohaterów Czarnobyla). W tym samym roku w stopniu porucznika został mianowany naczelnikiem Samodzielnej Zmilitaryzowanej Jednostki Pożarniczej nr 6 (SWPCz-6) Kijowskiego Obwodowego Urzędu Spraw Wewnętrznych<ref>{{Cytuj stronę|url=https://chnpp.gov.ua/ua/about/labour-glory/heroi-likvidatory|tytuł=Герої-ліквідатори|autor=|data dostępu=2019-05-18|opublikowany=chnpp.gov.ua|język=}}</ref>. Był członkiem Komsomołu oraz kandydatem na mistrza sportu jednostek pożarniczych ZSRR<ref name=":1">{{Cytuj stronę|url=http://www.warheroes.ru/hero/hero.asp?Hero_id=2523|tytuł=Виктор Николаевич Кибенок|autor=|data dostępu=2019-05-20|opublikowany=warheroes.ru|język=}}</ref>. | + | Urodził się 17 lutego 1963 we wsi Iwaniwka w rejonie nyżniosirohozkim w obwodzie chersońskim, w rodzinie z tradycjami strażackimi. Od 1980 pracował w organach Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ZSRR. W 1984 ukończył Czerkaską Szkołę Pożarowo-Techniczną Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ZSRR (obecnie Akademia Bezpieczeństwa Pożarowego im. Bohaterów Czarnobyla). W tym samym roku w stopniu porucznika został mianowany naczelnikiem warty (zmiany) Samodzielnej Zmilitaryzowanej Jednostki Pożarniczej nr 6 (SWPCz-6) Kijowskiego Obwodowego Urzędu Spraw Wewnętrznych<ref>{{Cytuj stronę|url=https://chnpp.gov.ua/ua/about/labour-glory/heroi-likvidatory|tytuł=Герої-ліквідатори|autor=|data dostępu=2019-05-18|opublikowany=chnpp.gov.ua|język=}}</ref>. Był członkiem Komsomołu oraz kandydatem na mistrza sportu jednostek pożarniczych ZSRR<ref name=":1">{{Cytuj stronę|url=http://www.warheroes.ru/hero/hero.asp?Hero_id=2523|tytuł=Виктор Николаевич Кибенок|autor=|data dostępu=2019-05-20|opublikowany=warheroes.ru|język=}}</ref>. |
=== 26 kwietnia 1986 === | === 26 kwietnia 1986 === | ||
| Linia 34: | Linia 34: | ||
=== Śmierć === | === Śmierć === | ||
| − | Zmarł 11 maja 1986 w wieku 23 lat w wyniku [[Choroba popromienna|zespołu ostrej choroby popromiennej]] IV stopnia (uszkodzenia skóry i płuc<ref name=":0">Raport UNSCEAR, Appendix to Annex G “Early effects in man of high radiation doses”. Acute radiation effects in victims of the Chernobyl accident (1988), s. 20.</ref>). Został pochowany 13 maja na tamtejszym [[Cmentarz Mitiński|Cmentarzu Mitińskim]] (kwatera 162)<ref name=":1" /><ref>{{Cytuj stronę|url=https://gp.by/category/special/only-in-gp/news89954.html|tytuł=Мать героя Чернобыля рассказала о сыне|autor=Nina Złydienko|data dostępu=2019-0519|opublikowany=gp.by|język=}}</ref>. | + | Zmarł 11 maja 1986 w wieku 23 lat w wyniku [[Choroba popromienna|zespołu ostrej choroby popromiennej]] IV stopnia (uszkodzenia skóry i płuc<ref name=":0">Raport UNSCEAR, Appendix to Annex G “Early effects in man of high radiation doses”. Acute radiation effects in victims of the Chernobyl accident (1988), s. 20.</ref>). Został pochowany 13 maja na tamtejszym [[Cmentarz Mitiński|Cmentarzu Mitińskim]] (kwatera 162)<ref name=":1" /><ref>{{Cytuj stronę|url=https://gp.by/category/special/only-in-gp/news89954.html|tytuł=Мать героя Чернобыля рассказала о сыне|autor=Nina Złydienko|data dostępu=2019-0519|opublikowany=gp.by|język=}}</ref>. 6. ofiara katastrofy w kolejności chronologicznej. |
== Rodzina == | == Rodzina == | ||
Aktualna wersja na dzień 18:47, 22 kwi 2024
| ||
| [[Plik:Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".|Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".|alt=Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".|Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".]]Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129". | ||
| Stanowisko | ||
| Naczelnik warty SWPCz-6 | ||
| Informacje biograficzne | ||
| Imię i nazwisko | Wiktor Nikołajewicz Kibenok | |
| Data i miejsce urodzenia | 17 lutego 1963 Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129". | |
| Data i miejsce śmierci | 11 maja 1986 († 23 l.) Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129". | |
| Przyczyna śmierci | Zespół ostrej choroby popromiennej | |
| Miejsce spoczynku | Cmentarz Mitiński (kwatera 162) | |
| Narodowość | ukraińska | |
| Edukacja | Czerkaska Szkoła Pożarowo-Techniczna Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ZSRR | |
| Okres | 1981 – 1984 | |
| Kariera zawodowa | ||
| Pracodawca | Kijowski Obwodowy Urząd Spraw Wewnętrznych | |
| Okres | 1980 – 11.05.1986 | |
| Odznaczenia | ||
 
| ||
Błąd przy generowaniu miniatury Brak pliku
.jpg)
Błąd przy generowaniu miniatury Brak pliku
Autocysterna AC-40 (Ural 375) o numerze 99-39 KXX należąca do SWPCz-6 którą na miejsce wypadku, 26 kwietnia przybył por. Wiktor Kibenok wraz z kierowcą sierż. Anatolijem Najdiukiem znajdująca się pod ABK-1. (lato 1986)
_o_numerze_99-39_KXX_nale%C5%BC%C4%85ca_do_SWPCz-6..jpg){kind=link}
Wiktor Nikołajewicz Kibenok (ros. Виктор Николаевич Кибенок; ur. 17 lutego 1963 we wsi Iwaniwka, zm. 11 maja 1986 w Moskwie) – strażak, porucznik służby wewnętrznej, naczelnik warty (zmiany) SWPCz-6. 26 kwietnia 1986 dowodził jednostką straży pożarnej z Prypeci podczas akcji gaśniczej bloku energetycznego nr IV Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej. Jedna z ofiar śmiertelnych wypadku. Uhonorowany pośmiertnie tytułem Bohatera Związku Radzieckiego oraz Orderem Lenina (1986).
Spis treści
ŻyciorysEdytuj
Urodził się 17 lutego 1963 we wsi Iwaniwka w rejonie nyżniosirohozkim w obwodzie chersońskim, w rodzinie z tradycjami strażackimi. Od 1980 pracował w organach Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ZSRR. W 1984 ukończył Czerkaską Szkołę Pożarowo-Techniczną Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ZSRR (obecnie Akademia Bezpieczeństwa Pożarowego im. Bohaterów Czarnobyla). W tym samym roku w stopniu porucznika został mianowany naczelnikiem warty (zmiany) Samodzielnej Zmilitaryzowanej Jednostki Pożarniczej nr 6 (SWPCz-6) Kijowskiego Obwodowego Urzędu Spraw Wewnętrznych[1]. Był członkiem Komsomołu oraz kandydatem na mistrza sportu jednostek pożarniczych ZSRR[2].
26 kwietnia 1986Edytuj
W chwili wypadku pełnił dyżur bojowy. O 1:35 jego jednostka jako druga przybyła na miejsce akcji gaśniczej wezwana jako wsparcie dla WPCz-2. Nad ranem z pierwszymi objawami choroby popromiennej został przewieziony na oddział szpitalny MSCz-126 w Prypeci gdzie otrzymał podstawową opiekę medyczną. 27 kwietnia został przewieziony na oddział radiologiczny Instytutu Biofizyki Szpitala Klinicznego nr 6 w Moskwie.
ŚmierćEdytuj
Zmarł 11 maja 1986 w wieku 23 lat w wyniku zespołu ostrej choroby popromiennej IV stopnia (uszkodzenia skóry i płuc[3]). Został pochowany 13 maja na tamtejszym Cmentarzu Mitińskim (kwatera 162)[2][4]. 6. ofiara katastrofy w kolejności chronologicznej.
RodzinaEdytuj
Dziadek Kuzma Archipowicz Kibienok oraz ojciec Nikołaj Kuzmicz Kibienok (1938-1993) byli strażakami. Ojciec został odznaczony medalem „Za odwagę w ogniu”, zmarł w wyniku choroby nowotworowej. Matka, Irina Iosifowna (1937-2017) mieszkała we Lwowie. Ponadto miał siostrę Tatjanę Nikołajewną Pjetrieczenko (ur. 1966). Żona Tatjana Nikołajewna (ur. 1962) obecnie mieszka w Kijowie..
UpamiętnienieEdytuj
- Jego imieniem nazwano ulice w kilku miastach oraz wsiach obwodu kijowskiego: Bojarki, Mironowki, Skwiry, Borodianki oraz wsiach: Zielony Bór, Sukacze, Fieniewiczie, Szpili i Koziczanka. A także miast innych obwodów Ukrainy: Warasz, Luboml, Uman, Czerkasy[2].
- 26 kwietnia 1987 w Iwankowie w obwodzie kijowskim, na mocy decyzji Rady Regionalnej Kijowa wzniesiono pomnik będący jego wizerunkiem. Popiersie zostało wykonane z brązu a cokół pokryty został marmurowymi płytami.
- 22 maja 1987 Ministerstwo Komunikacji ZSRR wydało artystycznie oznakowaną kopertę z jego wizerunkiem.
- 28 listopada 1988 nazwano jego imieniem tankowiec typu Oleg Koszewoj (wycofany ze służby we wrześniu 2014)[5]
OdznaczeniaEdytuj
- Dekretem Prezydium Rady Najwyższej ZSRR z dnia 25 września 1986 roku za "męstwo, odwagę i poświęcenie przy likwidacji następstw katastrofy w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej" został pośmiertnie odznaczony tytułem honorowym Bohatera Związku Radzieckiego ( nr 11548) oraz Orderem Lenina (nr 459660)[6].
- 26 kwietnia 1996 za "wyjątkową osobistą odwagę i poświęcenie, oraz profesjonalizm, jakim wykazał się w czasie likwidacji skutków katastrofy czarnobylskiej" został pośmiertnie odznaczony gwiazdą "Za Odwagę"[7].
PrzypisyEdytuj
- ↑ Герої-ліквідатори. chnpp.gov.ua. [dostęp 2019-05-18].Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".
- ↑ 2,0 2,1 2,2 Виктор Николаевич Кибенок. warheroes.ru. [dostęp 2019-05-20].Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".
- ↑ Raport UNSCEAR, Appendix to Annex G “Early effects in man of high radiation doses”. Acute radiation effects in victims of the Chernobyl accident (1988), s. 20.
- ↑ Nina Złydienko: Мать героя Чернобыля рассказала о сыне. gp.by. [dostęp 2019-0519].Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".
- ↑ Wiktor Kibenok Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".. fleetphoto.ru. [dostęp 2020-09-20].Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".
- ↑ Medal nr 11548, Order Lenina nr 459660
- ↑ Указ Президента України № 297/96 від 26 квітня 1996 року «Про нагородження відзнакою Президента України — зіркою „За мужність“». zakon1.rada.gov.ua. [dostęp 2019-05-20].Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".
| |||||||||||