Wasilij Ignatienko: Różnice pomiędzy wersjami
| Linia 10: | Linia 10: | ||
|imagestyle = | |imagestyle = | ||
|captionstyle = | |captionstyle = | ||
| − | | image = [[Plik:Wasilij Ignatenko.jpg| | + | | image = [[Plik:Wasilij Ignatenko.jpg|178px]] |
|caption = | |caption = | ||
| Linia 37: | Linia 37: | ||
| label17 = W momencie awarii | | label17 = W momencie awarii | ||
}} | }} | ||
| − | [[Plik:Wiktor Kibenok i Wasilij Ignatenko.jpg|mały| | + | [[Plik:Wiktor Kibenok i Wasilij Ignatenko.jpg|mały|266x266px|23 lutego 1986. Tatiana i Wiktor Kibenok (po lewej) i Ludmiła i [[Wasilij Ignatenko]] (po prawej)]] |
| + | [[Plik:532938 509105982471862 75365442 n.jpg|mały|Ludmiła Ignatenko przy Pomnik w Sławutyczu podczas obchodów rocznicowych w 2012 roku|266x266px]] | ||
'''Wasilij Iwanowicz Ignatenko''' (ros. Василий Иванович Игнатенко; ur. 13 marca 1961 w Spieriżje, zm. 13 maja 1986 w Moskwie) – strażak, starszy sierżant wojsk wewnętrznych ZSRR, dowódca oddziału [[SWPCz-6]]. | '''Wasilij Iwanowicz Ignatenko''' (ros. Василий Иванович Игнатенко; ur. 13 marca 1961 w Spieriżje, zm. 13 maja 1986 w Moskwie) – strażak, starszy sierżant wojsk wewnętrznych ZSRR, dowódca oddziału [[SWPCz-6]]. | ||
| Linia 62: | Linia 63: | ||
== Krzyk Czarnobyla == | == Krzyk Czarnobyla == | ||
| − | |||
W książce "Czarnobylska modlitwa" autorka, Swietłana Aleksijewicz udokumentowała historię żony Wasilija Ignatenki - Ludmiły. | W książce "Czarnobylska modlitwa" autorka, Swietłana Aleksijewicz udokumentowała historię żony Wasilija Ignatenki - Ludmiły. | ||
== Przypisy == | == Przypisy == | ||
<references />{{Ofiary śmiertelne Katastrofy w Czarnobylu}} | <references />{{Ofiary śmiertelne Katastrofy w Czarnobylu}} | ||
Wersja z 21:39, 8 cze 2019
Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".
Wasilij Iwanowicz Ignatenko (ros. Василий Иванович Игнатенко; ur. 13 marca 1961 w Spieriżje, zm. 13 maja 1986 w Moskwie) – strażak, starszy sierżant wojsk wewnętrznych ZSRR, dowódca oddziału SWPCz-6.
Spis treści
Życiorys
Urodził się 13 marca 1961 we wsi Spieriżje w rejonie brahińskim w obwodzie homelskim w Białoruskiej SRR[1]. W 1982 po odbyciu zasadniczej służby wojskowej rozpoczął służbę w organach ministerstwa spraw wewnętrznych[2].
26 kwietnia 1986 roku
26 kwietnia 1986 roku o około godziny 1:35 w nocy jego jednostka przybyła na miejsce wypadku. Otrzymał najprawdopodobniej dawkę 1600 remów[1].
Śmierć
Mimo przeszczepu szpiku kostnego 2 maja od siostry Ludmiły zmarł 13 maja 1986 roku o godzinie 11:20 w wieku 25 lat w wyniku ostrej choroby popromiennej w szpitalu nr 6 w Moskwie. Został pochowany 15 maja na tamtejszym cmentarzu Mitińskim[1].
Odznaczenia
- Tytuł Bohater Ukrainy oraz medal Złota Gwiazda[3] (2006) (pośmiertnie)
- Order Za Odwagę[4] (1996) (pośmiertnie)
- Order Czerwonego Sztandaru (pośmiertnie)
Życie prywatne[1]
- Małżonka: Ludmiła (ślub 24 września 1983), w momencie wypadku była w szóstym miesiącu ciąży
- Dzieci: Natasza (córka †1986)[5]
- Matka: Tatjana Pietrowna[6]
- Ojciec: Iwan Tarasowicz († 61 l. 1995)
- Rodzeństwo: Ludmiła († lato 2015), Natasza (ur. 1971/72), Kolja, Witalij
Krzyk Czarnobyla
W książce "Czarnobylska modlitwa" autorka, Swietłana Aleksijewicz udokumentowała historię żony Wasilija Ignatenki - Ludmiły.
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 Мать героя Чернобыля рассказала о сыне. gp.by. [dostęp 2019-02-09].Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".
- ↑ Копирование доступно после регистрации на сайте.. fireman.club. [dostęp 2019-05-14].Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".
- ↑ dekret Prezydencki nr 328/2006 z dnia 21 kwietnia 2006 r.
- ↑ dekret prezydencki nr 346/1996 z dnia 8 maja 1996 r.
- ↑ W wyniku napromieniowania żyła jedynie cztery godziny. Pochowana w grobie Wasilija.
- ↑ zam. Berezyna, obw. miński
| |||||||||||
