Wiktor Kibenok

Wiktor Kibenok Wiktor Mikołajewicz Kibenok
[[Plik:||alt=|]]
Stanowisko
Naczelnik SWPCz-6
Informacje biograficzne
Imię i nazwisko	Wiktor Mikołajewicz Kibenok
Data i miejsce urodzenia	17 lutego 1963
Data i miejsce śmierci	11 maja 1986 († 23 l.)
Przyczyna śmierci	Zespół ostrej choroby popromiennej
Miejsce spoczynku	Cmentarz Mitiński
Narodowość	ukraińska
Edukacja	Czerkaska Szkoła Pożarowo-Techniczna Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ZSRR
Okres	1981 – 1984
Kariera zawodowa
Pracodawca	Kijowski Obwodowy Zarząd Spraw Wewnętrznych
Okres	1980 – 11.05.1986
Odznaczenia

Błąd przy generowaniu miniatury Brak pliku

23 lutego 1986. Tatjana i Wiktor Kibenok (po lewej) i Ludmiła i Wasilij Ignatienko (po prawej)

Okazjonalna koperta z wizerunkiem W. N. Kibenoka.

Błąd przy generowaniu miniatury Brak pliku

Lato 1986. Autocysterna AC-40 (Ural 375) o numerze 99-39 KXX należąca do SWPCz-6 którą na miejsce wypadku, 26 kiwetnia dotarł dowódca warty (zmiany) jednostki por. Wiktor Kibenok wraz z kierowcą sierż. Anatolijem Najdiukiem znajdująca się pod ABK-1. (lato 1986)

Wiktor Mikołajewicz Kibenok (ros. Виктор Николаевич Кибенок; ur. 17 lutego 1963 w Iwanowka, zm. 11 maja 1986 w Moskwie) – strażak, porucznik służby wewnętrznej, naczelnik SWPCz-6. 26 kwietnia 1986 dowodził jednostką straży pożarnej z Prypeci podczas akcji gaśniczej. Jedna z ofiar śmiertelnych wypadku w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej.

Spis treści

Życiorys

Urodził się 17 lutego 1963 w Iwanowce w rejonie nyżniosirohozkim w obwodzie chersońskim w rodzinie z tradycjami strażackimi. Od 1980 w organach bezpieczeństwa wewnętrznego. Początkowo pełnił służbę jako strażak w WPCz-2. W 1984 ukończył Czerkaską Szkołę Pożarowo-Techniczną Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ZSRR. W tym samym roku już w stopniu porucznika został mianowany naczelnikiem SWPCz-6. Był członkiem Komsomołu. Kandydat na mistrza sportu.

26 kwietnia 1986

W chwili wypadku pełnił dyżur bojowy. O 1:35 jego jednostka jako druga przybyła na miejsce akcji gaśniczej wezwana jako wsparcie dla WPCz-2. Nad ranem z pierwszymi objawami choroby popromiennej został przewieziony na oddział szpitalny MSCz-126 w Prypeci gdzie otrzymał podstawową opiekę medyczną. 27 kwietnia został przewieziony na oddział radiologiczny Instytutu Biofizyki Szpitala Klinicznego nr 6 w Moskwie.

Śmierć

Zmarł 11 maja 1986 w wieku 23 lat w wyniku zespołu ostrej choroby popromiennej IV stopnia (uszkodzenia skóry i płuc). Został pochowany 13 maja na tamtejszym Cmentarzu Mitińskim (kwatera 162).

Rodzina

Jego ojciec i dziadek byli strażakami. Ojciec, Nikołaj Kibenok, został odznaczony medalem „Za odwagę w ogniu”, zmarł w 1992 roku na nowotwór. Matka - Irina Iosifowna (ur. 1937) mieszka obecnie we Lwowie. Miał żonę Tatjanę.

Upamiętnienie

• Jego imieniem nazwano ulice w miastach kilku miastach oraz wsiach obwodu kijowskiego: Bojarka, Mironowka, Skwira, Borodianka oraz wsiach: Zielony Bór, Sukacze, Fieniewiczie, Szpili i Koziczanka. A także miast innych obwodów Ukrainy: Warasz, Luboml, Uman, Czerkasy.
• 26 kwietnia 1987 w Iwankowie w obwodzie kijowskim, na mocy decyzji Rady Regionalnej Kijowa wzniesiono pomnik będący jego wizerunkiem. Popiersie zostało wykonane z brązu, cokół jest pokryty marmurowymi płytami.
• 22 maja 1987 Ministerstwo Komunikacji ZSRR wydało artystycznie oznakowaną kopertę z jego wizerunkiem.

Odznaczenia

• Dekretem Prezydium Rady Najwyższej ZSRR z dnia 25 września 1986 roku za "męstwo, odwagę i poświęcenie przy likwidacji następstw katastrofy w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej" został pośmiertnie odznaczony tytułem honorowym Bohatera Związku Radzieckiego oraz Orderem Lenina.
• 26 kwietnia 1996 za "wyjątkową osobistą odwagę i poświęcenie, oraz profesjonalizm, jakim wykazał się w czasie likwidacji skutków katastrofy czarnobylskiej" został pośmiertnie odznaczony gwiazdą "Za Odwagę".