Wiaczesław Brażnik: Różnice pomiędzy wersjami
(Przeredagowanie wcześniejszej wersji artykułu) |
m (Informacja) |
||
| Linia 55: | Linia 55: | ||
=== Śmierć === | === Śmierć === | ||
| − | Zmarł 14 maja 1986 roku w wieku 29 lat w wyniku zespołu ostrej [[Choroba popromienna|choroby popromiennej]] IV stopnia w [[Szpital Kliniczny nr 6 w Moskwie|Szpitalu Klinicznym nr VI w Moskwie]]. Został pochowany na tamtejszym [[Cmentarz Mitiński|Cmentarzu Mitińskim]]<ref name=":0" />. | + | Zmarł 14 maja 1986 roku w wieku 29 lat w wyniku zespołu ostrej [[Choroba popromienna|choroby popromiennej]] IV stopnia w [[Szpital Kliniczny nr 6 w Moskwie|Szpitalu Klinicznym nr VI w Moskwie]]. Został pochowany na tamtejszym [[Cmentarz Mitiński|Cmentarzu Mitińskim]]<ref name=":0" />. 11. ofiara katastrofy w kolejności chronologicznej. |
== Odznaczenia == | == Odznaczenia == | ||
Aktualna wersja na dzień 18:51, 22 kwi 2024
Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".Wiaczesław Stiepanowicz Brażnik (ros. Вячеслав Степанович Бражник; ur. 3 marca 1957 w Atbasarze, zm. 14 maja 1986 w Moskwie) – operator turbin na wydziale turbin (TC) Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej.
Spis treści
Życiorys[edytuj | edytuj kod]
Urodził się 3 maja 1957 w Atbasarze w obwodzie akmolskim w Kazachskiej SRR. Pracę w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej rozpoczął 2 kwietnia 1979. Początkowo pracował na stanowisku elektryka na wydziale elektrycznym (EC). W październiku 1980 został przeniesiony na wydział turbin, gdzie zajmował stanowiska mechanika obchodowego aparatury turbin oraz operatora turbiny parowej[1].
26 kwietnia 1986[edytuj | edytuj kod]
W nocy 26 kwietnia 1986 pełnił swoje obowiązki w ramach V. zmiany roboczej na wydziale turbin. Jako jeden z pierwszych brał udział w usuwaniu skutków wypadku. Podejmowane przez niego działania poprzez zablokowanie przepływu w przewodzie olejowym, w którym pękły dreny zapobiegły dalszemu rozprzestrzenianiu się pożaru[1].
Śmierć[edytuj | edytuj kod]
Zmarł 14 maja 1986 roku w wieku 29 lat w wyniku zespołu ostrej choroby popromiennej IV stopnia w Szpitalu Klinicznym nr VI w Moskwie. Został pochowany na tamtejszym Cmentarzu Mitińskim[1]. 11. ofiara katastrofy w kolejności chronologicznej.
Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]
- Order „Znak Honoru” (pośmiertnie, ZSRR)[1]
- Order „Za Odwagę” III klasy (pośmiertnie, Ukraina, 2008)[2]
Przypisy[edytuj | edytuj kod]
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 Gieroi-likwidatory. chnpp.gov.ua. [dostęp 2019-04-22].Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".
- ↑ Dekret Prezydenta Ukrainy nr 1156/2008 z dnia 12 grudnia 2008 r.
| |||||||||||
