Władimir Prawik: Różnice pomiędzy wersjami
m |
|||
| Linia 18: | Linia 18: | ||
|header1 = Stanowisko | |header1 = Stanowisko | ||
| − | | data2 = Naczelnik [[WPCz-2]] | + | | data2 = Naczelnik warty [[WPCz-2]] |
|header3 = Informacje biograficzne | |header3 = Informacje biograficzne | ||
| label4 = Imię i nazwisko | | label4 = Imię i nazwisko | ||
| Linia 38: | Linia 38: | ||
| data12 = MWD ZSRR | | data12 = MWD ZSRR | ||
| label13 = Jednostki | | label13 = Jednostki | ||
| − | | data13 = 2 Zmilitaryzowana Jednostka Pożarnicza Kijowskiego Obwodowego Zarządu Spraw Wewnętrznych | + | | data13 = 2. Zmilitaryzowana Jednostka Pożarnicza Kijowskiego Obwodowego Zarządu Spraw Wewnętrznych |
| label14 = Stanowisko | | label14 = Stanowisko | ||
| − | | data14 = Naczelnik | + | | data14 = Naczelnik warty |
|header15 = Odznaczenia | |header15 = Odznaczenia | ||
| data16 = [[Plik:Золотая Звезда Героя Советского Союза.svg|30px|link=Kategoria:Bohaterowie Związku Radzieckiego]] <br> [[Plik:Order of Lenin ribbon bar.png|50px|link=Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina]] [[Plik:Order for Bravery of Ukraine.png|70px|link=Kategoria:Odznaczeni Orderem Za Odwagę]] | | data16 = [[Plik:Золотая Звезда Героя Советского Союза.svg|30px|link=Kategoria:Bohaterowie Związku Radzieckiego]] <br> [[Plik:Order of Lenin ribbon bar.png|50px|link=Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina]] [[Plik:Order for Bravery of Ukraine.png|70px|link=Kategoria:Odznaczeni Orderem Za Odwagę]] | ||
| Linia 47: | Linia 47: | ||
[[Plik:603px-ГЧ Правик.jpg|mały|261px|Marmurowa płyta upamiętniająca Władimira Prawika w parku na bulwarze Rady Najwyższej w Kijowie.]] | [[Plik:603px-ГЧ Правик.jpg|mały|261px|Marmurowa płyta upamiętniająca Władimira Prawika w parku na bulwarze Rady Najwyższej w Kijowie.]] | ||
[[Plik:506497 900.jpg|mały|261px|Opinie lekarska porucznika Władimira Pawłowicza Prawika]] | [[Plik:506497 900.jpg|mały|261px|Opinie lekarska porucznika Władimira Pawłowicza Prawika]] | ||
| − | '''Władimir Pawłowicz Prawik''' (ros. Владимир Павлович Правик; ur. 13 czerwca 1962 w [[Czarnobyl|Czarnobylu]], zm. 11 maja 1986 w Moskwie) – strażak, porucznik wojsk wewnętrznych MWD, naczelnik [[WPCz-2]], uczestnik akcji gaśniczej 26 kwietnia 1986 czwartego bloku energetycznego Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej, jedna z ofiar śmiertelnych wypadku<ref>{{Cytuj książkę|nazwisko=Siwiński|imię=Waldemar|tytuł=Czernobyl. Od katastrofy do procesu|rok=1989|wydawca=Iskry|miejsce=Warszawa|strony=11|isbn=83-207-1179-7}}</ref>. | + | '''Władimir Pawłowicz Prawik''' (ros. Владимир Павлович Правик; ur. 13 czerwca 1962 w [[Czarnobyl|Czarnobylu]], zm. 11 maja 1986 w Moskwie) – strażak, porucznik wojsk wewnętrznych MWD, naczelnik warty [[WPCz-2]]<ref group="uwagi">Był on jedynie naczelnikiem (dowódcą) warty (zmiany). Naczelnikiem WPCz-2 był [[Leonid Tielatnikow]].</ref>, uczestnik [[Wypadek w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej#Akcja ga.C5.9Bnicza|akcji gaśniczej 26 kwietnia 1986 czwartego bloku energetycznego Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]], jedna z ofiar śmiertelnych wypadku<ref>{{Cytuj książkę|nazwisko=Siwiński|imię=Waldemar|tytuł=Czernobyl. Od katastrofy do procesu|rok=1989|wydawca=Iskry|miejsce=Warszawa|strony=11|isbn=83-207-1179-7}}</ref>. |
== Życiorys == | == Życiorys == | ||
| − | Urodził się 13 czerwca 1962 w Czarnobylu w obwodzie kijowskim Ukraińskiej SRR w rodzinie urzędniczej. W 1979 roku ukończył miejscową szkołę średnią. W tym samym roku rozpoczął naukę w Czerkaskiej Technicznej Szkole Pożarniczej MSW ZSRR<ref>ob. ''Akademia Bezpieczeństwa Pożarniczego Ministerstwa ds. Sytuacji Nadzwyczajnych Ukrainy im. Bohaterów Czarnobyla.''</ref> Od sierpnia 1982 roku, po ukończeniu szkoły, służył w stopniu porucznika wojsk wewnętrznych MWD na stanowisku naczelnika w 2. Zmilitaryzowanej Jednostce Pożarniczej Kijowskiego Obwodowego Zarządu Spraw Wewnętrznych (WPCz-2), stacjonującej w [[Prypeć (miasto)|Prypeci]], odpowiadającej za ochronę przeciwpożarową [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa|Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]]<ref name=":0">{{Cytuj książkę|nazwisko=Siwiński|imię=Waldemar|tytuł=Czernobyl|rok=1989|wydawca=Iskry|miejsce=Warszawa|strony=266|isbn=83-207-1179-7}}</ref>. | + | Urodził się 13 czerwca 1962 w Czarnobylu w obwodzie kijowskim Ukraińskiej SRR w rodzinie urzędniczej. W 1979 roku ukończył miejscową szkołę średnią. W tym samym roku rozpoczął naukę w Czerkaskiej Technicznej Szkole Pożarniczej MSW ZSRR<ref>ob. ''Akademia Bezpieczeństwa Pożarniczego Ministerstwa ds. Sytuacji Nadzwyczajnych Ukrainy im. Bohaterów Czarnobyla.''</ref> Od sierpnia 1982 roku, po ukończeniu szkoły, służył w stopniu porucznika wojsk wewnętrznych MWD na stanowisku naczelnika warty w 2. Zmilitaryzowanej Jednostce Pożarniczej Kijowskiego Obwodowego Zarządu Spraw Wewnętrznych ([[WPCz-2]]), stacjonującej w [[Prypeć (miasto)|Prypeci]], odpowiadającej za ochronę przeciwpożarową [[Czarnobylska Elektrownia Jądrowa|Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej]]<ref name=":0">{{Cytuj książkę|nazwisko=Siwiński|imię=Waldemar|tytuł=Czernobyl|rok=1989|wydawca=Iskry|miejsce=Warszawa|strony=266|isbn=83-207-1179-7}}</ref>. |
=== 26 kwietnia 1986 === | === 26 kwietnia 1986 === | ||
| − | W nocy z 25 na 26 kwietnia 1986 roku dowodził pierwszą grupą strażaków, którzy uczestniczyli w akcji gaśniczej bloku energetycznego nr IV Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej. Jako dowódca akcji gaśniczej (do czasu objęcia dowodzenia przez mjr. [[Leonid Tielatnikow|Leonida Tielatnikowa]]) podjął decyzję o skierowaniu działań gaśniczych na ograniczenie rozprzestrzeniania się pożaru i zapobieżeniu | + | W nocy z 25 na 26 kwietnia 1986 roku jako pełniący służbę naczelnik warty dowodził pierwszą grupą strażaków, którzy uczestniczyli w akcji gaśniczej bloku energetycznego nr IV Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej. Jako ówczesny dowódca akcji gaśniczej (do czasu objęcia dowodzenia przez mjr. [[Leonid Tielatnikow|Leonida Tielatnikowa]]) podjął decyzję o skierowaniu działań gaśniczych na ograniczenie rozprzestrzeniania się pożaru i zapobieżeniu przeniesienia się ognia na sąsiedni blok. W wyniku długotrwałego przebywania w strefie zagrożenia otrzymał bardzo wysoką dawkę promieniowania, która wywołała u niego ostrą chorobę popromienną<ref name=":1">{{Cytuj stronę|url=http://www.warheroes.ru/hero/hero.asp?Hero_id=2522|tytuł=Правик Владимир Павлович|autor=|data dostępu=2016-12-25|opublikowany=warheroes.ru|język=}}</ref><ref>{{Cytuj stronę|url=http://chnpp.gov.ua/uk/?option=com_content&view=article&id=82&lang=ru|tytuł=Герои-ликвидаторы|autor=|data dostępu=2016-12-25|opublikowany=chnpp.gov.ua|język=}}</ref>. |
== Śmierć == | == Śmierć == | ||
| − | {{Cytat | + | Zmarł 11 maja 1986 roku w [[Szpital Kliniczny nr 6 w Moskwie|Szpitalu Klinicznym nr 6]] w Moskwie, dokąd został przetransportowany drogą lotniczą wraz z pozostałymi poszkodowanymi 27 kwietnia. Pochowany został w Moskwie na [[Cmentarz Mitiński|Cmentarzu Mitińskim]] (kwatera 162)<ref name=":1" />. |
| + | |||
| + | Poniżej treść orzeczenia lekarskiego przekazanego jego żonie:{{Cytat | ||
|ORZECZENIE | |ORZECZENIE | ||
| − | Prawik Władimir Pawłowicz, 23 lata, naczelnik | + | Prawik Władimir Pawłowicz, 23 lata, naczelnik warty WPCz-2, hospitalizowany w Klinice Instytutu Biofizyki (w Moskwie) od 27 kwietnia do 11 maja 1986 r. |
Pacjent cierpiał na zespół ostrej choroby popromiennej w jej najcięższej postaci: zespół jelitowy, zespół jamy ustno-gardłowej, wyraźne zaburzenia hemopoezy, zapalenie płuc, popromienne oparzenia skóry I stopnia, oparzenia skóry głowy, twarzy, szyi oraz rąk III i IV stopnia. Toksemia. Niewydolność wielonarządowa. Obrzęk płuc, mózgu oraz zespół wstrząsu toksycznego. | Pacjent cierpiał na zespół ostrej choroby popromiennej w jej najcięższej postaci: zespół jelitowy, zespół jamy ustno-gardłowej, wyraźne zaburzenia hemopoezy, zapalenie płuc, popromienne oparzenia skóry I stopnia, oparzenia skóry głowy, twarzy, szyi oraz rąk III i IV stopnia. Toksemia. Niewydolność wielonarządowa. Obrzęk płuc, mózgu oraz zespół wstrząsu toksycznego. | ||
| Linia 74: | Linia 76: | ||
Sekretarz kolegium eksperckiego | Sekretarz kolegium eksperckiego | ||
A. N. Petrosjan | A. N. Petrosjan | ||
| − | }} | + | }} |
| − | |||
== Życie prywatne == | == Życie prywatne == | ||
W 1984 roku wziął ślub z Nadieżdą Iwanowną (ur. 1965) z która miał córkę Natasze Władimirownę (ur. kwiecień 1986)<ref name=":0" />. Jego ojciec zmarł jesienią 2015<ref>{{Cytuj stronę|url=https://gp.by/category/special/only-in-gp/news89954.html|tytuł=Мать героя Чернобыля рассказала о сыне|autor=|data dostępu=2019-02-09|opublikowany=gp.by|język=}}</ref>. | W 1984 roku wziął ślub z Nadieżdą Iwanowną (ur. 1965) z która miał córkę Natasze Władimirownę (ur. kwiecień 1986)<ref name=":0" />. Jego ojciec zmarł jesienią 2015<ref>{{Cytuj stronę|url=https://gp.by/category/special/only-in-gp/news89954.html|tytuł=Мать героя Чернобыля рассказала о сыне|autor=|data dostępu=2019-02-09|opublikowany=gp.by|język=}}</ref>. | ||
| Linia 89: | Linia 90: | ||
== Literatura == | == Literatura == | ||
Postać Władimira Prawika oraz jego żony Nadieżdy pojawiła się w książce Waldemara Siwińskiego ''Czernobyl,'' wyd. pol. Iskry 1989 oraz Swietłany Aleksijewicz ''Krzyk Czarnobyla'', wyd. pol. Świat Książki 2000; ''Czarnobylska modlitwa'' wyd. pol. Czarne 2012 i 2015. | Postać Władimira Prawika oraz jego żony Nadieżdy pojawiła się w książce Waldemara Siwińskiego ''Czernobyl,'' wyd. pol. Iskry 1989 oraz Swietłany Aleksijewicz ''Krzyk Czarnobyla'', wyd. pol. Świat Książki 2000; ''Czarnobylska modlitwa'' wyd. pol. Czarne 2012 i 2015. | ||
| + | |||
| + | == Uwagi == | ||
| + | <references group="uwagi" /> | ||
== Przypisy == | == Przypisy == | ||
Wersja z 20:13, 15 mar 2019
Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".
Władimir Pawłowicz Prawik (ros. Владимир Павлович Правик; ur. 13 czerwca 1962 w Czarnobylu, zm. 11 maja 1986 w Moskwie) – strażak, porucznik wojsk wewnętrznych MWD, naczelnik warty WPCz-2[uwagi 1], uczestnik akcji gaśniczej 26 kwietnia 1986 czwartego bloku energetycznego Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej, jedna z ofiar śmiertelnych wypadku[1].
Spis treści
Życiorys
Urodził się 13 czerwca 1962 w Czarnobylu w obwodzie kijowskim Ukraińskiej SRR w rodzinie urzędniczej. W 1979 roku ukończył miejscową szkołę średnią. W tym samym roku rozpoczął naukę w Czerkaskiej Technicznej Szkole Pożarniczej MSW ZSRR[2] Od sierpnia 1982 roku, po ukończeniu szkoły, służył w stopniu porucznika wojsk wewnętrznych MWD na stanowisku naczelnika warty w 2. Zmilitaryzowanej Jednostce Pożarniczej Kijowskiego Obwodowego Zarządu Spraw Wewnętrznych (WPCz-2), stacjonującej w Prypeci, odpowiadającej za ochronę przeciwpożarową Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej[3].
26 kwietnia 1986
W nocy z 25 na 26 kwietnia 1986 roku jako pełniący służbę naczelnik warty dowodził pierwszą grupą strażaków, którzy uczestniczyli w akcji gaśniczej bloku energetycznego nr IV Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej. Jako ówczesny dowódca akcji gaśniczej (do czasu objęcia dowodzenia przez mjr. Leonida Tielatnikowa) podjął decyzję o skierowaniu działań gaśniczych na ograniczenie rozprzestrzeniania się pożaru i zapobieżeniu przeniesienia się ognia na sąsiedni blok. W wyniku długotrwałego przebywania w strefie zagrożenia otrzymał bardzo wysoką dawkę promieniowania, która wywołała u niego ostrą chorobę popromienną[4][5].
Śmierć
Zmarł 11 maja 1986 roku w Szpitalu Klinicznym nr 6 w Moskwie, dokąd został przetransportowany drogą lotniczą wraz z pozostałymi poszkodowanymi 27 kwietnia. Pochowany został w Moskwie na Cmentarzu Mitińskim (kwatera 162)[4].
Poniżej treść orzeczenia lekarskiego przekazanego jego żonie: Prawik Władimir Pawłowicz, 23 lata, naczelnik warty WPCz-2, hospitalizowany w Klinice Instytutu Biofizyki (w Moskwie) od 27 kwietnia do 11 maja 1986 r. Pacjent cierpiał na zespół ostrej choroby popromiennej w jej najcięższej postaci: zespół jelitowy, zespół jamy ustno-gardłowej, wyraźne zaburzenia hemopoezy, zapalenie płuc, popromienne oparzenia skóry I stopnia, oparzenia skóry głowy, twarzy, szyi oraz rąk III i IV stopnia. Toksemia. Niewydolność wielonarządowa. Obrzęk płuc, mózgu oraz zespół wstrząsu toksycznego. Powstanie choroby było wynikiem bezpośredniego udziału w wypadku w CzAES. Orzeczenie wydano małżonce pacjenta do zapoznania się z jego treścią na miejscu. Przewodniczący kolegium eksperckiego A. K. Guskowa Sekretarz kolegium eksperckiego A. N. Petrosjan |
Życie prywatne
W 1984 roku wziął ślub z Nadieżdą Iwanowną (ur. 1965) z która miał córkę Natasze Władimirownę (ur. kwiecień 1986)[3]. Jego ojciec zmarł jesienią 2015[6].
Odznaczenia
- Dekretem Prezydium Rady Najwyższej ZSRR z dnia 25 września 1986 roku "za męstwo, odwagę i poświęcenie przy likwidacji następstw katastrofy w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej" został pośmiertnie odznaczony tytułem honorowym Bohatera Związku Radzieckiego oraz Orderem Lenina[4]
- 26 kwietnia 1996 za wyjątkową osobistą odwagę i poświęcenie, oraz profesjonalizm, jakim wykazał się w czasie likwidacji skutków katastrofy w Czarnobylu został odznaczony gwiazdą "Za Odwagę"[7].
Upamiętnienie
W 2014 roku w mieście Irpień na Ukranie został odnowiony i otwarty park miejski nazwany jego imieniem, znajduje się tam również jego popiersie[8]. Jego popiersie znajduje się także przy Alei Bohaterów Czarnobyla w Kijowie. Jego osobę upamiętnia także marmurowa płyta w parku na bulwarze Rady Najwyższej w Kijowie. Ponadto jego popiersie ustawiono w Czerkasach na terenie Akademii Bezpieczeństwa Pożarniczego Ministerstwa ds. Sytuacji Nadzwyczajnych Ukrainy im. Bohaterów Czarnobyla. Jego nazwisko znajduje się także na pamiątkowych tablicach w Kijowie i Symferopolu. Jego imieniem nazwano ponadto ulice w wielu miejscowościach Ukrainy W dniu 29 maja 1987 r. Ministerstwo Komunikacji ZSRR wydało okolicznościową kopertę artystyczną z jego wizerunkiem.
Literatura
Postać Władimira Prawika oraz jego żony Nadieżdy pojawiła się w książce Waldemara Siwińskiego Czernobyl, wyd. pol. Iskry 1989 oraz Swietłany Aleksijewicz Krzyk Czarnobyla, wyd. pol. Świat Książki 2000; Czarnobylska modlitwa wyd. pol. Czarne 2012 i 2015.
Uwagi
- ↑ Był on jedynie naczelnikiem (dowódcą) warty (zmiany). Naczelnikiem WPCz-2 był Leonid Tielatnikow.
Przypisy
- ↑ Waldemar Siwiński: Czernobyl. Od katastrofy do procesu. Warszawa: Iskry, 1989, s. 11. ISBN 83-207-1179-7.
- ↑ ob. Akademia Bezpieczeństwa Pożarniczego Ministerstwa ds. Sytuacji Nadzwyczajnych Ukrainy im. Bohaterów Czarnobyla.
- ↑ 3,0 3,1 Waldemar Siwiński: Czernobyl. Warszawa: Iskry, 1989, s. 266. ISBN 83-207-1179-7.
- ↑ 4,0 4,1 4,2 Правик Владимир Павлович. warheroes.ru. [dostęp 2016-12-25].Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".
- ↑ Герои-ликвидаторы. chnpp.gov.ua. [dostęp 2016-12-25].Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".
- ↑ Мать героя Чернобыля рассказала о сыне. gp.by. [dostęp 2019-02-09].Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".
- ↑ Dekret Prezydent Ukrainy z 26 kwietnia 1986 roku o przyznaniu odznaczenia. zakon1.rada.gov.ua. [dostęp 2016-12-25].Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".
- ↑ Lokalizacja parku. wikimapia.org. [dostęp 2016-12-25].Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".
| |||||||||||
