Walerij Chodemczuk

Walerij Chodemczuk Walerij Ilicz Chodemczuk
[[Plik:||alt=|]]
Stanowisko
Starszy operator GCN
Informacje biograficzne
Imię i nazwisko	Walerij Ilicz Chodemczuk
Data i miejsce urodzenia	24 marca 1951
Data i miejsce śmierci	26 kwietnia 1986 († 35 l.)
Przyczyna śmierci	Obrażenia wewnętrzne
Miejsce spoczynku	Czarnobylska Elektrownia Jądrowa. Cmentarz Mitiński (grób symboliczny)
Narodowość	ukraińska
Kariera zawodowa
Pracodawca	Czarnobylska Elektrownia Jądrowa
Okres	04.09.1973 – 26.04.1986
Wydział	Wydział reaktora

Walerij Ilicz Chodemczuk (ros. Валерий Ильич Ходемчук; ur. 24 marca 1951 we wsi Krapiwnia, zm. 26 kwietnia 1986 w Prypeci) – starszy operator głównych pomp cyrkulacyjnych na wydziale reaktora (RC) bloku energetycznego nr IV. Pierwsza ofiara śmiertelna wypadku w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej, 26 kwietnia 1986 roku.

Spis treści

Życiorys

Urodzony 24 marca 1951 we wsi Krapiwnia w rejonie iwankowskim w Ukraińskiej SRR. Gdy miał półtora roku zmarł jego ojciec, od tego momentu wychowywała go matka wraz z pozostałą trójką rodzeństwa. Ukończył Malińskie Technikum Leśne. Po odbyciu zasadniczej służby wojskowej powrócił do rodzinnej wsi. Tydzień po przyjeździe został skierowany przez Komsomoł do pracy przy budowie Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej, początkowo jako kierowca. W 1978 objął stanowisko starszego operatora na wydziale reaktora bloku energetycznego nr I. Od kwietnia 1982 został przniesiony na stanowisko starszego operatora GCN (głównych pomp cyrkulacyjnych) bloku energetycznego nr IV. Portret Chodemczuka znajdował się w miejskiej tablicy honorowej przedstawiającej lokalnych przodowników pracy.

Wypadek w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej

W momencie wybuchu przebywał najprawdopodobniej na stanowisku roboczym w pobliżu głównych pomp cyrkulacyjnych na poziomie +10, najbliżej epicentrum eksplozji. Krótko po wybuchu bezskutecznie poszukiwany m.in. przez naczelnika wydziału reaktora Walerija Pierewaczenkę oraz Aleksandra Juwczenko który tak wspomina okres poszukiwań:

(...) Pierewaczenko powiedział że teraz będziemy szukali Chodemczuka – nie miał szans wydostać się stamtąd o własnych siłach. Udaliśmy się na poszukiwania, nie tracąc ani chwili z nadzieją że go znajdziemy. Nikomu nawet przez myśl nie przeszło że jego poszukiwania są bez celowe. W poszukiwaniach brali udział: W. I. Pierewaczenko, W. W. Gołowatiuk, W. S. Kirijenko, W. W. Diczenko, Ju.P. Judin, W. Szkurko. Akcja poszukiwawcza trwała przez dobre kilka godzin, często prowadzona w przenikliwej ciemności gdyż oświetlenie wielu pomieszczeń i korytarzy nie działało. Mimo przedzierania się z trudem przez zawalone gruzem przejścia, w ryku osuwisk gruzowisk, dusząc się od dymu i pyłu radioaktywnego w nieznanych personelowi strefach o wysokim promieniowaniu, dopóki sami nie zaczęliśmy tracić przytomności. Zaniechaliśmy poszukiwań dopiero zmuszeni poleceniem natychmiastowego opuszczenia elektrowni po 7 rano 26 kwietnia wraz z przybyciem nowej zmiany roboczej.

(...) Ale co tam zastałem, zobaczyłem tylko ruiny, jeśli tam był (Walery Chodemczuk) to go pogrzebało pod filarami. (...) Zamiast sufitu było tylko niebo, niebo pełne gwiazd

Śmierć

Zginął w wieku 35 lat w wyniku wybuchu pary w reaktorze bloku energetycznego nr IV. Jego ciało do tej pory nie zostało odnalezione i najprawdopodobniej zostało spopielone lub zostało pogrzebane pod zgliszczami bębnów separatora pary. Od 1997 jego symboliczny grób znajduje się na cmentarzu Mitińskim w Moskwie. Poświęcono mu tablicę pamiątkową znajdującą się w budynku reaktora bloku energetycznego nr III.

Prywatnie

Pozostawił matkę Annę Isaakowną oraz żonę Natalię Romanowną i dwoje dzieci, syna Olega (ur. ok. 1978) i córkę Larisę (ur. ok. 1974). W Prypeci mieszkał przy ul. Łesi Ukrainki 8/39.

Odznaczenia

Przed wypadkiem został odznaczony orderem „Znak Honoru” oraz orderem Sławy Pracy II stopnia oraz pośmiertne:

• Order „Za Odwagę” III klasy (Ukraina, 2008)
• Order „Znak Honoru” (ZSRR, 1986)