Nikołaj Fomin

Z Czarnobyl Wiki
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nikołaj Fomin
Nikołaj Maksymowicz Fomin
Nikołaj Fomin w 1987.png
Nikołaj Fomin podczas procesu (1987)
Stanowisko
Naczelny inżynier elektrowni
Informacje biograficzne
Imię i nazwiskoNikołaj Maksymowicz Fomin
Tytuł zawodowyInżynier
Kariera zawodowa
PracodawcaCzarnobylska Elektrownia Jądrowa
Okres1972 - 15.06.1986
StanowiskoNaczelny inżynier elektrowni
W momencie awariiW swoim mieszkaniu w Prypeci
Nikołaj Fomin (2007)

Nikołaj Maksymowicz Fomin (ros. Николай Максимович Фомин) - naczelny inżynier Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej w latach 1981-86.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pracę w CEJ rozpoczął w 1972 roku. Wcześniej pracował w połtawskich sieciach energetycznych oraz Zaporowskiej TES. Ukończył korespondencyjny kurs inżynierii atomowej. Na pytanie dotyczące niebezpieczeństwa awarii reaktora miał zwykle mawiać że "Szansa awarii jest absolutnie minimalna, mniej więcej taka ze cie trafi meteoryt"[1]. Jedna z osób wypowiadających się w filmie dokumentalnym Czarnobyl. Godzina Zero wysnuwa twierdzenie że Fomin awansował na stanowisko naczelnego inżyniera głównie za sprawą bycia sekretarzem partii[1]. W końcu 1985 roku przeżył poważny wypadek samochodowy gdzie doznał szeregu obrażeń i złamania kręgosłupa. Wydał dyrektywę aby przeprowadzić test. Został aresztowany 19 sierpnia 1986 roku[2]. Pierwotnie tzw. Proces Czarnobylski miał odbyć się 24 marca 1987 ale z uwagi na doznanie załamania nerwowego w śledztwie w wyniku którego próbował popełnić samobójstwo, przecinając sobie żyły kawałkiem szkła za stłuczonych okularów został on przesunięty na 7 lipca[3]. W 1988 został przewieziony do Rybińskiego szpitala psychiatrycznego dla więźniów. Został uznany za osobę chorą psychicznie i częściowo zwolniony z odbywania kary pozbawienia wolności. 26 października 1990 został przewieziony do cywilnego szpitala psychiatrycznego Po wyjściu na wolność został zatrudniony w Elektrowni Jądrowej Kalinin. W połowie lat dwutysięcznych przeszedł na emeryturę. Mieszka z żoną, dziećmi i wnukami w Udomli[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 Czarnobyl. Godzina Zero; film dokumentalny; reż. Renny Bartlett; 2004,
  2. Попали в историю по приговору. mn.ru. [dostęp 2017-06-19].
  3. Igor Kostin: Czarnobyl. Spowiedź reportera. Warszawa: Albatros, 2006, s. 101. ISBN 83-7359-458-2.
  4. Попали в историю по приговору. mn.ru. [dostęp 2019-01.05].