Walerij Pierewaczenko: Różnice pomiędzy wersjami
(Pierewaczenko w chwili wybuchu był w sterowni, z dala od reaktora; człowiekiem, z którym rozmawiał Juwczenko, był Walery Rusenowski) |
|||
| Linia 16: | Linia 16: | ||
== Przypisy == | == Przypisy == | ||
<references /> | <references /> | ||
| + | |||
| + | {{Ofiary śmiertelne Katastrofy w Czarnobylu}} | ||
Wersja z 18:33, 17 maj 2018
Walery Iwanowicz Pierewaczenko (ros. Валерий Иванович Перевозченко; ur. 6 maja 1947 w Starodub, zm. 13 czerwca 1986 w Moskwie) - kierownik zmiany.
Spis treści
Życiorys
Urodził się 6 maja 1947 w Starodub w obwodzie briańskim w ZSRR. W 1970 roku ukończył Wyższą Szkołę Inżynierii Marynarki Wojennej im. Feliksa Dzierżyńskiego. Pracę w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej rozpoczął w 30 kwietnia 1981 roku na stanowisku starszego inżyniera obsługi reaktora będąc przy tym kierownikiem zmiany[1].
26 kwietnia 1986 roku
26 kwietnia 1986 roku pełnił obowiązki kierownika nocnej zmiany. Do jego zadań należał m. in obchód wszystkich podległych mu stanowisk. Podczas obchodu około godziny 1:06 spotyka w stacji pomp Walerego Chodemczuka. Kolejnym punktem obchodu około 1:08 była konserwatornia gdzie swoją funkcję pełnił Sasza Juwczenko. Około godziny 1:21 zostaje telefonicznie wezwany do sterowni bloku IV przez Anatolija Diatłowa. Aby dostać się do sterowni bloku IV musi przejść koło hali nad reaktorem. Około godziny 1:23 ciśnienie pary wewnątrz rdzenia wysadza z pokrywy 350 kg głowice prętów paliwowych, widząc to Pierewaczenko podejmuje próbę zaalarmowania o tym fakcie sterownie bloku IV przez monitornig jednak z powodu napiętej sytuacji w sterowni nikt nie dostrzega tych prób. Kilkadziesiąt sekund później dociera do sterowni bloku IV gdzie informuje zastaną na miejscu załogę o zaistniałym fakcie. Jako jeden z pierwszych udał się na miejsce zdarzenia poszukując Walerego Chodemczuka i Władimira Szaszenoka[1].
Śmierć
Zmarł 13 czerwca 1986 roku w wieku 39 lat w wyniku ostrej choroby popromiennej w Szpitalu nr 6 w Moskwie. Został pochowany na cmentarzu Mitino w Moskwie[1].
Odznaczenia
Został pośmiertnie odznaczony orderem "Za Odwagę" III klasy (Ukraina) (dekret Prezydencki nr 1156/2008 z dnia 12 grudnia 2008 r.)[1]
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 Герои-ликвидаторы. chnpp.gov.ua. [dostęp 2016-12-20].Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".
| |||||||||||
