Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".Anatolij Andrejewicz Sitnikow (ros. Анатолий Андреевич Ситников; ur. 20 stycznia 1940 w Woskriesienka, zm. 30 maja 1986 w Moskwie) – zastępca naczelnego inżyniera ds, eksploatacji bloków energetycznych nr I i II Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej.
Spis treści
Życiorys
Urodził się 20 stycznia 1940 we wsi Woskriesienka w rejonie spaskim w obwodzie riazańskim w RFSRR. Pochodził z rodziny z tradycjami wojskowymi. Jego matka, Marija Chominiczna była gospodynią domową. W 1963 roku ukończył studia na Politechnice Dalekowschodniej. W tym samym roku podjął pracę w stoczni im. Leninowskiego Komsomołu w Komsomolsku nad Amurem (w tym samym okresie pracował tam Anatolij Diatłow). Od maja 1963 do lipca 1964 zajmował stanowisko inżyniera-technologa. Od lipca 1964 do czerwca 1966 jako starszy inżynier technolog. Od czerwca 1966 do września 1973 jako inżynier mechanik siłowni okrętowej. Od września 1973 do stycznia 1974 jako naczelnik biura mechaniki siłowni okrętowej. Od stycznia 1974 do kwietnia 1975 jako naczelnik. W maju tego roku przeprowadził się wraz z rodziną do Prypeci. Był jednym z pierwszych pracowników elektrowni. Od 15 maja 1975 pełnił funkcje zastępcy naczelnika zmiany wydziału reaktoro-turbinowego. Od stycznia 1980 objął stanowisko zastępcy naczelnika wydziału reaktora. Od lutego 1982 jako naczelnik. 16 sierpnia 1985 został mianowany zastępcą naczelnego inżyniera ds, eksploatacji bloków energetycznych nr I i II w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej[1][2].
26 kwietnia 1986
W momencie wybuchu przebywał w swoim mieszkaniu w Prypeci. Został wezwany do elektrowni jako energetyk jądrowy. Ponieważ przeoczył samochód wysłany po niego, poszedł lasem pieszo (około 2 km). Formin, nie wierzył, że reaktor mógł zostać uszkodzony, wysłał więc Sitnikowa, by rozeznać się w sytuacji. Najlepszy widok na reaktor był ze stacji uzdatniania wody. To on jako pierwszy widział krater, przesuniętą płytę osłony biologicznej. Poczuł powiew gorących gazów. W drodze powrotnej (w celu złożenia raportu Forminowi) spotkał Smagina. Miał torsje i brunatną twarz.[3]
Śmierć
Mimo podwójnej transfuzji szpiku kostnego zmarł 30 maja 1986 w wieku 46 lat w wyniku zespołu ostrej choroby popromiennej III stopnia (infekcja, immunosupresja poprzeszczepowa[4]) w Szpitalu Klinicznym nr VI w Moskwie (w dokumentacji medycznej określany jako przypadek nr 5[4]). Został pochowany na tamtejszym Cmentarzu Mitińskim.
Prywatnie
Miał siostrę Walentinę (ur. 1938), żonę Elwirę Pietrownę oraz dwie córki. Najstarsza Irina, w maju 1986 miała wyjść za maż. Mieszkał przy alej Lenina 2.
Odznaczenia
Przypisy
- ↑ Герои-ликвидаторы. chnpp.gov.ua. [dostęp 2016-12-20].Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".
- ↑ 2,0 2,1 2,2 СИТНИКОВ АНАТОЛИЙ АНДРЕЕВИЧ. coolschool1.at.ua. [dostęp 2019-04-22].Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".
- ↑ Błąd w składni szablonu {{Cytuj stronę}}. Brak podanego tytułu cytowanej strony (parametr tytuł=|).Błąd Lua: Błąd wewnętrzny: Proces interpretera został zakończony z sygnałem "-129".
- ↑ 4,0 4,1 UNSCEAR 1988 REPORT Appendix to Annex G Acute radiation effects in victims of the Chernobyl accident
- ↑ 5,0 5,1 Dekret Prezydencki nr 298/1996 z dnia 26 kwietnia 1996 r.
| |||||||||||