Wiktor Briuchanow

Z Czarnobyl Wiki
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wiktor Briuchanow
Wiktor Pietrowicz Briuchanow
1290340191 bruhanov1.jpg
Stanowisko
Dyrektor elektrowni
Informacje biograficzne
Imię i nazwiskoWiktor Pietrowicz Briuchanow
Data i miejsce urodzenia1 grudnia 1935
Taszkient
Tytuł zawodowyInżynier
EdukacjaInstytut Energetyki w Taszkiencie
Kariera zawodowa
PracodawcaCzarnobylska Elektrownia Jądrowa
Okres1970 - 1986
StanowiskoDyrektor elektrowni
1970 - 15.07.1986
W momencie awariiW swoim mieszkaniu w Prypeci
Odznaczenia
Orderredbannerlabor rib.png Order october revolution rib.png 100 lenin rib.png VeteranLaborRibbon.png
Wiktor Briuchanow wraz ze swoją żoną w mieszkaniu w Kijowie po zwolnieniu go z odbywania kary.
Lata 80. Wiktor Briuchanow wraz małżonką oraz wnuczką.
Wiktor Briuchanow (2007)

Wiktor Pietrowicz Briuchanow (ros. Виктор Петрович Брюханов; ur. 1 grudnia 1935 w Taszkiencie) - pierwszy dyrektor Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej (1970 - 1986).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 1 grudnia 1935 w Taszkiencie w Uzbeckiej SRR. W 1959 roku ukończył z wyróżnieniem Politechnikę w Taszkiencie na kierunku energetyka[1]. Następnie podjął pracę w Angreńskiej Elektrowni Cieplnej. W połowie lat 60. przeniósł się do Słowiańska. W latach 1966-1970 pracował w tamtejszej elektrowni cieplnej na stanowisku starszego mistrza (starszego brygadzisty), zastępcy naczelnika wydziału turbinowo-kotłowego kolejno naczelnika tego wydziału oraz zastępcy naczelnego inżyniera . Z zawodu był operatorem turbiny. Od 1966 roku członek KPZR. Pod koniec lat 60-tych został nominowany przez wiceministra Ministertwa Energii i Elektryfikacji Ukrainy na stanowisko dyrektora budowanej elektrowni jądrowej[2]. Od kwietnia 1970 do 15 lipca 1986 roku był dyrektorem Czarnobylskiej elektrowni Jądrowej. Delegat XXVI Kongresu KPZR (1986) .

Katastrofa w Czarnobylu[edytuj | edytuj kod]

W momencie awarii przebywał w swoim mieszkaniu w Prypeci. O godzinie 2:30 przybył do schronu pod budynkiem administracyjno-socjalnym nr 1. Akimow przedstawił mu sytuację elektrowni nie wiedząc w rzeczywistości do jakich uszkodzeń doszło oraz że pożar jest w trakcie gaszenia a druga awaryjna pompa jest gotowa do ochłodzenia reaktora. O godzinie 3:00 Briuchanow wezwał Marina, zastępce sekretarza ds. energetyki jądrowej i przedstawił mu ocenę sytuacji Akimowa. Marin przesłał informacje do Gorbaczowa. O godzinie 4:00 Moskwa wydała polecenie schłodzenia reaktora woda.

Proces[edytuj | edytuj kod]

3 lipca 1986 roku decyzją Biura Politycznego KC KPZR wydalony z partii. Zwolniony dyscyplinarnie 15 lipca 1986 roku za "Nieodpowiedzialność oraz brak należytej kontroli". Aresztowany 13 sierpnia 1986. Następnie przez ponad rok przebywał w areszcie tymczasowym w Kijowie[3]. 29 lipca 1987 roku wyrokiem Sądu Najwyższego ZSRR w tzw. Procesie Czarnobylskim został skazany na 10 lat więzienia w kolonii karnej oraz dodatkowo 5 lat za nadużycia związane z pełnioną przez siebie funkcją. Zwolniony we wrześniu 1991 roku po odsiedzeniu 5 lat kary[4]. Mieszka w Kijowie[5].

(...) Zaprosili mnie do biura prokuratora generalnego 13 sierpnia o godzinie 10 rano. Rozmawiałem z prokuratorem do pierwszej po południu. Potem wyszedł on na obiad, a gdy wrócił oznajmił mi: "Jesteś aresztowany". Zapytałem, dlaczego powinienem zostać aresztowany, bo nie zamierzam nigdzie uciekać. Usłyszałem od niego odpowiedź: "Tak będzie lepiej dla ciebie". I wysłali mnie do więzienia KGB w Kijowie.

— autor, Wiktor Pietrowicz Briuchanow[6]

O Briuchanowie:

Dyrektor elektrowni był w szoku, od początku do końca (...) Widziałem go pierwszego dnia, jak przyjechałem (...) ostatni raz widziałem go na spotkaniu Biura Politycznego 14 lipca, gdzie został zaproszony kiedy rozważano przyczynę awarii. I przez cały ten czas wydawał się być w szoku. Nie mógł wypowiedzieć żadnych racjonalnych słów (...), był niezdolny do podjęcia jakichkolwiek działań.

— autor, Walerij Legasow, świadek Procesu Czarnobylskiego[7]

Prywatnie[edytuj | edytuj kod]

W Prypeci mieszkał od 1971 roku początkowo w jednym z pierwszych budynków pięciokondygnacyjnych w Prypeci przy Alei Lenina 6. Następnie przeprowadził się do tzw. "Białego domu" przy Alei Lenina 32/13-78[8]. Od sierpnia 1992 r. mieszka na terenie rejonu desniańskiego. Od lutego 1992 r. był pracownikiem przedsiębiorstwa państwowego Ukrinterenergo. Posiada status kategorii pierwszej Uczestnika likwidacji skutków awarii w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej oraz II grupę inwalidztwa. Obecnie na emeryturze.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

  • Małżonka: Walenrina Michałowna, inżynier-energetyk, w latach 1975-1990 na stanowisku starszego inżyniera na wydziale produkcji Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej. Obecnie na emeryturze.
  • Dzieci:
    • Oleg: ur. 1969, inżynier, obecnie mieszka w Kijowie
    • Lilianna: ur. 1961, lekarz pediatra, obecnie mieszka w Chersoniu

Odznaczenia[9][edytuj | edytuj kod]

  • Order Czerwonego Sztandaru Pracy (1978)
  • Nagroda Państwowa Ukraińskiej SRR (1978)
  • Dyplom Najwyższej Rady Ukraińskiej SRR (1980)
  • Order Rewolucji Październikowej (1983)
  • Medal jubileuszowy „W upamiętnieniu 100-lecia urodzin Władimira Iljicza Lenina”
  • Medal „Weteran pracy”

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. СМИ Авария Чернобыль: Интервью с Виктором Брюхановым, бывшим директором ЧАЭС. chernobil.info. [dostęp 2017-06-19].
  2. Grigorii Medwedew: Chernobyl Book. 1987.
  3. Judgment at Chernobyl. time.com. [dostęp 2017-06-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-04-02)].
  4. Chernobyl Officials Are Sentenced to Labor Camp. nytimes.com. [dostęp 2017-06-18].
  5. Интервью с бывшим директором ЧАЭС В.П.Брюхановым. pripyat-city.ru. [dostęp 2017-06-18].
  6. Интервью с Виктором Брюхановым. [dostęp 2018-04-01].
  7. Радиоактивный процесс. 30 лет назад обвиняемых по делу об аварии на Чернобыльской АЭС судили прямо в зоне отчуждения. [dostęp 2019-04-15].
  8. Квартиры А.С. Дятлова и В.П. Брюханова. pripyat-city.ru. [dostęp 2017-06-19].
  9. C предъявленными мне обвинениями не согласен.