Aleksandr Leleczenko

Z Czarnobyl Wiki
Skocz do: nawigacja, szukaj
Aleksandr Leleczenko
Aleksandr Grigorowicz Leleczenko
Aleksandr Leleczenko.jpg
Stanowisko
Zastępca naczelnika wydziału elektrycznego
Informacje biograficzne
Imię i nazwiskoAleksandr Leleczenko
Data i miejsce urodzenia6 lipca 1938
Nowooriechowka
Data i miejsce śmierci7 maja 1986 († 47 l.)
Kijów
Przyczyna śmierciOstra choroba popromienna
Miejsce spoczynkuStiepnoje
Tytuł zawodowyInżynier
EdukacjaPolitechnika Kijowska
Kariera zawodowa
PracodawcaCzarnobylska Elektrownia Jądrowa
Okres31.03.1975 – 07.05.1986
WydziałWydział elektryczny
W momencie awariiB.d.
Odznaczenia
Hero of Ukraine.png
SU Order of Lenin ribbon.svg Order for Bravery of Ukraine.png
Grób Aleksandra Leleczenki we wsi Stiepnoje w rejonie połtawskim.
Tablica upamiętniająca Aleksandra Leleczenke znajdująca się w szkole którą ukończył w jego rodzinnej wsi.

Aleksandr Grigorowicz Leleczenko (ros. Алексадр Григорьевич Лелеченко; ur. 26 lipca 1938 we wsi Nowooriechowka, zm. 7 maja 1986 w Kijowie) – zastępca naczelnika wydziału elektrycznego Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 26 lipca 1938 we wsi Nowooriechowka w rejonie łubieńskim w obwodzie połtawskim. Po ukończeniu szkoły średniej studiował w Charkowskiej Wyższej Wojskowej Lotniczej Szkoły Pilotów na kierunku nawigator lotniczy. W latach 1961-1966 studiował na Politechnice Kijowskiej na wydziale elektroenergetyka. Po ukończeniu studiów wyższych pracował w Słowiańskiej Elektrowni Cieplnej. Kolejno przeprowadził się do miasta Enerhodar gdzie podjął pracę w pobliskiej Zaporoskiej Elektrowni Jądrowej na wydziale automatyki cieplnej i pomiarów. Pracę w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej rozpoczął 31 marca 1975 roku na stanowisku naczelnika zmiany wydziału elektrycznego podczas rozruchu i eksploatacji drugiego etapu elektrowni (bloki energetyczne nr III i IV)[1]. W 1980 roku awansował na zastępcę naczelnika wydziału elektrycznego drugiego etapu elektrowni. Brał czynny udział przy rozruchu i konserwacji wszystkich bloków w elektrowni. Określany był mianem wzorowego pracownika za co został odznaczony medalem „Weterana pracy”[2].

26 kwietnia 1986[edytuj | edytuj kod]

W czasie awarii znajdował się na terenie elektrowni. Wraz z innymi elektrykami dokonał niezbędnych napraw wielu instalacji elektrycznych oraz wypuścili wodór z generatorów do atmosfery. W przypadku niewykonania tych prac istniało ryzyko wystąpienia eksplozji, która mogła uszkodzić turbiny generatorów. Pragnąc uchronić młodych elektryków przed przebywaniem w strefie wysokiego promieniowania, trzykrotnie wchodził do hali elektrolizy (panowało tam promieniowanie rzędu od 5 do 15 tysięcy R/h) aby wyłączyć zawór dopływu wodoru w awaryjnych prądnicach. Brodząc po kolana w radioaktywnej wodzie, dokonał sprawdzenia stanu instalacji elektrycznej, starając się wyłączyć pompy zasilające układ chłodzenia w wodę. W godzinach rannych przetransportowany do szpitala w Prypeci, gdzie udzielono mu podstawowej pomocy medycznej. Po wstrzyknięciu mu surowicy natychmiast powrócił do elektrowni gdzie pracował przez kilka dni[3][4]. 30 kwietnia został przyjęty na oddział szpitala w Kijowie. Szacuje się ze otrzymał dawkę ok 25 Sv.

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

Zmarł 7 maja 1986 w wyniku zespołu ostrej choroby popromiennej IV stopnia w szpitalu w Kijowie. Został pochowany na cmentarzu we wsi Stiepnoje w rejonie połtawskim.

Prywatnie[edytuj | edytuj kod]

Pozostawił żonę Lubow Nikołajewnę oraz córkę[2].

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

  • Jego imieniem nazwano szkołę w jego rodzinnej wsi w której się uczył. Znajduje się tam również poświęcona jego osobie ekspozycja muzealna przedstawiająca jego udział w likwidacji awarii.
  • W czerwcu 2012 we wsi Nikołajewka w obwodzie donieckim została otwarta biblioteka publiczna jego imienia.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • Medal „Weterana pracy”
  • Order Lenina (1986) (pośmiertnie)
  • Order „Złota Gwiazda” z tytułem Bohatera Ukrainy (2006) (pośmiertnie) – za bohaterski czyn w imię ratowania życia obecnych i przyszłych pokoleń, osobistą odwagę i poświęcenie w czasie likwidacji wypadku w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej[5].
  • Krzyż „Za odwagę” (1996) (pośmiertnie)[6]za osobistą odwagę wykazaną w likwidacji wypadku w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej[6],

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Герои-ликвидаторы. chnpp.gov.ua. [dostęp 2019-04-21].
  2. 2,0 2,1 ЛЕЛЕЧЕНКО АЛЕКСАНДР ГРИГОРЬЕВИЧ (26.06.1938 – 07.05.1986). coolschool1.at.ua. [dostęp 2019-02-02].
  3. To,co wiem,posiąść może każdy.. photoblog.p. [dostęp 2017-06-09].
  4. Оголошується конкурс на проект скульптурної композиції, присвяченої Герою України Олександру Лелеченку. dazv.gov.ua. [dostęp 2017-06-09].
  5. Dekret prezydencki nr 328/2006 z dnia 21 kwietnia 2006 r.
  6. 6,0 6,1 Dekret Prezydencki nr 298/1996 z dnia 26 kwietnia 1996 r.