Aleksandr Akimow

Z Czarnobyl Wiki
Skocz do: nawigacja, szukaj
Aleksandr Akimow
Aleksandr Fiodorowicz Akimow
42334.jpg
Stanowisko
Naczelnik zmiany bloku
Informacje biograficzne
Imię i nazwiskoAleksandr Fiodorowicz Akimow
Data i miejsce urodzenia6 maja 1953
Nowosybirsk
Data i miejsce śmierci11 maja 1986 († 33 l.)
Moskwa
Przyczyna śmierciOstra choroba popromienna
Miejsce spoczynkuCmentarz Mitiński (Moskwa)
Tytuł zawodowyInżynier
EdukacjaMoskiewski Instytut Energetyki
MałżeństwoLubow Nikołajewna
Kariera zawodowa
PracodawcaCzarnobylska Elektrownia Jądrowa
Okres12.09.1979 - 26.04.1986
StanowiskoNaczelnik zmiany bloku
10.07.1984 - 26.04.1986
W momencie awariiCentrala sterowania blokiem
Odznaczenia
Order for Bravery of Ukraine.png

Aleksandr Fiodorowicz Akimow (ros. Александр Федорович Акимов; ur. 6 maja 1953 w Nowosybirsku, zm. 11 maja 1986 w Moskwie) - naczelnik V zmiany bloku nr IV w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej[1]. Podczas jego zmiany doszło do awarii reaktora 26 kwietnia 1986 roku[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 6 maja 1953 roku w Nowosybirsku. Zdał maturę z wyróżnieniem. W 1976 roku ukończył studia na Moskiewskim Instytucie Energetyki w których uzyskał dyplom inżyniera w dziedzinie automatyki układów sterowania elektrowni jądrowych. W tym samym roku zamieszkał w Prypeci[3]. Pracę w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej rozpoczął 12 września 1979 roku. Kilkakrotnie przechodził 3-4 miesięczne, specjalistyczne przeszkolenia w Obnińsku, gdzie mieściło się centrum szkolenia kadr dla elektrowni jądrowych - gdzie uzyskiwał noty celujące i posiadał doskonalą opinię[4]. Objął stanowisko starszego inżyniera ds. kontroli turbin. 10 lipca 1984 roku został mianowany na stanowisko naczelnika zmiany bloku[5]. Był członkiem etatowej załogi sterowni bloku nr IV[2].

26 kwietnia 1986 roku[edytuj | edytuj kod]

26 kwietnia 1986 roku pełnił obowiązki naczelnika V (nocnej) zmiany w bloku nr IV[uwaga 1]. Wbrew obiegowej opinii pisemne zeznania personelu obecnego w sterowni bloku IV podczas feralnej nocy, wskazują jednoznacznie że w pełni samodzielne podejmował wszystkie kluczowe decyzje. To on wydał decyzję o nie zwiększaniu mocy reaktora do 700 MW, po spadku mocy jak napisano w programie testu, lecz do 200 MW, aby zaoszczędzić stracony czas[uwaga 2]. Tą decyzję miał zaakceptować sam Diatłow. Bezspornym i oczywistym zdaje się fakt że według ówczesnego regulaminu, kierownik zmiany bloku miał całkowitą autonomię i nie podlegał bezpośrednio zastępcy naczelnego inżyniera jakim był Diatłow. Ok. 7:15 wraz z A. Uskowem, W. Orłowem, A. Niechajewem, L. Toptunowem próbował udrożnić przepływ wody chłodzącej do reaktora, w wyniku czego otrzymał wysoką dawkę promieniowania wynoszącą ok. 16 grejów.

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

Pomimo przeszczepu szpiku kostnego od brata – bliźniaka Akimow zmarł 11 maja 1986 roku w wieku 33 lat w wyniku ostrej choroby popromiennej w Szpitalu Klinicznym nr VI w Moskwie. Został pochowany na tamtejszym cmentarzu Mitino .

Proces[edytuj | edytuj kod]

Jako kierownik zmiany został oskarżony w procesie o niedopełnienie obowiązków i nieprzestrzeganie wytycznych bezpieczeństwa. 28 listopada 1986 roku uchwałą prokuratury na mocy artykułu 6 paragrafu 8, kryminalno-procesowego kodeksu ZSRR proces w sprawie jego odpowiedzialności został umorzony.

Prywatnie[edytuj | edytuj kod]

Miał żonę Lubow Nikołajewnę Akimow. Był członkiem Komitetu Wykonawczego miasta Prypeć[3].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Został pośmiertnie odznaczony orderem "Za Odwagę" III klasy (Ukraina) (dekret Prezydencki nr 1156/2008 z dnia 12 grudnia 2008 r.).

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Nocna V zmiana pod kierownictwem Aleksandra Akimowa około północy z dnia 25 na 26 kwietnia zastąpiła dzienną IV zmianę którą kierował Jurij Tregub.
  2. Według zeznań Anatolija Diatłowa w czasie spadku mocy do 50 MW nie był on obecny w sterowni z powodu rutynowego obchodu bloku, jak to zawsze miał w zwyczaju rutynowo czynić

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Наши чернобыльцы. Их должны помнить. rb.mchs.gov.ru. [dostęp 2018-10-28].
  2. 2,0 2,1 Waldemar Siwiński: Czernobyl. Warszawa: Wydawnictwo Iskry, 1989, s. 22. ISBN 83-207-1179-7.
  3. 3,0 3,1 Чернобыльская тетрадь. library.narod.ru. [dostęp 2018-03-17].
  4. Mirosław Dakowski: Przyczyny Katastrofy w Czarnobylu. dakowski.pl. [dostęp 2017-06-08].
  5. Материалы Герои-ликвидаторы. chnpp.gov.ua. [dostęp 2018-03-18].