Władimir Prawik

Z Czarnobyl Wiki
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pravik.jpg
Popiersie Władimira Prawika w parku jego imienia w Irpień.
Marmurowa płyta upamiętniająca Władimira Prawika w parku na bulwarze Rady Najwyższej w Kijowie.
Opinie lekarska porucznika Władimira Pawłowicza Prawika

Władimir Pawłowicz Prawik (ros. Владимир Павлович Правик; ur. 13 czerwca 1962 w Czarnobylu, zm. 11 maja 1986 w Moskwie) - porucznik, dowódca zmiany Zmilitaryzowanej Jednostki Straży Pożarnej nr 2[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 13 czerwca 1962 w Czarnobylu. W 1979 roku ukończył szkołę podstawową następnie zostając słuchaczem w Czerkaskiej Wyższej Szkole Pożarniczej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ZSRR którą ukończył w 1982 roku w stopniu porucznika służby wewnętrznej. W sierpniu 1982 roku rozpoczął służę w Czarnobylu[2]. Pełnił funkcję dowódcy 2-ej przyzakładowej paramilitarnej jednostki straży pożarnej[3][4].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W 1984 roku wziął ślub z Nadieżdą Iwanowną (ur. 1965) z która miał córkę Natasza Władimirownę (ur. kwiecień 1986)[2].

26 kwietnia 1986 roku[edytuj | edytuj kod]

Był dowódcą pierwszej grupy strażaków, która została skierowana do akcji gaszenia pożaru na dachu bloku IV w pierwszych godzinach po awarii.

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

Zmarł 11 maja 1986 roku w wieku 23 lat w wyniku ostrej choroby popromiennej w szpitalu nr 6 w Moskwie. Został pochowany na cmentarzu Mitino w Moskwie.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Został pośmiertnie odznaczony tytułem Bohatera Związku Radzieckiego oraz Orderem Lenina (ZSRR). (dekret Prezydium Rady Najwyższej ZSRR z dnia 25 września 1986 roku.). 26 kwietnia 1996 za wyjątkową osobistą odwagę i poświęcenie, oraz profesjonalizm, jakim wykazał się w czasie likwidacji skutków Katastrofy w Czarnobylu został odznaczony orderem "Za Odwagę"[5].

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

W 2014 roku w mieście Irpień na Ukranie z inicjatywy burmistrza Władimira Karpluka został odnowiony i otwarty park miejski im. Władimira Prawika[6], znajduje się tam również jego popiersie. Jego popiersie znajduje się także przy pomniki ku czci ofiar katastrofy w Czarnobylu w Kijowie. Jego osobę upamiętnia także marmurowa płyta w parku na bulwarze Rady Najwyższej w Kijowie[7].

Literatura[edytuj | edytuj kod]

Postać Władimira Prawika oraz jego żony Nadieżdy pojawiła się w książce Waldemara Siwińskiego Czernobyl, wyd. pol. Iskry 1989 oraz Swietłany Aleksijewicz Krzyk Czarnobyla, wyd. pol. Świat Książki 2000; Czarnobylska modlitwa wyd. pol. Czarne 2012 i 2015.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Waldemar Siwiński: Czernobyl. Od katastrofy do procesu. Warszawa: Iskry, 1989, s. 11. ISBN 83-207-1179-7.
  2. 2,0 2,1 Waldemar Siwiński: Czernobyl. Warszawa: Iskry, 1989, s. 266. ISBN 83-207-1179-7.
  3. Правик Владимир Павлович. warheroes.ru. [dostęp 2016-12-25].
  4. Герои-ликвидаторы. chnpp.gov.ua. [dostęp 2016-12-25].
  5. Dekret Prezydent Ukrainy z 26 kwietnia 1986 roku o przyznaniu odznaczenia. zakon1.rada.gov.ua. [dostęp 2016-12-25].
  6. Lokalizacja parku. wikimapia.org. [dostęp 2016-12-25].
  7. Правик Володимир Павлович. wikipedia.org. [dostęp 2016-12-25].