Władimir Prawik

Z Czarnobyl Wiki
Skocz do: nawigacja, szukaj
Władimir Prawik
Władimir Pawłowicz Prawik
Pravik.jpg
Władimir Prawik
Stanowisko
Naczelnik warty WPCz-2
Informacje biograficzne
Imię i nazwiskoWładimir Pawłowicz Prawik
Data i miejsce urodzenia13 czerwca 1962
Czarnobyl
Data i miejsce śmierci11 maja 1986 († 23 l.)
Moskwa
Miejsce spoczynkuCmentarz Mitiński
Moskwa
Przyczyna śmierciZespół ostrej choroby popromiennej
PartnerNadieżda Iwanowna (ur. 1965)
Przebieg służby
Lata służby1982 - 1986
FormacjaMWD ZSRR
Jednostki2. Zmilitaryzowana Jednostka Pożarnicza Kijowskiego Obwodowego Zarządu Spraw Wewnętrznych
StanowiskoNaczelnik warty
Odznaczenia
Золотая Звезда Героя Советского Союза.svg
Order of Lenin ribbon bar.png Order for Bravery of Ukraine.png
Popiersie Władimira Prawika w parku jego imienia w Irpień.
Marmurowa płyta upamiętniająca Władimira Prawika w parku na bulwarze Rady Najwyższej w Kijowie.
Treść orzeczenia lekarskiego wydanego jego żonie dzień po jego śmierci.

Władimir Pawłowicz Prawik (ros. Владимир Павлович Правик; ur. 13 czerwca 1962 w Czarnobylu, zm. 11 maja 1986 w Moskwie) – strażak, porucznik wojsk wewnętrznych MWD, naczelnik warty WPCz-2[uwagi 1], uczestnik akcji gaśniczej 26 kwietnia 1986 czwartego bloku energetycznego Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej, jedna z ofiar śmiertelnych wypadku[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 13 czerwca 1962 w Czarnobylu w obwodzie kijowskim Ukraińskiej SRR w rodzinie urzędniczej. W 1979 roku ukończył miejscową szkołę średnią. W tym samym roku rozpoczął naukę w Czerkaskiej Technicznej Szkole Pożarniczej MSW ZSRR[2] Od sierpnia 1982 roku, po ukończeniu szkoły, służył w stopniu porucznika wojsk wewnętrznych MWD na stanowisku naczelnika warty w 2. Zmilitaryzowanej Jednostce Pożarniczej Kijowskiego Obwodowego Zarządu Spraw Wewnętrznych (WPCz-2), stacjonującej w Prypeci, odpowiadającej za ochronę przeciwpożarową Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej[3].

26 kwietnia 1986[edytuj | edytuj kod]

W nocy z 25 na 26 kwietnia 1986 roku jako pełniący służbę naczelnik warty dowodził pierwszą grupą strażaków, którzy uczestniczyli w akcji gaśniczej bloku energetycznego nr IV Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej. Jako ówczesny dowódca akcji gaśniczej (do czasu objęcia dowodzenia przez mjr. Leonida Tielatnikowa) podjął decyzję o skierowaniu działań gaśniczych na ograniczenie rozprzestrzeniania się pożaru i zapobieżeniu przeniesienia się ognia na sąsiedni blok. W wyniku długotrwałego przebywania w strefie zagrożenia otrzymał bardzo wysoką dawkę promieniowania, która wywołała u niego ostrą chorobę popromienną[4][5].

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

Zmarł 11 maja 1986 roku w Szpitalu Klinicznym nr 6 w Moskwie, dokąd został przetransportowany drogą lotniczą wraz z pozostałymi poszkodowanymi 27 kwietnia. Pochowany został w Moskwie na Cmentarzu Mitińskim (kwatera 162)[4].

Poniżej treść orzeczenia lekarskiego wydanego jego żonie dzień po jego śmierci:
Quote-alpha.png
ORZECZENIE

Prawik Władimir Pawłowicz, 23 lata, naczelnik warty WPCz-2, hospitalizowany w Klinice Instytutu Biofizyki (w Moskwie) od 27 kwietnia do 11 maja 1986 r.

Pacjent cierpiał na zespół ostrej choroby popromiennej w jej najcięższej postaci: zespół jelitowy, zespół jamy ustno-gardłowej, wyraźne zaburzenia hemopoezy, zapalenie płuc, popromienne oparzenia skóry I stopnia, oparzenia skóry głowy, twarzy, szyi oraz rąk III i IV stopnia. Toksemia. Niewydolność wielonarządowa. Obrzęk płuc, mózgu oraz zespół wstrząsu toksycznego.

Powstanie choroby było wynikiem bezpośredniego udziału w wypadku w CzAES.

Orzeczenie wydano małżonce pacjenta do zapoznania się z jego treścią na miejscu.

Przewodniczący kolegium eksperckiego

A. K. Guskowa

Sekretarz kolegium eksperckiego

A. N. Petrosjan

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W 1984 roku wziął ślub z Nadieżdą Iwanowną (ur. 1965) z która miał córkę Natasze Władimirownę (ur. kwiecień 1986)[3]. Jego ojciec zmarł jesienią 2015[6].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • Dekretem Prezydium Rady Najwyższej ZSRR z dnia 25 września 1986 roku "za męstwo, odwagę i poświęcenie przy likwidacji następstw katastrofy w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej" został pośmiertnie odznaczony tytułem honorowym Bohatera Związku Radzieckiego oraz Orderem Lenina[4]
  • 26 kwietnia 1996 za wyjątkową osobistą odwagę i poświęcenie, oraz profesjonalizm, jakim wykazał się w czasie likwidacji skutków katastrofy w Czarnobylu został odznaczony gwiazdą "Za Odwagę"[7].

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

W 2014 roku w mieście Irpień na Ukranie został odnowiony i otwarty park miejski nazwany jego imieniem, znajduje się tam również jego popiersie[8]. Jego popiersie znajduje się także przy Alei Bohaterów Czarnobyla w Kijowie. Jego osobę upamiętnia także marmurowa płyta w parku na bulwarze Rady Najwyższej w Kijowie. Ponadto jego popiersie ustawiono w Czerkasach na terenie Akademii Bezpieczeństwa Pożarniczego Ministerstwa ds. Sytuacji Nadzwyczajnych Ukrainy im. Bohaterów Czarnobyla. Jego nazwisko znajduje się także na pamiątkowych tablicach w Kijowie i Symferopolu. Jego imieniem nazwano ponadto ulice w wielu miejscowościach Ukrainy W dniu 29 maja 1987 r. Ministerstwo Komunikacji ZSRR wydało okolicznościową kopertę artystyczną z jego wizerunkiem.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

Postać Władimira Prawika oraz jego żony Nadieżdy pojawiła się w książce Waldemara Siwińskiego Czernobyl, wyd. pol. Iskry 1989 oraz Swietłany Aleksijewicz Krzyk Czarnobyla, wyd. pol. Świat Książki 2000; Czarnobylska modlitwa wyd. pol. Czarne 2012 i 2015.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Był on jedynie naczelnikiem (dowódcą) warty (zmiany). Naczelnikiem WPCz-2 był Leonid Tielatnikow.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Waldemar Siwiński: Czernobyl. Od katastrofy do procesu. Warszawa: Iskry, 1989, s. 11. ISBN 83-207-1179-7.
  2. ob. Akademia Bezpieczeństwa Pożarniczego Ministerstwa ds. Sytuacji Nadzwyczajnych Ukrainy im. Bohaterów Czarnobyla.
  3. 3,0 3,1 Waldemar Siwiński: Czernobyl. Warszawa: Iskry, 1989, s. 266. ISBN 83-207-1179-7.
  4. 4,0 4,1 4,2 Правик Владимир Павлович. warheroes.ru. [dostęp 2016-12-25].
  5. Герои-ликвидаторы. chnpp.gov.ua. [dostęp 2016-12-25].
  6. Мать героя Чернобыля рассказала о сыне. gp.by. [dostęp 2019-02-09].
  7. Dekret Prezydent Ukrainy z 26 kwietnia 1986 roku o przyznaniu odznaczenia. zakon1.rada.gov.ua. [dostęp 2016-12-25].
  8. Lokalizacja parku. wikimapia.org. [dostęp 2016-12-25].