Wasilij Ignatienko

Z Czarnobyl Wiki
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wasilij Ignatienko
Wasilij Iwanowicz Ignatienko
Wasilij Ignatienko.jpg
Stanowisko
Strażak, starszy sierżant wojsk wewnętrznych
Informacje biograficzne
Imię i nazwiskoWasilij Iwanowicz Ignatienko
Data i miejsce urodzenia13 marca 1961
Spieriżje
Data i miejsce śmierci13 maja 1986 († 25 l.)
Moskwa
Przyczyna śmierciOstra choroba popromienna
Miejsce spoczynkuCmentarz Mitiński (Moskwa)
23 lutego 1986. Tatiana i Wiktor Kibenok (po lewej) i Ludmiła i Wasilij Ignatienko (po prawej)
Matka Wasilija, Tatjana Pietrowna Ignatenko
Ludmiła Ignatienko przy Pomnik w Sławutyczu podczas obchodów rocznicowych (26 kwietnia 2012)

Wasilij Iwanowicz Ignatienko (ros. Василий Иванович Игнатенко; ur. 13 marca 1961 w Spieriżje, zm. 13 maja 1986 w Moskwie) – strażak, starszy sierżant wojsk wewnętrznych ZSRR, dowódca oddziału (drużyny) SWPCz-6.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 13 marca 1961 we wsi Spieriżje w rejonie brahińskim w obwodzie homelskim w Białoruskiej SRR. Po ukończeniu szkoły średniej rozpoczął naukę w szkole zawodowej na kierunku elektrotechnika w Homlu. Następnie otrzymał nakaz pracy w Bobrujsku. Z uwagi na podjętą pracę przez dwa lata odraczano mu powołanie do odbycia zasadniczej służby wojskowej. Trzeciego roku został powołany i służył w wojskach pożarniczych w Moskwie. Nie złożył przysięgi wojskowej. Po przejściu do cywila postanowił kontynuować pracę w straży. Bezskutecznie próbował dostać pracę w straży w Czernihowie. Dzięki protekcji sąsiada który pracował w elektrowni został przyjęty do straży[1]. W 1982 rozpoczął służbę w organach ministerstwa spraw wewnętrznych[2].

26 kwietnia 1986[edytuj | edytuj kod]

W chwili wypadku pełnił dyżur bojowy. O 1:35 jego jednostka jako druga przybyła na miejsce akcji gaśniczej wezwana jako wsparcie dla WPCz-2. Nad ranem z pierwszymi objawami choroby popromiennej został przewieziony na oddział szpitalny MSCz-126 w Prypeci gdzie otrzymał podstawową opiekę medyczną. 27 kwietnia został przewieziony na oddział radiologiczny Instytutu Biofizyki Szpitala Klinicznego nr 6 w Moskwie . Otrzymał najprawdopodobniej dawkę 1600 remów[1].

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

Mimo przeszczepu szpiku kostnego 2 maja od siostry Ludmiły zmarł 13 maja 1986 roku o godzinie 11:20 w wieku 25 lat w wyniku ostrej choroby popromiennej IV stopnia. Został pochowany 15 maja na tamtejszym Cmentarzu Mitińskim (kwatera 162)[1].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • Tytuł Bohater Ukrainy oraz medal Złota Gwiazda[3] (2006) (pośmiertnie)
  • Order Za Odwagę[4] (1996) (pośmiertnie)
  • Order Czerwonego Sztandaru (pośmiertnie)

Życie prywatne[1][edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Ludmiła Ignatienko.
Wraz z małżonką mieszkał na pierwszym piętrze hotelu pracowniczego przeznaczonego dla członków straży znajdującego się w sąsiedztwie remizy.
  • Małżonka: Ludmiła (ślub 24 września 1983), w momencie wypadku była w szóstym miesiącu ciąży
  • Dzieci: Natasza (córka †1986)[5]
  • Matka: Tatjana Pietrowna[6]
  • Ojciec: Iwan Tarasowicz († 61 l. 1995)
  • Rodzeństwo: Ludmiła († lato 2015), Natasza (ur. 1971/72), Kolja, Witalij

Krzyk Czarnobyla[edytuj | edytuj kod]

W książce "Czarnobylska modlitwa" autorka, Swietłana Aleksijewicz udokumentowała historię żony Wasilija Ignatienki - Ludmiły.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Мать героя Чернобыля рассказала о сыне. gp.by. [dostęp 2019-02-09].
  2. Копирование доступно после регистрации на сайте.. fireman.club. [dostęp 2019-05-14].
  3. dekret Prezydencki nr 328/2006 z dnia 21 kwietnia 2006 r.
  4. dekret prezydencki nr 346/1996 z dnia 8 maja 1996 r.
  5. W wyniku napromieniowania żyła jedynie cztery godziny. Pochowana w grobie Wasilija.
  6. zam. Berezyna, obw. miński