Wiktor Kibenok

Z Czarnobyl Wiki
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wiktor Kibenok
Wiktor Mikołajewicz Kibenok
Ilustracja
Stanowisko
Naczelnik SWPCz-6
Informacje biograficzne
Imię i nazwisko Wiktor Mikołajewicz Kibenok
Data i miejsce urodzenia 17 lutego 1963
Iwanowka
Data i miejsce śmierci 11 maja 1986 († 23 l.)
Moskwa
Przyczyna śmierci Zespół ostrej choroby popromiennej
Miejsce spoczynku Cmentarz Mitiński
Narodowość ukraińska
Edukacja Czerkaska Szkoła Pożarowo-Techniczna Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ZSRR
Okres 1981 – 1984
Kariera zawodowa
Pracodawca Kijowski Obwodowy Zarząd Spraw Wewnętrznych
Okres 1980 – 11.05.1986
Odznaczenia
Order of Lenin ribbon bar.png Order for Bravery of Ukraine.png
23 lutego 1986. Tatjana i Wiktor Kibenok (po lewej) i Ludmiła i Wasilij Ignatienko (po prawej)
Okazjonalna koperta z wizerunkiem W. N. Kibenoka.
Lato 1986. Autocysterna AC-40 (Ural 375) o numerze 99-39 KXX należąca do SWPCz-6 którą na miejsce wypadku, 26 kiwetnia dotarł dowódca warty (zmiany) jednostki por. Wiktor Kibenok wraz z kierowcą sierż. Anatolijem Najdiukiem znajdująca się pod ABK-1. (lato 1986)

Wiktor Mikołajewicz Kibenok (ros. Виктор Николаевич Кибенок; ur. 17 lutego 1963 w Iwanowka, zm. 11 maja 1986 w Moskwie) – strażak, porucznik służby wewnętrznej, naczelnik SWPCz-6. 26 kwietnia 1986 dowodził jednostką straży pożarnej z Prypeci podczas akcji gaśniczej. Jedna z ofiar śmiertelnych wypadku w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 17 lutego 1963 w Iwanowce w rejonie nyżniosirohozkim w obwodzie chersońskim w rodzinie z tradycjami strażackimi. Od 1980 w organach bezpieczeństwa wewnętrznego. Początkowo pełnił służbę jako strażak w WPCz-2. W 1984 ukończył Czerkaską Szkołę Pożarowo-Techniczną Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ZSRR[1]. W tym samym roku już w stopniu porucznika został mianowany naczelnikiem SWPCz-6[2]. Był członkiem Komsomołu. Kandydat na mistrza sportu[3].

26 kwietnia 1986[edytuj | edytuj kod]

W chwili wypadku pełnił dyżur bojowy. O 1:35 jego jednostka jako druga przybyła na miejsce akcji gaśniczej wezwana jako wsparcie dla WPCz-2. Nad ranem z pierwszymi objawami choroby popromiennej został przewieziony na oddział szpitalny MSCz-126 w Prypeci gdzie otrzymał podstawową opiekę medyczną. 27 kwietnia został przewieziony na oddział radiologiczny Instytutu Biofizyki Szpitala Klinicznego nr 6 w Moskwie.

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

Zmarł 11 maja 1986 w wieku 23 lat w wyniku zespołu ostrej choroby popromiennej IV stopnia (uszkodzenia skóry i płuc[4]). Został pochowany 13 maja na tamtejszym Cmentarzu Mitińskim (kwatera 162)[3][5].

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Jego ojciec i dziadek byli strażakami. Ojciec, Nikołaj Kibenok, został odznaczony medalem „Za odwagę w ogniu”, zmarł w 1992 roku na nowotwór. Matka - Irina Iosifowna (ur. 1937) mieszka obecnie we Lwowie. Miał żonę Tatjanę.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

  • Jego imieniem nazwano ulice w miastach kilku miastach oraz wsiach obwodu kijowskiego: Bojarka, Mironowka, Skwira, Borodianka oraz wsiach: Zielony Bór, Sukacze, Fieniewiczie, Szpili i Koziczanka. A także miast innych obwodów Ukrainy: Warasz, Luboml, Uman, Czerkasy.
  • 26 kwietnia 1987 w Iwankowie w obwodzie kijowskim, na mocy decyzji Rady Regionalnej Kijowa wzniesiono pomnik będący jego wizerunkiem. Popiersie zostało wykonane z brązu, cokół jest pokryty marmurowymi płytami.
  • 22 maja 1987 Ministerstwo Komunikacji ZSRR wydało artystycznie oznakowaną kopertę z jego wizerunkiem.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • Dekretem Prezydium Rady Najwyższej ZSRR z dnia 25 września 1986 roku za "męstwo, odwagę i poświęcenie przy likwidacji następstw katastrofy w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej" został pośmiertnie odznaczony tytułem honorowym Bohatera Związku Radzieckiego oraz Orderem Lenina[6].
  • 26 kwietnia 1996 za "wyjątkową osobistą odwagę i poświęcenie, oraz profesjonalizm, jakim wykazał się w czasie likwidacji skutków katastrofy czarnobylskiej" został pośmiertnie odznaczony gwiazdą "Za Odwagę"[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Obecnie Akademia Bezpieczeństwa Pożarowego im. Bohaterów Czarnobyla
  2. Герої-ліквідатори. chnpp.gov.ua. [dostęp 2019-05-18].
  3. 3,0 3,1 Виктор Николаевич Кибенок. warheroes.ru. [dostęp 2019-05-20].
  4. Raport UNSCEAR, Appendix to Annex G “Early effects in man of high radiation doses”. Acute radiation effects in victims of the Chernobyl accident (1988), s. 20.
  5. Nina Złydienko: Мать героя Чернобыля рассказала о сыне. gp.by. [dostęp 2019-0519].
  6. Medal nr 11548, Order Lenina nr 459660
  7. Указ Президента України № 297/96 від 26 квітня 1996 року «Про нагородження відзнакою Президента України — зіркою „За мужність“». zakon1.rada.gov.ua. [dostęp 2019-05-20].